W jakiej sytuacji użytkownika wieczystego można obciążyć dodatkową opłatą roczną

Możliwość ustalenia dodatkowych opłat rocznych przewiduje art. 63 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: ustawa). Przepis ten stanowi, że w przypadku niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej właściwy organ może wyznaczyć dodatkowy termin. W przypadku jego niedotrzymania mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Wysokość dodatkowej opłaty rocznej wynosi 10 proc. wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata zostaje zwiększona o dalsze 10 proc. wartości nieruchomości.

Natomiast art. 64 ustawy określa termin wnoszenia dodatkowych opłat rocznych, wskazując, że za dany rok opłatę tę wnosi się do 31 marca każdego roku. Dodatkowe opłaty roczne są swoistą sankcją typu finansowego i mają charakter dyscyplinujący użytkownika wieczystego w zagospodarowaniu działki na cel, który został określony w umowie. W opisanym stanie faktycznym użytkownik wieczysty nie wykonał remontu budynków, do czego był zobowiązany w akcie notarialnym dotyczącym oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości gminnej. Burmistrz mógł więc obciążyć użytkownika dodatkową opłatą roczną. Stanowisko to potwierdza wyrok WSA we Wrocławiu z 7 maja 2008 r. (II SA/Wr 356/2007; LexPolonica nr 1994440).

W orzecznictwie podkreśla się, że decyzja o wymierzeniu dodatkowej opłaty z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste ma charakter uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 r., II SA 2486/2001; "Gazeta Prawna" 2005/237/7). Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza więc, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 maja 2007 r., II SA/Wa 320/2007; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawa prawna

Art. 63 i art. 64 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 z późn. zm.).

Leszek Jaworski

ekspert prawa administracyjnego