W jaki sposób można zniwelować wzajemne zobowiązania

Jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania połączonym z zaspokojeniem wierzycieli jest potrącenie. Zgodnie z art. 498 par. 1 kodeksu cywilnego (dalej k.c.) - gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony. Warunkiem tego jest, by przedmiotem obu wierzytelności były pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, aby obie wierzytelności były wymagalne, a przy tym obie mogły być dochodzone przed sądem lub przed innym organem. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej (art. 498 par. 2 k.c.). Formą dokonania potrącenia jest oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe (art. 499 k.c.). W postępowaniu gospodarczym na etapie sądowym mogą być jednak przedstawione do potrącenia tylko wierzytelności udowodnione dokumentami (art. 479¹⁴ par. 4 kodeksu postępowaniu cywilnego - dalej k.p.c.). To samo dotyczy potrącenia w zarzutach od nakazu zapłaty (art. 493 par. 3 k.p.c.).

W tym miejscu należy równocześnie zaznaczyć, że instytucja prawa materialnego uregulowana w art. 498-505 k.c. nazywana jest w doktrynie prawa potrąceniem ustawowym. Przepisy kodeksu cywilnego nie określają zasad i przesłanek potrącenia umownego, które jest dopuszczalne w ramach ogólnej swobody kształtowania treści stosunków prawnych. Zgodnie bowiem z art. 353¹ k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. W konsekwencji należy uznać za prawidłowe stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym w umownym potrąceniu wzajemne wierzytelności nie muszą być jednorodne (wyrok Sądu Najwyższego z 17 grudnia 1998 r., II CKN 849/98, LexPolonica nr 334808). Podobnie też za trafny należy uznać pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w (wyroku z 17 stycznia 2001 r., I ACa 1022/00,Lex 82149), zgodnie z którym przedmiot umownej kompensacji wzajemnych wierzytelności mogą stanowić także wierzytelności niewymagalne i wierzytelności przyszłe.

Na podstawie ustawy

Instytucja potrącenia uregulowana w kodeksie cywilnym, spełnia trzy podstawowe funkcje: zapłaty, czyli umorzenia wzajemnych wierzytelności, egzekucyjną - zaspokojenie w zakresie własnej wierzytelności kosztem cudzej i zarazem wzajemnej oraz jednocześnie funkcję gwarancyjną dającą pewność i szybkość zaspokojenia. Samą dopuszczalność potrącenia ustawowego kodeks cywilny uzależnia m.in. od tzw. wzajemności wierzytelności. Chodzi o to, żeby podmioty były względem siebie jednocześnie dłużnikami i wierzycielami. Bez tego nie będzie można potrącić wierzytelności. Aby dobrze zilustrować normę prawną płynącą z omawianego przepisu, warto odwołać się do dwóch orzeczeń sądowych. W pierwszym Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 7 września 2010 r. (I ACa 544/2010, LexPolonica nr 2611827) stanął na stanowisku, że dłużnik pozwany przez wspólników spółki cywilnej nie może skutecznie podnieść zarzutu potrącenia swojej wierzytelności, która przypada tylko w stosunku do jednego wspólnika. Potrącenie w takiej sytuacji jest niedopuszczalne, gdyż nie zachodzi wzajemność wierzytelności, czy też inaczej tożsamość stron. [przykład 1]

W uchwale z 12 stycznia 2010 r. Sąd Najwyższy (III CZP 117/2009, LexPolonica nr 2124133) stanął z kolei na stanowisku, że wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może potrącić swoją wierzytelność wobec spółki z jej wierzytelności wobec niego z tytułu dopłat. Uzasadniając swoje stanowisko sędziowie wskazali, że potrącenie wierzytelności przysługującej wspólnikowi wobec spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z wierzytelności spółki względem dłużnika z tytułu dopłat nie mieści się w żadnej z kategorii wyłączeń przewidzianych w art. 505 k.c. Oznacza to, że wierzytelność ta może bowiem ulegać zajęciu, nie jest wierzytelnością o dostarczenie środków utrzymania ani nie wynika z czynu niedozwolonego. Brak też przepisu szczególnego, który wyłączałby dopuszczalność umorzenia przez potrącenie wierzytelności spółki z tytułu dopłat.

