Wnioskodawca musi zostać wezwany do uzupełnienia wniosku

Jeśli wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest nieprecyzyjny, obowiązkiem organu jest wezwanie strony do jego uszczegółowienia.

Spółka z o.o. zwróciła się do ministra nauki i szkolnictwa wyższego o udostępnienie informacji publicznej. Chodziło o dokumenty stanowiące korespondencję z organami władzy państwowej. W odpowiedzi na wniosek organ poinformował wnioskodawcę, iż żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił organowi bezczynność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż udzielił odpowiedzi na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem sędziów wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być w swej treści maksymalnie szczegółowy i dokładny. Otrzymując taki wniosek organ nie może mieć najmniejszych wątpliwości co do zakresu wniosku i rzeczywistej woli wnioskodawcy. Jeśli przedmiotem żądania są dokumenty, to muszą one zostać zidentyfikowane przez wnioskodawcę w taki sposób, aby zarówno organ, jak i ewentualnie sąd badający sprawę wiedział, o jaki dokładnie dokument chodzi. Identyfikacja ta może zostać przeprowadzona przez wnioskodawcę na wiele sposobów, np.: poprzez wskazanie daty dokumentu, jego wytwórcy, jego adresata, jego oznaczenia, jego przedmiotu itp.

Zdaniem sądu wniosek w niniejszej sprawie nie spełniał tych kryteriów. Strona nie wskazała w nim w sposób dokładny tego, jakie dokumenty mają jej zostać udostępnione. Posłużenie się zwrotem "dokumenty stanowiące korespondencję z organami władzy państwowej, o których mowa w piśmie o sygnaturze...", jest bowiem sformułowaniem zbyt ogólnym. Dokonując nawet zestawienia treści wniosku z pismem o sygnaturze wskazanej we wniosku, nie sposób ustalić w sposób wyczerpujący spisu dokumentów, o udostępnienie których strona wnosiła. Przy tak nieprecyzyjnie sformułowanym wniosku obowiązkiem organu jest wezwanie strony do jego uszczegółowienia. Brak doprecyzowania żądania sprawia bowiem, iż kwestia badania trafności skargi nie poddaje się kontroli sądowej. Sąd nie ma bowiem przesłanek umożliwiających mu ustalenie czy strona została zaspokojona w swoim żądaniu, czy też organ pozostaje w bezczynności.

Sędziowie dopatrzyli się jeszcze jednego uchybienia w działaniu organu. Swoje stanowisko ograniczył on bowiem do stwierdzenia, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną. Stanowisko to nie zostało jednak w żaden sposób uzasadnione. Tym samym organ uniemożliwił stronie dokonanie oceny poprawności jej rozumowania. Nie znając motywów, jakimi kierował się organ udzielając odpowiedzi wnioskodawcy, również sędziowie nie mieli możliwości oceny poprawności stanowiska zajętego przez organ.

Rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie konkretnych dokumentów, ktorych udostępnienia się domaga.

Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lipca 2011 r., II SAB/Wa 127/11.

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2012/022/i02.2012.022.08800080a.802.jpg@RY2@

Karolina Frańczak, prawnik w Kancelarii Radców Prawnych Stopczyk & Mikulski

W ojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał 27 lipca 2011 r. wyrok, w którym orzekł, że w razie niespełnienia przez wniosek o udostępnienie informacji publicznej kryteriów szczegółowości i dokładności, pozwalających na ustalenie zakresu wniosku i rzeczywistej woli wnioskodawcy, organ obowiązany jest do wezwania strony do jego uszczegółowienia. W przeciwnym bowiem przypadku, tj. w razie wydania decyzji odmownej pomimo braku uzupełnienia wniosku, organ odniósłby się do wniosku, którego zakresu przedmiotowego uprzednio nie ustalił.

Ponadto, w ocenie sądu, niedopuszczalne jest ograniczenie stanowiska organu jedynie do stwierdzenia, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną, bez dodatkowego jego uzasadnienia. Takie błędne działanie organu uniemożliwia stronie oraz sądowi dokonanie oceny poprawności prezentowanego stanowiska, z uwagi na niewskazanie przez organ motywów, jakimi kierował się on udzielając odpowiedzi wnioskodawcy. Taki stan rzeczy jest w ocenie sądu niedopuszczalny. Stanowisko sądu należy zaaprobować, gdyż jedynie merytoryczne rozpatrzenie wniosku przez organ oraz należyte uzasadnienie jego rozstrzygnięcia pozwala na późniejsze poddanie działalności administracji publicznej kontroli sądowej, sprawowanej pod względem zgodności działania organu z prawem.

Oprac. Ewelina Stępień