Współzawodnictwo w czasie COVID-19

Jest oczywiste, że ustawodawca staje teraz przed trudnym zadaniem stworzenia norm, które będą chronić naczelną wartość: życie i zdrowie obywateli. Sytuacja ta nie usprawiedliwia jednak bałaganu legislacyjnego, jaki został zapoczątkowany wejściem w życie rozporządzenia ministra zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. z 2020 r. poz 433). Wątpliwości dotyczą np. imprez sportowych. Ustawodawca najpierw dokonał ich całkowitego lockdownu, a potem – od wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 29 maja 2020 r. w sprawie ustanowienie określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 964) – nastąpiło ich częściowe „odmrożenie”. Było ono możliwe nie tylko dzięki przyjętym przepisom, lecz przede wszystkim dzięki planowi powrotu do rozgrywek piłki nożnej mężczyzn, który został przygotowany w ramach Ekstraklasy S.A. Taka współpraca na linii przedsiębiorca-ustawodawca, poparta określonym planowaniem, konsultacjami powinna być przez prawodawcę wykorzystywana o wiele częściej.

Należy podkreślić, że w początkowej fazie pandemii swoją rolę spełnił nareszcie art. 34 ustawy z 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2171), którego użycie przez wojewodów krytykowałem także na łamach DGP. Nareszcie został on wykorzystany zgodnie ze swoim ratio legis i dzięki normie zawartej w tym przepisie można było odwołać imprezy masowe już na samym początku rozwoju epidemii COVID-19. Niestety, pozostałe błędy w ustawie o bezpieczeństwie imprez masowych nie zostały poprawione i spowodowały wiele problemów także w trakcie pandemii COVID-19.