Konkurencja to nie zagrożenie

Organy administracji, do których zadań należy opiniowanie, nie są zobowiązane do wydawania w każdym przypadku pozytywnych uzgodnień. Jednak jeśli takiego uzgodnienia odmawiają, to muszą wskazać konkretne podstawy zajętego stanowiska.

Prezydent miasta postanowieniem odmówił uzgodnienia z marszałkiem województwa wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie przez spółkę z o.o. regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii obejmujących swym zasięgiem obszar miasta. Postanowienie wydane zostało na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 567; dalej: u.t.d.). Jako przyczynę wskazał kolizje czasowe kursów spółki z kursami innego przewoźnika (MZK), troskę o pasażerów. Powołał się także na nieprzystosowanie niektórych przystanków autobusowych do obsługi dwóch autobusów.

Spółka złożyła zażalenie do samorządowego kolegium odwoławczego. Jej zdaniem kolizja czasowa kursów świadczonych przez różnych przewoźników nie może stanowić negatywnej przesłanki uzgodnienia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f w związku z art. 22a ust. 1 u.t.d. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Spółka wniosła skargę do gorzowskiego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd uchylił postanowienie.

Organy uzgadniające wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym mogą odmówić jego udzielenia, gdy zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych. Wyjątkiem jest sytuacja, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników (art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d.). Z uzasadnienia postanowienia nie wynika, aby organ II instancji dokonał analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem spełnienia przesłanki, o której mowa w powyższym przepisie, mimo że to właśnie ten artykuł przywołany został jako podstawa prawna orzeczenia. Okolicznościami faktycznymi, które legły u jego podstaw, były ustalenia dotyczące rozmiarów przystanków autobusowych, które według oceny organu uniemożliwiały jednoczesny postój dwóch autobusów. Z powyższego przepisu wynika zaś jednoznacznie, że nie można odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia z powodu zagrożenia, jeżeli się nie wykaże, że istniejące linie regularne są obsługiwane przez więcej niż jednego przewoźnika. Z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. wynika zatem, że przepis ten nie może mieć zastosowania w sytuacji, gdy istniejące linie regularne obsługiwane są przez jednego przewoźnika, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że dane linie komunikacyjne obsługiwane są jedynie przez MZK. Istotne zdaniem sądu jest także należyte wyjaśnienie, co organ rozumie przez "zagrożenie" dla już istniejących linii regularnych, przy założeniu, że konieczne jest jednak zachowanie konkurencji na rynku przewozów regularnych. Nie jest bowiem do przyjęcia teza, że jakakolwiek konkurencja jest równoznaczna z zagrożeniem.

z 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 289/13

Podsumowanie

Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, niewykraczających jednak poza dane województwo, wymaga zezwolenia marszałka województwa w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej.

Oprac. Leszek Jaworski