Skazany taksówkarz musi utracić licencję

Brak wymogu dobrej reputacji jest dostatecznym powodem do tego, aby uznać, że osoba prowadząca działalność w postaci wykonywania transportu drogowego taksówką nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, co skutkuje cofnięciem licencji.

Prezydent miasta cofnął taksówkarzowi licencję na wykonywanie transportu drogowego. Powodem było to, że został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego za czyn art. 288 par. 1 kodeksu karnego, tj. przestępstwo przeciwko mieniu (uszkodzenie rzeczy). Wobec tego taksówkarz przestał spełniać jeden z warunków przyznania mu licencji na prowadzenie działalności transportowej. Chodzi o brak karalności prawomocnym wyrokiem za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Warunek ten wynika z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit., a w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 124, poz. 874 z późn. zm., dalej ustawa). Taksówkarz zaskarżył powyższą decyzję do samorządowego kolegium odwoławczego. W odwołaniu kwestionował wiarygodność dokumentu z Krajowego Rejestru Karnego (KRK). Kolegium utrzymało w mocy decyzję prezydenta, cofającą licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie taksówkarz ponownie podniósł ten sam zarzut. WSA oddalił skargę i wskazał, że z informacji udzielonej przez KRK wynika, że sąd karny wymierzył taksówkarzowi karę grzywny 100 stawek po 10 zł. Zatem nieprawdziwe są twierdzenia skarżącego, że postępowanie karne wobec niego zostało warunkowo umorzone. W konsekwencji - w ocenie sądu - organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżący przedsiębiorca nie spełniał wymogu dobrej reputacji, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy, gdyż został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Naczelny Sąd Administracyjny także oddalił skargę kasacyjną taksówkarza.

Kolegium nie było zobowiązane do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do prawdziwości informacji zawartych w KRK. Zgodnie z art. 23 ustawy z 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym informacja o osobie stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem organy administracji są związane tym, co urzędowo stwierdzono w informacji z tego rejestru. Przyjmuje ona postać dokumentu urzędowego potwierdzającego określone fakty lub stan prawny. Szczególna moc dokumentu urzędowego polega na przerzuceniu ciężaru dowodowego, która kwestionuje jego prawdziwość, i ma na celu uproszczenie postępowania dowodowego. Nie ma bowiem potrzeby przeprowadzania innych dowodów co do faktów wymienionych w dokumencie. Dlatego za udowodnione należy przyjąć to, co z niego wprost wynika. NSA uznał, że sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skarżący przedsiębiorca nie spełniał wymogu dobrej reputacji, gdyż został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy prezydent miasta jest zobowiązany do cofnięcia licencji, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Cofnięcie licencji osobie prowadzącej działalność w postaci wykonywania transportu drogowego taksówką, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o transporcie drogowym, nie może - zdaniem NSA - stanowić naruszenia zasad określonych w art. 2 i art. 22 konstytucji RP.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1548/11

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2012/236/i02.2012.236.08800120h.802.jpg@RY2@

Michał Paprocki wspólnik, radca prawny w Kancelarii Chmaj i Wspólnicy

Skazanie licencjobiorcy prawomocnym wyrokiem za określone przestępstwa umyślne rodzi po stronie organu administracji publicznej obowiązek cofnięcia licencji. Obligatoryjne cofnięcie licencji wynika w takim przypadku z niespełniania przez dany podmiot wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, a dokładniej - przesłanki dobrej reputacji. Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym osoby prowadzące działalność gospodarczą nie spełniają wymogu dobrej reputacji w przypadku, gdy zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa tam określone. Konsekwencją była konieczność wydania decyzji o cofnięciu licencji, gdy z uzyskanej informacji z KRK wynikało, że dany licencjobiorca został prawomocnie skazany za jedno z przestępstw wskazanych w ustawie. Informacja z KRK stanowi urzędowe potwierdzenie faktów, a organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku badać czy dane tam wpisane są zgodne ze stanem faktycznym. Dyrektor biura informacyjnego ma jednak obowiązek przeprowadzić postępowanie w celu ustalenia prawidłowych danych w przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wprowadzenia do rejestru danych osobowych sprzecznych z treścią orzeczenia. Jeśli więc w przedmiotowej sprawie dane w rejestrze były wpisane błędnie, powinny zostać sprostowane. Informacja o warunkowym umorzeniu postępowania wobec danej osoby nie stanowi przeszkody do uzyskania licencji. Wprawdzie jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania jest okoliczność, że przestępstwo zostało faktycznie popełnione, to jednak wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie jest wyrokiem skazującym, a w konsekwencji nie prowadzi do utraty dobrej reputacji.