Zasady posługiwania się językiem pomocniczym oraz używania dodatkowych nazw miejscowości
Przed organami gminy, obok języka urzędowego, może być używany jako język pomocniczy język mniejszości. Język pomocniczy może być używany jedynie w gminach, w których liczba mieszkańców należących do mniejszości, której język ma być używany jako język pomocniczy, jest nie mniejsza niż 20 proc. ogólnej liczby mieszkańców gminy. Gmina taka musi być wpisana do Urzędowego Rejestru Gmin, w których używany jest język pomocniczy. Przez liczbę mieszkańców gminy należących do mniejszości należy rozumieć liczbę urzędowo ustaloną jako wynik ostatniego spisu powszechnego.
Możliwość używania języka pomocniczego oznacza, że osoby należące do mniejszości z zastrzeżeniem mają prawo do:
● zwracania się do organów gminy w języku pomocniczym w formie pisemnej lub ustnej;
● uzyskiwania, na wyraźny wniosek, odpowiedzi także w języku pomocniczym w formie pisemnej lub ustnej.
Dopuszczalne jest wniesienie podania w języku pomocniczym. Wniesienie podania w języku pomocniczym nie stanowi braku powodującego pozostawienie podania bez rozpoznania. Natomiast procedura odwoławcza odbywa się wyłącznie w języku polski.
Wpisu do Urzędowego Rejestru Gmin, w których używany jest język pomocniczy, dokonuje minister spraw wewnętrznych i administracji na podstawie wniosku rady gminy.
Wniosek, o którym mowa, powinien zawierać dane urzędowe dotyczące liczby mieszkańców gminy, w tym liczby mieszkańców należących do mniejszości, której język ma być używany jako język pomocniczy, oraz uchwałę rady gminy o wyrażeniu zgody na wprowadzenie języka pomocniczego wraz ze wskazaniem języka mniejszości, który ma być językiem pomocniczym.
Minister odmawia dokonania wpisu do Rejestru, jeżeli liczba mieszkańców gminy należących do mniejszości, której język ma być używany jako język pomocniczy, jest mniejsza niż 20 proc. ogólnej liczby mieszkańców tej gminy. Na odmowę dokonania wpisu do rejestru radzie gminy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W gminie wpisanej do urzędowego rejestru, o którym mowa, pracownikom zatrudnionym w urzędzie gminy, w jednostkach pomocniczych gminy oraz w gminnych jednostkach i zakładach budżetowych może być przyznany dodatek z tytułu znajomości języka pomocniczego obowiązującego na terenie tej gminy. Zasady przyznawania dodatku oraz jego wysokość określają przepisy dotyczące zasad wynagradzania pracowników samorządowych. Znajomość języka pomocniczego potwierdza dyplom, zaświadczenie lub certyfikat.
Dodatkowe tradycyjne nazwy w języku mniejszości mogą być używane obok:
● urzędowych nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych,
● nazw ulic
– ustalonych w języku polskim.
Dodatkowe nazwy, o których mowa, mogą być używane jedynie na obszarze gmin wpisanych do rejestru gmin, na których obszarze używane są nazwy w języku mniejszości. Wpisu do tego rejestru na wniosek rady gminy również dokonuje minister spraw wewnętrznych i administracji. Wniosek jest przedstawiany ministrowi za pośrednictwem wojewody.
Dodatkowe nazwy ulic i miejscowości nie mogą nawiązywać do nazw z okresu 1933–1945, nadanych przez władze Trzeciej Rzeszy Niemieckiej lub Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.
Dodatkowe nazwy, umieszczane są po nazwie w języku polskim i nie mogą być stosowane samodzielnie.
Dodatkowa nazwa miejscowości lub obiektu fizjograficznego w języku mniejszości może być ustalona na wniosek rady gminy, jeżeli:
● liczba mieszkańców gminy należących do mniejszości jest nie mniejsza niż 20 proc. ogólnej liczby mieszkańców tej gminy lub, w przypadku miejscowości zamieszkanej, za ustaleniem dodatkowej nazwy miejscowości w języku mniejszości opowiedziała ponad połowa mieszkańców tej miejscowości biorących udział w przeprowadzonych w tej sprawie konsultacjach,
● wniosek rady gminy uzyskał pozytywną opinię Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych,
Koszty związane z wprowadzeniem i używaniem na obszarze gminy języka pomocniczego oraz koszty związane z wprowadzeniem dodatkowych nazw w języku mniejszości ponosi budżet gminy. Z kolei koszty związane z wymianą tablic informacyjnych, wynikającą z ustalenia dodatkowej nazwy miejscowości lub obiektu fizjograficznego w języku mniejszości, ponosi budżet państwa.
MNIEJSZOŚCI NARODOWE I ETNICZNE
● jest mniej liczebna od pozostałej części ludności Rzeczypospolitej Polskiej;
● w sposób istotny odróżnia się od pozostałych obywateli językiem, kulturą lub tradycją;
● dąży do zachowania swojego języka, kultury lub tradycji;
● ma świadomość własnej historycznej wspólnoty narodowej i jest ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę;
● jej przodkowie zamieszkiwali obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od co najmniej 100 lat;
● utożsamia się z narodem zorganizowanym we własnym państwie.
Grupa obywateli polskich uznawana jest za mniejszość etniczną, gdy spełnia powyższe warunki, ale nie utożsamia się z narodem zorganizowanym we własnym państwie.
Za mniejszości narodowe uznaje mniejszości: białoruską, czeską, litewską, niemiecką, ormiańską, rosyjską, słowacką, ukraińską oraz żydowską.
Za mniejszości etniczne uznaje się mniejszości: karaimską, łemkowską, romską, tatarską.
Miejscowości wpisane do Urzędowego Rejestru Gmin, w których jest używany język pomocniczy
PODSTAWA PRAWNA
● Ustawa z 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym (Dz.U. z 2005 r. nr 17, poz. 141 ze zm.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.