Dodatkowo sędziowie wskazali, że dokonanie przez wspólnika potrącenia wierzytelności przysługującej mu wobec spółki z wierzytelności spółki z tytułu dopłat nie oznacza, że cel instytucji dopłat nie zostaje osiągnięty. Podejmując uchwałę o dopłatach wspólnicy dążą bowiem do pozyskania środków finansowych, które mogą być przeznaczone na pokrycie strat powstałych w toku działalności spółki. Stratami tymi są również należności spółki wobec wspólnika, zatem przez dokonanie potrącenia dłużnik partycypuje także w stratach spółki. Zdaniem sędziów nie można też przyjmować, że wspólnik regulujący dopłatę przez potrącenie wierzytelności przysługującej mu wobec spółki jest w lepszej sytuacji od pozostałych wspólników, gdyż nie uczestniczy w pokrywaniu strat przez wniesienie świadczenia pieniężnego. Jest wręcz przeciwnie. Jego partycypacja w stratach ma jedynie inną formę.

Poza wskazaną powyżej wzajemnością świadczeń potrącenie jest dopuszczalne, jeśli przedmiotem obu wierzytelności są tylko pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone co do gatunku oraz gdy obie wierzytelności są wymagalne. Wymagalność wierzytelności oznacza, że w chwili potrącenia musi istnieć obowiązek spełnienia obu świadczeń. Ponadto wierzytelność strony dokonującej potrącenia musi być również zaskarżalna, czyli może być dochodzona przed sądem lub przed innym organem państwowym. Nie ma przy tym żadnych przeciwskazań, aby też obie wierzytelności były zaskarżalne. Dodatkowo wierzytelność nie może być zaliczana do art. 504 k.c. - przewidującego przypadki niedopuszczalności potrącenia.

Zgodnie z art. 499 k.c., potrącenie następuje przez oświadczenie złożone drugiej stronie, czyli przez jednostronną czynność prawną jednego z wierzycieli wzajemnych. Ze względu na tę ostatnią cechę potrącenia, umożliwiającą jednostronną ingerencję w sferę prawną drugiej strony, ustawodawca w pewnych wypadkach wyłączył stosowanie tej instytucji. Uczynił to w interesie wierzyciela, wobec którego potrącający składa oświadczenie przewidziane w art. 499 k.c. Przypadki niedopuszczalności potrącenia zostały enumeratywnie wymienione w art. 505 k.c., przy czym ostatni z tych zakazów dotyczy wierzytelności, co do których potrącenie jest wyłączone przez przepisy szczególne. W doktrynie podkreśla się, że art. 505 k.c. powinien być tłumaczony ściśle, dlatego wyłączenie od potrącenia przewidziane w przepisie szczególnym musi być wyraźne. Przykładem takiego wyraźnego zakazu jest art. 14 par. 4 ustawy z 14 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. nr 94, poz. 1037 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem wspólnik i akcjonariusz nie może potrącać swoich wierzytelności wobec spółki kapitałowej z wierzytelnością spółki względem wspólnika z tytułu należnej wpłaty na poczet udziałów albo akcji. Nie wyłącza to jednak potrącenia umownego.

Niezależnie od powyższego należy pamiętać, że oświadczenie o potrąceniu wywołuje doniosłe konsekwencje prawne. Poza wspomnianym umorzeniem wierzytelności, prowadzi do uznania roszczenia (ale nie jego wysokości) to z kolei ma duże znaczenie dowodowe w trakcie ewentualnego sporu sądowego. Przed złożeniem oświadczenia woli o dokonanym potrąceniu należy uwzględniać istotną okoliczność, mianowicie, czy pozwany (dłużnik) zaprzecza wierzytelności swego przeciwka, czy też ją uznaje (ma to miejsce w przypadku potrącenia). Późniejsza obrona polegająca na kwestionowaniu wierzytelności uznanej niewłaściwie będzie podlegać również ocenie sądu przez pryzmat wiarygodności takiego stanowiska procesowego. [przykład 2]

