Zastanówmy się, kto potrzebuje ochrony
Umowy inwestycyjne często zawierają skomplikowane mechanizmy określania kar umownych. Ich kontrukcja rodzi istotne wątpliwości, które znalazły odzwierciedlenie w uchwałach Sądu Najwyższego
Kara umowna jest atrakcyjnym dla wierzycieli instrumentem prawnym. Ułatwia im kompensatę szkody poniesionej wskutek naruszenia umowy przez dłużnika. W przypadku zastrzeżenia kary umownej wierzyciel jest zwolniony z obowiązku wykazywania poniesienia szkody oraz określania jej wysokości (ma to miejsce w przypadku ponoszenia odpowiedzialności na zasadach ogólnych). Koniecznym elementem klauzuli ustanawiającej karę umowną jest określenie:
- zobowiązania niepieniężnego, którego niewykonanie lub nienależyte wykonanie implikuje obowiązek zapłaty kary,
- wysokości kary umownej („sumy kary”), która w założeniu ma stanowić zryczałtowane odszkodowanie z tytułu niewykonywania lub nienależytego wykonania zobowiązania.
Przyjmuje się, że określenie wysokości kary umownej może nastąpić bezpośrednio, przez wskazanie w umowie określonej kwoty, lub pośrednio, przez wskazanie podstawy jej naliczenia, której zastosowanie pozwoli na uzyskanie określonej sumy.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.