Urząd pracy płaci za szkolenie i staż

Osoba, która straciła pracę, może zarejestrować się w urzędzie pracy jako bezrobotny. Mając taki status, może zdobyć nowe kwalifikacje i znaleźć zatrudnienie za pieniądze z Funduszu Pracy. Starosta zapłaci za jej szkolenie na zewnętrznym kursie albo u pracodawcy. Osoba taka może jednak stracić te uprawnienia wraz z utratą statusu bezrobotnego. Stanie się tak, jeśli nie zgłosi się w terminie (bez uzasadnionej przyczyny) na wezwanie urzędu pracy w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy proponowanej pomocy (np. szkolenia lub stażu). Pozbawienie statusu bezrobotnego nastąpi na 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, na 180 dni w przypadku drugiej, a na 270 dni - trzeciej i każdej kolejnej.

Starosta może też sfinansować szkolenie pracowników, którzy ukończyli 45 lat, i niektórych osób poszukujących pracy.

Od 1 lutego tego roku obowiązują nowe przepisy o szkoleniach dla bezrobotnych. Jeśli starosta wyrazi zgodę na szkolenie zaproponowane przez bezrobotnego, zapłaci za nie maksymalnie ponad 9 tys. zł (trzy średnie płace). Jeśli to urząd pracy skieruje go na szkolenie, wtedy poniesie pełne jego koszty, nawet jeśli okażą się wyższe niż 9 tys. zł.

Szkolenie finansowane przez starostę z Funduszu Pracy odbywa się w formie kursu, realizowanego według planu nauczania obejmującego przeciętnie nie mniej niż 30 godzin zegarowych w tygodniu. Szkolenie może trwać do 6 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym zawodzie nie dłużej niż 12 miesięcy. W przypadku osób bez kwalifikacji zawodowych szkolenie może trwać do 12 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym zawodzie nawet do 24 miesięcy.

Starosta ma obowiązek sfinansowania z Funduszu Pracy kosztów zakwaterowania i wyżywienia bezrobotnego skierowanego na szkolenie odbywane poza miejscem zamieszkania, jeżeli taki zapis znajdzie się w umowie zawartej przez niego z instytucją szkoleniową. Może dodatkowo zapłacić za przejazdy pracownika związane ze szkoleniami.

Jeśli bezrobotny sam wybrał sobie szkolenie, może otrzymać tylko częściowy zwrot kosztów zakwaterowania, wyżywienia i dojazdu, pod warunkiem że starosta wyrazi zgodę na dofinansowanie tych wydatków.

Starosta na wniosek bezrobotnego może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest zobowiązana do zwrotu kosztów szkolenia z wyjątkiem sytuacji, gdy powodem jego nieukończenia było podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Osoby takie, oprócz prawa do sfinansowania ich szkoleń, mają prawo do stypendium szkoleniowego. Wynosi ono 662 zł (120 proc. zasiłku dla bezrobotnych) miesięcznie.

Starosta na wniosek bezrobotnego może też zapłacić z Funduszu Pracy za jego studia podyplomowe (nie ma on wtedy prawa do stypendium). Dofinansowanie nie może jednak przekraczać 300 proc. przeciętnego wynagrodzenia. Sfinansowanie kosztów studiów podyplomowych następuje na podstawie umowy zawartej między pracownikiem jako wnioskodawcą a starostą. Umowa powinna określać nazwę i okres trwania studiów, nazwę uczelni organizującej studia i kwotę dofinansowania. Musi się w niej także znaleźć zobowiązanie osoby zatrudnionej do przedstawienia w urzędzie pracy dyplomu ukończenia studiów.

Jeśli bezrobotny nie będzie mógł w ten sposób udokumentować wykorzystania pieniędzy, będzie musiał je zwrócić. Podobnie będzie w sytuacji gdy osoba zatrudniona z własnej winy przerwie studia lub nie uzyska pozytywnej oceny z końcowego egzaminu.

