Obowiązek informacyjny wobec pacjentów musi być efektywny mimo klauzuli sumienia dla lekarzy
W nowelizacji ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 514 ze zm.; dalej: u.z.l.) zmodyfikowany został jej art. 39 kształtujący lekarską klauzulę sumienia. W toku prac w Sejmie wyeliminowano zawarty w rządowym projekcie art. 39 ust. 2, który stanowił, że: „w przypadku powstrzymania się przez lekarza od wykonania świadczenia zdrowotnego, o którym mowa w ust. 1, podmiot leczniczy, w ramach działalności którego powstrzymano się od wykonania świadczenia zdrowotnego, jest obowiązany wskazać lekarza lub podmiot wykonujący działalność leczniczą, który zapewni możliwość wykonania tego świadczenia”. Przywrócił go jednak Senat. Decyzję o przyjęciu albo odrzuceniu tej poprawki podejmie ostatecznie Sejm.
Pacjent we mgle
W trakcie prac legislacyjnych przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia podnosili argument, iż wprowadzenie regulacji zawartej w art. 39 ust. 2 u.z.l. jest zbędne, gdyż istnieje możliwość uzyskania informacji o podmiotach udzielających określonych świadczeń zdrowotnych przez kontakt z NFZ osobiście, e-mailowo lub telefonicznie – na działającej całodobowo infolinii, w której można uzyskać informację, zachowując anonimowość.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.