Zawarcie umowy timeshare. Język wybiera konsument

Miejscem zakwaterowania są budynki, mieszkania, pokoje, a nawet inne pomieszczenia np. w przyczepach samochodowych, domkach turystycznych lub innych obiektach stałych.

Nowe przepisy uchwalił już Sejm, a zaczną obowiązywać po 6 miesiącach od opublikowania ich w Dzienniku Ustaw. Umowy zawierane będą na okres dłuższy niż rok i będzie je można przedłużać w sposób wyraźny (np. sporządzając aneks do umowy), jak i dorozumiany (np. dokonując czynności, z których wynika, że korzystający chce nadal zajmować określone w umowie miejsce zakwaterowania).

Mogą też zostać przedłużone na podstawie uzgodnień między przedsiębiorcą a konsumentem w sprawie dalszego korzystania z miejsca zakwaterowania. Umowy timeshare zawierać będzie konsument z przedsiębiorcą, który dysponuje miejscem zakwaterowania i ma prawo je udostępnić i zawrzeć w tym celu umowę oraz przedłużyć ją.

Przed zawarciem umowy przedsiębiorca musi przekazać konsumentowi szczegółowe informacje na specjalnie opracowanym formularzu informacyjnym. Musi to zrobić w takim czasie poprzedzającym podpisanie umowy, aby konsument mógł się z nimi zapoznać. Przekazuje mu je na piśmie albo na innym trwałym nośniku informacji, który umożliwia ich odtworzenie.

Formularz składa się z trzech części. Pierwsza zawiera m.in. informacje na temat przedsiębiorcy, który dysponuje miejscami zakwaterowania oraz wynajmowanej nieruchomości. Informuje o cenie oraz o dodatkowych kosztach obciążających konsumenta, uściślając przy tym, czy są to opłaty roczne, stałe, specjalne bądź podatki lokalne. Oprócz tego wyszczególnia kwoty, które trzeba zapłacić za prąd, wodę, utrzymanie obiektu, wywóz śmieci, a nawet za basen i saunę.

Istotne informacje są ujęte w drugiej części i dotyczą możliwości odstąpienia od umowy bez podania przyczyn w ciągu 14 dni od jej zawarcia. W ciągu tych 14 dni nie wolno od konsumenta żądać uiszczenia zaliczki, oświadczenia o tym, że uznaje dług, zablokować mu rachunek bankowy bądź domagać się gwarancji bankowych albo ubezpieczeniowych.

Natomiast w trzeciej części formularza znajduje się m.in. dokładny opis nieruchomości i jej położenia bądź miejsca zakwaterowania i jego wyposażenia, a także dostępu do prądu, wody, wywozu śmieci oraz do obiektów przeznaczonych do wspólnego używania, takich jak basen czy sauna. Podaje się tam również m.in., na jakich warunkach konsument będzie miał do nich dostęp.

Istotne są informacje dotyczące ponoszenia kosztów przez konsumenta, a przede wszystkim możliwości ich podwyższenia. Oprócz opłat związanych z udostępnieniem nieruchomości oraz podatków są to również dodatkowe koszty administracyjne związane m.in. z zarządzaniem, utrzymaniem obiektu i dokonywaniem w nim napraw.

Gdyby miejsce zakwaterowania było obciążone zastawem, hipoteką albo w inny sposób, to wówczas konsument powinien również zostać o tym poinformowany.

Umowy timeshare zawierane są również wówczas, gdy miejsce zakwaterowania znajduje się dopiero w budowie. Wtedy w umowie należy dokładnie określić stan zaawansowania prac oraz wskazać, jakie urządzenia zostaną tam zainstalowane. Chodzi tutaj o instalację elektryczną, wodociągową, gazową, telefoniczną. Oprócz tego umowa musi zawierać informacje o tym, jak bardzo zaawansowany jest stan prac innych obiektów, do których konsument będzie miał dostęp, a także termin zakończenia prac związanych z ich budową. Dodatkowym wymogiem jest określenie w umowie sposobu zabezpieczenia wpłaconych przez konsumenta kwot w razie niezakończenia prac.

Gdy nieruchomość znajduje się za granicą, to przed zawarciem umowy należy poinformować konsumenta o tym, w jakim języku będzie się komunikował z przedsiębiorcą w związku z administrowaniem, zarządzaniem i utrzymaniem miejsca zakwaterowania oraz wprowadzeniem podwyżek i rozpatrywaniem skarg i wniosków.

Umowę timeshare strony zawierają na piśmie w języku wybranym przez konsumenta, który jest językiem urzędowym Unii Europejskiej (państwa, w którym mieszka konsument, bądź jest jego obywatelem). Zawiera ona imię, nazwisko i adres konsumenta oraz określa przedsiębiorcę (imię i nazwisko lub nazwę firmy, adres zamieszkania albo siedziby). Wskazuje też na prawo i termin odstąpienia od umowy oraz zakaz żądania od konsumenta świadczeń (np. zaliczek, gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, blokady rachunku bankowego, pisemnego oświadczenia o uznaniu długu). Oprócz tego podaje się też w niej datę i miejsce zawarcia umowy.

Ustalone w umowie wynagrodzenie konsument uiszcza w rocznych ratach. Co najmniej na 14 dni przed ustalonym terminem płatności przedsiębiorca ma prawo wezwać konsumenta do zapłaty kolejnej raty. Natomiast w ciągu 14 dni od wezwania konsument może wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowym. Nie odpowiada wówczas za szkodę spowodowaną tym wypowiedzeniem. Umowa nie może ograniczać prawa konsumenta do wypowiedzenia.

Przepisy przewidują również możliwość odstąpienia od umowy bez podania przyczyny w ciągu 14 dni od jej zawarcia lub od dnia dostarczenia umowy, gdy to nastąpiło już po dniu jej zawarcia.

Termin ten zostanie przedłużony wówczas, gdy przedsiębiorca nie wywiązał się ze swoich obowiązków, np. o rok, gdy nie przekazał na piśmie lub innym trwałym nośniku informacji standardowego formularza odstąpienia. Aby skutecznie odstąpić od umowy, konsument musi złożyć przedsiębiorcy na piśmie lub innym trwałym nośniku informacji oświadczenia w tej sprawie.

Informacje mogą zostać zmienione wyłącznie za zgodą konsumenta albo w razie działania siły wyższej. Zgoda konsumenta na zmiany musi być wyraźna, a nie dorozumiana

Informacje, z którymi zapoznaje się konsument przed zawarciem umowy, powinny być:

● sporządzone w wybranym przez konsumenta języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania albo którego jest obywatelem (konsument wybiera język),

● gdy w państwie konsumenta obowiązuje kilka języków, informację sporządza się w wybranym przez konsumenta,

● informacje nie mogą zostać sporządzone w języku, który nie jest językiem urzędowym Unii Europejskiej.

Małgorzata Piasecka-Sobkiewicz

malgorzata.piasecka@infor.pl