Nie jest potrzebna zgoda

Potrącenie następuje poprzez złożenie oświadczenia woli drugiej stronie. Oświadczenie ma charakter kształtujący prawo. W praktyce oznacza to, że do jego skuteczności nie jest wymagana zgoda drugiej strony. Przepisy nie regulują również formy, w jakiej ma nastąpić złożenie oświadczenia woli. Oznacza to, że forma złożenia oświadczenia o potrąceniu jest dowolna. Nie można jednak zapominać, że to na potrącającym ciąży obowiązek udowodnienia faktu potrącenia (art. 6 k.c.). Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Przykładowo w wyroku z 13 października 2006 r. Sąd Najwyższy (III CSK 256/06, LexPolonica nr 1265181) wskazał że, art. 499 k.c. nie wymaga, aby wspomniane oświadczenie zostało dokonane w szczególnej formie. Sędziowie zwrócili jednak uwagę, że oświadczenie woli potrącenia powinno być takim zachowaniem się, które ujaw

nia wolę osoby korzystającej z potrącenia w sposób dostateczny. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, w której potrącający ma kilka wierzytelności nadających się do potrącenia z jedną lub kilkoma wierzytelnościami drugiej strony. W takiej sytuacji potrącający powinien w swoim oświadczeniu wskazać wierzytelności, których potrącenie ma dotyczyć. Dodatkowo w wyroku z 22 stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach (V ACa 551/2008, LexPolonica nr 2392391) wskazał, że niezbędne jest przy tym określenie wierzytelności przedstawionej do potrącenia przez wskazanie jej kwoty, a przynajmniej wskazanie przesłanek wysokości tej wierzytelności, gdy nie jest przy tym koniecznym warunkiem skuteczności takiego oświadczenia ścisłe oznaczenie wysokości potrącanej wierzytelności, czy szczegółowe określenie okoliczności uzasadniających jej powstanie. W praktyce zatem nawet dla celów dowodowych warto składać oświadczenie o potrąceniu w formie pisemnej (patrz wzór).

Czynność procesowa

Od potrącenia jako czynności materialnoprawnej należy odróżnić zarzut potrącenia będący czynnością procesową. Nie ma przeszkód, aby o świadczenie o potrąceniu w znaczeniu materialnoprawnym zostało złożone w toku procesu. Chcąc wywołać skutek procesowy w postaci oddalenia powództwa, pozwany powinien wykazać skuteczność dokonanego potrącenia, w tym w szczególności istnienie przesłanek z art. 498 k.c. To na nim, jako stronie wywodzącej ze złożonego oświadczenia skutki prawne, spoczywa obowiązek udowodnienia powoływanych okoliczności (art. 6 k.c.). Samo zgłoszenie w formie zarzutu procesowego nie oznacza zatem jeszcze, że nastąpiły materialnoprawne skutki określone w art. 498 i 499 k.c. Do sądu orzekającego w sprawie należy bowiem ocena w oparciu o całokształt materiału dowodowego, czy strona powołująca się na potrącenie wykazała, że oświadczenie o potrąceniu zostało złożone skutecznie i tym samym spowodowało umorzenie dochodzonej przez powoda wierzytelności (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22 lipca 2011 r., sygn. akt VI ACa 783/10, LexPolonica nr 2622309). Dodatkowo należy pamiętać o tym, że ten, kto zdecyduje się na potrącenie, będzie miał obowiązek wskazania przesłanek warunkujących dokonanie takiego potrącenia. Skutkiem tego rodzaju potrącenia w toku procesu sądowego może być całkowite lub częściowe oddalenie powództwa. Oznacza to, że na składającym oświadczenie o potrąceniu w toku procesu ciąży obowiązek wykazania wzajemnością świadczeń, wymagalności wierzytelności oraz możliwości jej dochodzenia przed sądem.

