Kwota nie do podważenia
Brak możliwości zażalenia na postanowienie sądu II instancji o wynagrodzeniu kuratora może być niezgodny z konstytucją. Nowelizacja, która czeka na podpis prezydenta, nie rozwiązuje problemu
Reforma kodeksu postępowania cywilnego z 2019 r. była nastawiona na przyspieszenie postępowania i zminimalizowanie szans na stosowanie obstrukcji procesowej. Ustawodawca doszedł do wniosku, że w praktyce zbyt często pełnomocnicy korzystają z prawa do zażalenia na postanowienia wpadkowe, tylko po to, by zwyczajnie zyskać na czasie. Jako że domyślną formą rozpoznania takiego środka odwoławczego było jego przekazanie do sądu II instancji, to zanim sprawa wróciła z powrotem, mijały tygodnie, a czasem i miesiące.
Ustawodawca zdecydował się na kontrowersyjne rozwiązanie w postaci znacznego rozszerzenia katalogu zażaleń poziomych, które są rozpoznawane przez inny skład tego samego sądu. W przypadku zażaleń na postanowienia sądów I instancji reguluje to art. 3941a k.p.c., a rozpoznawanie zażaleń wydanych w II instancji – art. 3942 k.p.c. (patrz: ramka).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.