Kiedy przełożony może wydalić policjanta ze służby

Czytelnik jest policjantem. W związku z toczącym się wobec niego postępowaniem karnym przełożony zwolnił go ze służby. Swoje rozstrzygnięcie uzasadnił ważnym interesem służby.

- Czy okoliczności mojej sprawy upoważniają podjęcie takiej decyzji - pyta pan Bogumił z województwa podlaskiego.

W myśl art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o policji (dalej ustawa) można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. Pojęcie "ważnego interesu służby" należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust.1 ustawy. Przepis ten stawia warunek, aby służbę w policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem.

Dlatego osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą je respektować. Powinny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, szanujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Policjant, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne, dotyczące oskarżenia o popełnienie przestępstwa lub przestępstw ściganych z urzędu, traci przymiot nieskazitelności charakteru.

Pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 kwietnia 2011 r. (I OSK 1886/10, niepublikowany) podkreślił, że funkcjonariusz, aby mógł skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, musi pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta aktem oskarżenia dotyczącym popełnienia przestępstw ściganych z urzędu, sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania.

leszek.jaworski@infor.pl  

Art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 z późn. zm.).

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2011 r. (I OSK 1886/10, niepublikowany).