Należy również pamiętać, że w obowiązujących jeszcze przepisach kodeksu postępowania cywilnego dotyczącego postępowania odrębnego w sprawach gospodarczych możliwości zgłoszenia zarzutu potrącenia, jak i dokonania potrącenia w toku procesu, a także wytoczenia powództwa wzajemnego jest ograniczona (przepisy obowiązują do 2 maja 2012 r.). Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych powództwo wzajemne nie jest w ogóle dopuszczalne, a do potrącenia mogą być przedstawione jedynie wierzytelności udowodnione dokumentami. Możliwość podniesienia zarzutu potrącenia, który będzie mógł zostać rozpoznany, i w razie jego zasadności, uwzględniony przez sąd, jest przy tym co do zasady ograniczona czasowo do wniesienia odpowiedzi na pozew, sprzeciwu od wyroku zaocznego, zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty. Nie ma jednolitego stanowiska orzecznictwa, czy w każdym wypadku późniejszego podniesienia zarzutu potrącenia będzie on musiał zostać oddalony. Część doktryny i orzecznictwa uznaje, że jeżeli stan potrącalności istniał w momencie wnoszenia któregokolwiek z wyżej wymienionych pism procesowych, późniejsze podniesienie zarzutu potrącenia nie jest już dopuszczalne. Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się również, że dopiero w chwili złożenia oświadczenia o potrąceniu poza procesem, ale w jego toku, powstanie możliwość i potrzeba podniesienia samego zarzutu, a w takiej sytuacji nie będzie on spóźniony.

Wniesienie powództwa wzajemnego w sporach między przedsiębiorcami nie jest także dopuszczalne ani w postępowaniu nakazowym, ani w upominawczym, ani także w uproszczonym. Ponadto w postępowaniu nakazowym do potrącenia mogą być przedstawione jedynie wierzytelności udowodnione dokumentami, które mogą stanowić podstawę do wydania nakazu zapłaty - zasady te obowiązują jednolicie bez względu na gospodarczy charakter sporu. Uznaje się jednak, że jeżeli potrącenia dokonano przed doręczeniem odpisu nakazu zapłaty, na fakt wygaśnięcia zasądzonej nakazem wierzytelności można powołać się bez ograniczeń wynikających z konieczności przedstawienia określonych dokumentów.

W końcu należy pamiętać, że zarzut potrącenia, podniesiony przez stronę w procesie, przerywa bieg przedawnienia przysługującej mu wierzytelności. Wyjaśniając pojawiające się w praktyce wątpliwości, czy przerwa biegu przedawnienia obejmuje całą wierzytelność, bez względu na to jaka jej część przedstawiona została do potrącenia, czy tylko tę jej część, której potrącenie nie zostało uwzględnione - Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 19 października 2007 r. (III CZP 58/2007, LexPolonica nr 1633290 wskazał, że podniesienie przez pozwanego zarzutu potrącenia przerywa bieg przedawnienia jego roszczenia do wysokości wierzytelności dochodzonej przez powoda.

Pełnomocnik strony

Skuteczność podniesienia zarzutu potrącenia w procesie, obejmującego równocześnie złożenie materialnoprawnego oświadczenia o potrąceniu, zależy od dojścia tego oświadczenia woli do przeciwnika. Jeżeli zatem składane jest na rozprawie tylko względem pełnomocnika powoda czy też w piśmie procesowym doręczanym temu pełnomocnikowi, to rozstrzygnie o tym zakres pełnomocnictwa.

