Wątpliwe zapisy planu miejscowego

Ustalenia planu, mimo że odnoszą się do abstrakcyjnego adresata, regulują status prawny konkretnych nieruchomości na jego obszarze. Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są ważne zarówno dla gminy, jak i właścicieli nieruchomości i inwestorów.

Rada Miejska w Kamiennej Górze podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na powyższy akt wojewoda dolnośląski złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o stwierdzenie nieważności jego par. 11 pkt 4 lit. d. Rada określiła w nim zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości. W pkt 4 par. 11 ustalono minimalne szerokości frontów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału dla części terenów na 5 m, dla innych na 10 m. Jak podał wojewoda - zostały w ten sposób określone dwie minimalne szerokości frontów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału. Przez to naruszony został art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy z 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.; dalej: u.p.z.p.) oraz par. 4 pkt 8 rozporządzenia ministra infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587). Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Paragraf 4 ust. 8 rozporządzenia konkretyzuje zaś wymagania odnośnie do projektu planu. Stanowi on, że ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku tych zabiegów, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic w stosunku do pasa drogowego.

WSA we Wrocławiu uznał zarzuty wojewody za uzasadnione i uchylił kwestionowany zapis.

Dokonując analizy treści planu, należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym należy obowiązkowo określić szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości. W kontrolowanej uchwale w par. 11 pkt 4 lit. d rada określiła minimalną szerokość frontów działek m.in. dla działek oznaczonych jako 1.KS na 10 m. Taka regulacja teoretycznie odpowiada obowiązującym zasadom. WSA podzielił jednak zasadność stanowiska wojewody, ponieważ w planie znajduje się kolejny zapis dotyczący tej samej sprawy. W par. 11 pkt 4 lit. a przewidziano minimalną szerokość frontów działek na 5 m. Czyli doszło niejako do podwójnego, odmiennego uregulowania konkretnej kwestii pozostającej w ramach uprawnień prawodawczych jednostki samorządu terytorialnego.

we Wrocławiu z 14 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 189/13

Podsumowanie

W planie powinna być podana jedna minimalna lub maksymalna szerokość frontów działek powstających w wyniku scalania i podziału dla poszczególnych terenów objętych planem. Jest to szczególnie istotne w kontekście art. 6 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Wyroki opracował Leszek Jaworski