Plan miejscowy powinien być zgodny z ustaleniami studium

Organy gminy przed uchwaleniem planu miejscowego mają bezwzględny obowiązek doprowadzić do zgodności projekt planu miejscowego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

M.R. (skarżący) wniósł do sądu skargę na uchwałę Rady Gminy M. w przedmiocie ustanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżanej uchwale zarzucił naruszenie art. 11 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 70, poz. 717 z późn. zm.) przez niezachowanie procedury informowania mieszkańców miejscowości, której dotyczy uchwała, o przystąpieniu do sporządzania studium, art. 17 pkt 12 - przez brak ustosunkowania czy wręcz zlekceważenie pisemnych uwag skarżącego do projektu planu zagospodarowania terenu oraz art. 1 ust. 2 pkt 2 - przez nieuwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności skarżącego. Wskazał on, że w uchwale gmina ustaliła, że teren jest przeznaczony jako 1 U - zabudowa usługowa, a decyzja o warunkach zabudowy ustaliła dla tej działki przeznaczenie terenu na zabudowę jednorodzinną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uznał za zasadne wyeliminowanie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Sędziowie wskazali, że w aktach planistycznych nie znajduje się żaden dokument, który wskazywałby na fakt, że skarżący złożył uwagi do projektu planu. Wręcz przeciwnie, akta te potwierdzają, że do projektu planu żadne uwagi nie wpłynęły. W konsekwencji nie było potrzeby wszczynania i przeprowadzania procedowania w zakresie uwag do planu. Zdaniem sądu uchwała nie narusza także art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie narusza również prawa własności skarżącego do nieruchomości położonej na terenie objętym planem. Sąd wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych okoliczność, że strona posiada decyzję o warunkach zabudowy dla danej działki, nie przesądza o takim naruszeniu. Decyzja ta jest wydawana w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego dla działki, na której mają być prowadzone inwestycje, i wnioskodawca nie musi legitymować się tytułem prawnym do takiego terenu. Odmienna sytuacja jest wtedy, gdy strona legitymuje się decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Takiego aktu administracyjnego skarżący jednak nie posiada. Ponadto sędziowie wskazali, że z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wprost, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Organy gminy przed uchwaleniem planu miejscowego mają bezwzględny obowiązek doprowadzić do zgodności projekt planu miejscowego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Z dołączonych do akt sądowych akt administracyjnych wynika, że zgodnie z unormowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy M. skarżącego w studium tym są przeznaczone na aktywność gospodarczą (symbol U 1) z dopuszczeniem istniejącej zabudowy mieszkaniowej już na tym terenie istniejącej. Przy takich (niespornych) zapisach studium i będąc nimi związany organ uchwałodawczy gminy nie mógł przeznaczyć opisanych w skardze działek na inne, np. mieszkaniowe cele.

we Wrocławiu z 23 listopada 2011 r., II SA/Wr 519/11.

Oprac. Ewelina Stępień