Oferty, operaty szacunkowe, akty notarialne – kiedy i w jaki sposób należy je udostępniać na wniosek w trybie informacji publicznej

Liczba orzeczeń odnoszących się do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (zgodnie z którym „każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie”) nie jest wyłącznie wynikiem niedoskonałości, jakie można przypisać definicji informacji publicznej. A w zasadzie to skutek jej braku, ponieważ art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie formalnie zawiera legalną definicję pojęcia informacji publicznej. W istocie ustawodawca posłużył się pojęciem niedookreślonym, co przesunęło ciężar i zarazem odpowiedzialność za jego określenie na praktykę stosowania prawa. Spektakularny rozrost orzecznictwa w zakresie dostępu do informacji publicznej ma źródło m.in. w tym, że u.d.i.p. została uchwalona pospiesznie, bez stosownej korekty przepisów dotyczących tajemnic ustawowo chronionych. Takie stanowisko wypowiada nauka prawa (por. „Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz”, red. A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, 2023). Bogate orzecznictwo jest wynikiem pojawiających się w praktyce problemów przy dokonywaniu oceny, czy należy udostępnić dane i dokumenty będące w posiadaniu podmiotu publicznego (podmiotu zobowiązanego do udostępnienia dokumentów w świetle przepisów u.d.i.p.).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej vs. przepisy odrębne

W szerokiej dyskusji o problemach udostępniania informacji publicznej często zapomina się o tym, że nie tylko u.d.i.p. reguluje dostęp do informacji publicznej. „Przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi” – tak stanowi art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Inaczej mówiąc: w razie kolizji ustaw u.d.i.p. nie będzie miała zastosowania.