Niektóre osoby poszukujące pracy (to osoby, które mają pracę i zarejestrowały się w urzędzie pracy) i starsi pracownicy (ukończyli 45 lat) mogą szkolić się praktycznie na takich samych zasadach jak bezrobotni. Z wyjątkiem tego, że nie mają prawa do stypendium szkoleniowego w trakcie sfinansowanego im przez Fundusz Pracy szkolenia i studiów podyplomowych. Wynika to z tego, że mają oni dochody z wynagrodzenia za pracę.

Na pomoc w szkoleniach ze strony starosty mogą m.in. liczyć osoby poszukujące pracy, które:

● są w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy,

● są zatrudnione u pracodawcy, wobec którego ogłoszono upadłość lub który jest w stanie likwidacji (z wyłączeniem likwidacji w celu prywatyzacji),

● otrzymują świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym lub górniczy zasiłek socjalny,

● uczestniczą w zajęciach w Centrum Integracji Społecznej lub indywidualnym programie integracji, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej,

● są żołnierzami rezerwy,

● pobierają rentę szkoleniową,

● otrzymują od pracodawcy świadczenie szkoleniowe po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego na czas jego udziału w szkoleniach, w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy w wysokości co najwyżej 200 proc. minimalnego wynagrodzenia,

● podlegają ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników jako domownik lub małżonek rolnika, jeżeli zamierzają podjąć zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą poza rolnictwem.

Bezrobotny może też zostać skierowany przez urząd pracy do tzw. przygotowania zawodowego dorosłych w miejscu pracy. Za każdy miesiąc takiej praktycznej nauki otrzymuje stypendium szkoleniowe. Wynosi ono, tak jak w przypadku szkoleń, 662 zł miesięcznie.

Przygotowanie zawodowe dorosłych jest realizowane na podstawie umowy między starostą i pracodawcą lub starostą, pracodawcą i instytucją szkoleniową, wpisaną do rejestru prowadzonego przez wojewódzki urząd pracy. Odbywa się ono w formie praktycznej nauki zawodu lub przyuczenia do pracy dorosłych. Praktyczna nauka zawodu trwa od 12 do 18 miesięcy, a przyuczenie do pracy od 3 do 6 miesięcy. Osoby bezrobotne uczestniczą w zajęciach pięć dni w tygodniu, maksymalnie osiem godzin dziennie. Przez cztery dni w ciągu tygodnia zdobywają kwalifikacje w zakładzie pracy, a przez jeden dzień w instytucji szkoleniowej.

Praktyczna nauka zawodu kończy się egzaminem kwalifikacyjnym na tytuł zawodowy, przeprowadzanym przez komisję egzaminacyjną, powoływaną przez kuratora oświaty lub egzaminem czeladniczym. Przyuczenie do pracy dorosłych kończy się egzaminem sprawdzającym. Osoba, która zdała egzamin, otrzymuje świadectwo.

Pracodawca jest zobowiązany do udzielenia bezrobotnemu 2 dni wolnych za każdy miesiąc przygotowania zawodowego. Za ostatni miesiąc firma musi udzielić dni wolnych przed upływem terminu zakończenia przygotowania zawodowego.

Starosta może sfinansować bezrobotnemu koszty przejazdu do miejsca, gdzie odbywa on praktykę. Jeśli jest to miejscowość inna niż miejsce zamieszkania, także koszty zakwaterowania i wyżywienia.

Inna formą zdobycia nowych kwalifikacji dla bezrobotnych są staże. Każdy bezrobotny może odbyć go w firmie. Staż bezrobotnego w firmie ma trwać do pół roku. Młode osoby, które nie ukończyły 25 lat, mogą być na stażu nawet do roku. W czasie stażu bezrobotny otrzymuje stypendium szkoleniowe w wysokości 662 zł. W tym czasie nie ma prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Bezrobotny odbywa staż na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu w niej określonego. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia i dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego. Program powinien określać m.in. nazwę zawodu lub specjalności, której dotyczy, zakres obowiązków bezrobotnego, rodzaj uzyskiwanych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych, sposób ich potwierdzenia, opiekuna stażysty.

Starosta po zakończeniu programu wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu. Na wniosek bezrobotnego pracodawca musi udzielić mu dwóch dni wolnych za każde 30 dni kalendarzowych odbywania stażu. Za dni wolne przysługuje stypendium.