Co jest powodem postępowania dyscyplinarnego

Czytelnik był funkcjonariuszem straży więziennej zatrudnionym na stanowisku strażnika. Jego przełożony wymierzył mu w postępowaniu dyscyplinarnym karę wydalenia ze służby. Jako powód swojej decyzji wskazał m.in. niestawienie się przed komisją lekarską w celu zbadania zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby oraz niepodanie aktualnego adresu zamieszkania.

- Czy te przyczyny mogą uzasadniać wymierzenie tak surowej kary - pyta pan Józef z województwa lubelskiego.

Przepis art. 28 pkt 8 ustawy o Służbie Więziennej (dalej: ustawa) formułuje jeden z podstawowych wymogów w odniesieniu do jej funkcjonariuszy. Jest nim zdolność psychiczna i fizyczna pozwalająca na zatrudnienie na określonym stanowisku. Każdy więc sygnał ze strony przełożonych wskazujący na ewentualny brak takiej zdolności powinien spowodować reakcję w postaci skierowania na badania. Polecenie to ma podstawę w treści art. 111 ustawy. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusza kieruje się, z urzędu lub na jego prośbę, do komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby.

Funkcjonariusz jest zobowiązany poddać się badaniom, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym, a gdy zachodzi potrzeba - obserwacji w zakładzie opieki zdrowotnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 kwietnia 2011 r. (I OSK 1685/10) wskazał, że ze względu na szczególny charakter stosunku służby funkcjonariusz Służby Więziennej zobowiązany jest do wskazania miejsca zamieszkania i takiego numeru telefonu, gdzie możliwe jest skontaktowanie się z nim bez żadnych przeszkód. Obowiązek ten nie oznacza jednak konieczności stałego przebywania w tym miejscu ani pod podanym numerem telefonu. Strażnik musi jedynie umożliwić łatwy kontakt swojemu przełożonemu.

W myśl art. 230 ust. 1 ustawy funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. W przepisie art. 230 ust. 3 pkt 1 ustawy wymieniono, że m.in. odmowa wykonania albo niewykonanie polecenia lub rozkazu przełożonego bądź organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń funkcjonariuszom jest naruszeniem dyscypliny służbowej. NSA w powołanym wyżej wyroku podkreślił, że niewykonanie polecenia poddaniu się badaniom lekarskim, a także niepoinformowanie pracodawcy o zmianie adresu zamieszkania i numeru telefonu stanowią przewinienia uzasadniające wydalenie ze służby.

leszek.jaworski@infor.pl

Art. 28 pkt 8, art. 111, 230 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. nr 79, poz. 523 z późn. zm.).

Wyrok NSA z 6 kwietnia 2011 r., I OSK 1685/10.