Co do zasady pełnomocnictwo procesowe nie uprawnia ani do złożenia, ani do przyjęcia oświadczenia o potrąceniu. Uznaje się jednak, że złożenie takiego oświadczenia w danej konfiguracji procesowej na korzyść mocodawcy, a przy milczącym tolerowaniu złożenia go przez niego będzie skuteczne. Analogiczny skutek nie zachodzi jednak ze strony pełnomocnika strony, do której kierowane jest oświadczenie. Ważne w tym zakresie jest orzeczenie Sądu Najwyższego - z 20 października 2004 r. (I CK 204/2004, LexPolonica nr 375338). Zgodnie z nim przewidziany w art. 91 kodeksu postępowania cywilnego zakres umocowania z mocy samej ustawy nie uprawnia pełnomocnika procesowego do złożenia materialnoprawnego oświadczenia o potrąceniu. Oświadczenie woli mocodawcy o udzieleniu pełnomocnictwa do złożenia takiego oświadczenia może być jednak złożone w sposób dorozumiany. W uzasadnieniu do tego stanowiska Sąd Najwyższy wskazał, że jeżeli zarzut potrącenia pozwany zgłasza przez pełnomocnika procesowego, to sytuacja nie przedstawia się jednolicie i niekiedy może być skomplikowana. Przy jej ocenie punktem wyjścia powinna być ustawowa treść pełnomocnictwa, którą określa art. 91 kodeksu postępowania cywilnego. Wynika z niego, że pełnomocnictwo procesowe obejmuje z mocy prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, nie wyłączając powództwa wzajemnego. O dopuszczalności powództwa wzajemnego stanowi natomiast art. 204 par. 1 k.p.c., w którym określono formalne przesłanki tego powództwa: roszczenie wzajemne jest w związku z roszczeniem powoda lub nadaje się do potrącenia. Zdaniem Sądu Najwyższego przyznane przez przepisy pełnomocnikowi procesowemu uprawnienie do wytoczenia powództwa wzajemnego obejmującego roszczenie nadające się do potrącenia nie oznacza jednak, że może on także w imieniu swego mocodawcy domagać się od powoda (pozwanego wzajemnie) spełnienia świadczenia. Inaczej w ocenie sędziów należałoby przyjąć, do czego jednak nie ma podstawy, że z samej istoty pełnomocnictwa procesowego można wyprowadzić umocowanie do złożenia oświadczenia o potrąceniu i nie jest tu potrzebne pełnomocnictwo wyraźne. Nie oznacza to jednak, że pełnomocnik nie może złożyć oświadczenia woli o potrąceniu. Dopuszczalna jest bowiem możliwość umocowania do poszczególnych czynności procesowych. Zgodnie z art. 92 kodeksu postępowania cywilnego w takiej sytuacji zakres, czas trwania i skutki umocowania szerszego niż pełnomocnictwo procesowe, jak również umocowanie do poszczególnych czynności procesowych, ocenia się według treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego.

PRZYKŁAD 1

Wspólnicy spółki cywilnej

Pozwana spółka jest wierzycielem J - jednego ze wspólników spółki cywilnej "M" i jednocześnie jest dłużnikiem J i B wspólników spółki cywilnej "M". Wierzytelność tej pierwszej spółki nie może być potrącona w stosunku do wspólników spółki cywilnej.

W przedstawionej konfiguracji wierzycielem pozwanej spółki są osoby J i B, które jednocześnie są wspólnikami spółki cywilnej "M", zaś dłużnikiem pozwanej jest jedynie J. Zgodnie z przepisami wspólnicy spółki cywilnej tworzą odrębny wspólny majątek, który przez cały czas istnienia spółki podlega szczególnym przepisom służącym zapewnieniu jego niepodzielności. Majątek ten obejmuje przedmioty wniesione do spółki tytułem wkładów oraz nabyte w drodze czynności prawnych w toku jej działalności. Wspólny majątek wspólników traktowany jest jako współwłasność łączna i charakteryzuje się odrębnością, niepodzielnością oraz posiada bezudziałowy charakter. Oznacza to, że w skład majątku wspólnego wspólników wchodzi wierzytelność w stosunku do pozwanej spółki, która przysługuje niepodzielnie J i B jako wspólnikom spółki cywilnej "M". To powoduje, że dłużnik spółki cywilnej, pozwany przez wspólników spółki cywilnej, nie może podnieść zarzutu potrącenia swojej wierzytelności, która przypada tylko w stosunku do jednego wspólnika. Potrącenie w takiej sytuacji jest niedopuszczalne, gdyż nie zachodzi wzajemność wierzytelności, czy też inaczej tożsamość stron.

PRZYKŁAD 2

Kwestionowanie faktury

Firma X współpracuje z firmą Y w zakresie świadczenia usług spedycyjnych. Z wymienionymi firmami kooperuje również firma Z, świadcząca usługi serwisowe. Ta ostatnia wezwała firmę X do zapłaty określonej w fakturze kwoty tytułem usług wykonanych na jej rzecz pod rygorem skierowania sprawy do sądu. Firma X kwestionuje jednak fakturę, podnosząc, że wymienione w niej usługi nie były świadczone na jej rzecz, a na rzecz firmy Y, jednocześnie dysponuje wierzytelnością, która mogłaby być potrącona w stosunku do firmy Z. W piśmie kierowanym do firmy żądającej zapłaty firma X nie powinna powoływać się na te ostatnie okoliczności.

