Jaką treść musi mieć orzeczenie o wymierzeniu kary obwinionemu

Czytelnik jest policjantem. Komendant powiatowy policji wymierzył mu karę nagany. Jako powód podał, że czytelnik, wykonując obowiązki dowódcy patrolu, naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie wykonał polecenia przełożonego. Dotyczyło ono obowiązku sporządzenia notatki służbowej z kontroli kąpieliska. Czytelnik twierdzi, że nie otrzymał takiego polecania.

- W decyzji nie wykazano mojej winy. Czy w takiej sytuacji mogłem zostać ukarany naganą - pyta pan Krzysztof z województwa warmińsko-mazurskiego.

W uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego należało wskazać, na czym polegało zawinione niewykonanie polecenia służbowego.

Zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego (art. 132 ust. 3 pkt. 1 tej ustawy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Poznaniu w wyroku z 12 maja 2011 r. (II SA/Po 136/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślił, że takie naruszenie dyscypliny służbowej przypisane policjantowi może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. W obu tych przypadkach należy w bezsporny sposób ustalić rodzaj zawinienia. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny muszą zbadać oraz uwzględnić okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Niedające się usunąć wątpliwości trzeba rozstrzygać na jego korzyść. W orzecznictwie dominuje jednak pogląd, że nie wolno tych wątpliwości traktować dowolnie oraz w uproszczony sposób przyjmować, że skoro wystąpiły, to automatycznie skutkują korzystniejszą sytuacją obwinionego. Wszelkie wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych powinny być wyjaśnione w postępowaniu dyscyplinarnym. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu istniejących możliwości wątpliwości nie zostaną usunięte, należy tłumaczyć je na korzyść obwinionego.

leszek.jaworski@infor.pl

Art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1, art. 135g ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 z późn. zm.).