W nauce prawa cywilnego przyjmuje się, że potrącenie wierzytelności to uprawnienie kształtujące. W praktyce oznacza to, że skuteczność potrącenia jest niezależna od woli adresata. Innymi słowy potrącający może spowodować umorzenie wierzytelności. Takie potrącenie odniesie skutek wsteczny i będzie skuteczne od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe. W wyniku złożenia oświadczenia o potrąceniu wierzytelności przede wszystkim dochodzi do umorzenia własnego zobowiązania. Po drugie potrącenie odnosi ten skutek, że roszczenie z tytułu odsetek od tego zobowiązania jest niezasadne. Mimo niewątpliwych korzyści płynących ze złożonego oświadczenia o potrąceniu należy ostrożnie korzystać z tej instytucji. Takie zachowanie jest szczególnie uzasadnione, gdy roszczenie przeciwnika jest wątpliwe, a tym bardziej nieuzasadnione dowodowo. W takim bowiem wypadku w korespondencji z przeciwnikiem na temat dochodzonego przez niego roszczenia należy pamiętać, by nasza odpowiedź nie zawierała wzmianki o potrąceniu. Konsekwencją złożenia oświadczenie o potrąceniu jest oświadczenie przyznające słuszność roszczeniom przeciwnika. Taka sytuacja w przypadku sporu sądowego stawia przeciwnika w dużo lepszej sytuacji. Może się bowiem okazać, że przyznanie słuszności wzajemnego roszczenia zostanie potraktowane jako uznanie własnego długu. Z kolei pisemne oświadczenie zawierające uznanie długu jest silnym i często bardzo skutecznym środkiem dowodowym umożliwiającym np. wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Dodatkowo uznanie długu przerywa bieg przedawnienia roszczeń o zapłatę. W konsekwencji pochopne i nieumiejętne złożenie oświadczenia o potrąceniu wierzytelności może spowodować wiele komplikacji. Może okazać się, że adresat złożonego oświadczenia o potrąceniu przed sądem zaprzeczy istnieniu wierzytelności przedstawionej do potrącenia. Z drugiej strony wykorzysta pochodzące bezpośrednio od przeciwnika oświadczenie o uznaniu długu. Wszystko to w konsekwencji może spowodować, że wygra sprawę, szczególnie w przypadku gdy przeciwnik powołujący się na potrącenie swojego roszczenia nie zdoła już nic w procesie udowodnić. Podobne zakończenie sprawy nastąpi, gdy zgodnie z przepisami roszczenie nie nadawało się do potrącenia. W końcu negatywną, ale już procesową konsekwencją sporu sądowego będzie obciążenie przegrywającego kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

WAŻNE

Na skutek złożenia oświadczenia o potrąceniu obie wierzytelności umarzają się wzajemnie do wysokości wierzytelności niższej. Od potrącenia, jako czynności materialnoprawnej, należy jednak odróżnić zarzut potrącenia będący czynnością procesową polegającą na żądaniu oddalenia powództwa w całości lub w części z powołaniem się na okoliczność, że roszczenie objęte żądaniem pozwu wygasło wskutek złożenia oświadczenia woli o potrąceniu

WZÓR

Warszawa, dnia 10 kwietnia 2012 r.

ABC Sp. z.o.o.

ul. Kielecka 8

00-100 Warszawa

XYZ S.A.

ul. Waśniowa 5

04-892 Kraków

Działając w imieniu i na rzecz ABC Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, oświadczam, że potrącam z wierzytelnością XYZ S.A. z siedzibą w Krakowie z tytułu umowy dostawy nr 18/2011 w wysokości 500 000 (pięćset tysięcy) zł wierzytelność ABC Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z tytułu umowy sprzedaży nr 5/2012 w wysokości 750 000 (siedemset pięćdziesiąt tysięcy) zł, stanowiącą należność główną wraz z odsetkami.

W wyniku dokonanego potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej, co oznacza, że do zapłaty na rzecz ABC Sp. z o.o. pozostaje kwota 250 000 (dwieście pięćdziesiąt tysięcy) zł z tytułu umowy dostawy.

..................................................

(Podpis osoby upoważnionej

do reprezentowania ABC Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie)

@RY1@i02/2012/070/i02.2012.070.21500040b.803.jpg@RY2@

Łukasz Sobiech, radca prawny

Łukasz Sobiech

radca prawny

Podstawa prawna

Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.).

Ustawa z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 ze zm.).