Obwiniony może się odwołać od orzeczenia komisji

Na orzeczenia i inne rozstrzygnięcia wydane przez organy postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w pierwszej instancji (komisję orzekającą) przysługuje stronom środek zaskarżenia. Zażalenia i odwołania (środki zaskarżenia) wnosi się na piśmie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżane zarządzenie, postanowienie albo orzeczenie, w terminie 14 dni od jego doręczenia.

Jak wyjaśniło nam Ministerstwo Finansów, o tym uprawnieniu organy postępowania zobowiązane są pouczyć strony.

Jeśli termin zostanie uchybiony, należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wniosek o przywrócenie terminu składa się w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem należy dopełnić czynności, która miała być w tym terminie dokonana.

Zasada prawdy obiektywnej obowiązuje także w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Jest ona ściśle związana z zasadą domniemania niewinności. Polega na tym, że w postępowaniu dąży się do tego, by podstawą wydania rozstrzygnięcia były prawdziwe (zgodne z rzeczywistością) ustalenia poczynione w jego trakcie.

Realizacja tej zasady przejawia się w tym, że organ prowadzący postępowanie, w zależności od jego etapu rzecznik albo komisja orzekająca, zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto organy te (także rzecznik) są zobowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie zostanie udowodniona i potwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Ta zasada - jak podkreśla resort finansów - oznacza, że obwiniony (także osoba, wobec której oskarżyciel wystąpił z wnioskiem o ukaranie) ze względu na swój status w postępowaniu nie może ponosić w jego toku żadnych negatywnych skutków prowadzenia tego postępowania (poza wynikającymi z przepisów).

Konsekwencją tej zasady jest także brak po stronie obwinionego obowiązku dowodzenia swojej niewinności. Ciężar dowodzenia naruszenia dyscypliny finansów publicznych ciąży bezpośrednio na rzeczniku dyscypliny finansów publicznych.

Przyjęcie tej powszechnie obowiązującej reguły wiąże się także z tym, że obwiniony ma prawo, a nie obowiązek stawiennictwa na rozprawy przed organami orzekającymi. Będąc zaś obecnym na rozprawie, może bez podania powodów odmówić składania wyjaśnień lub odpowiedzi na poszczególne pytania.

Przejawem zasady domniemania niewinności jest przyjęcie, że niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Jednak wątpliwości te nie mogą dotyczyć okoliczności natury prawnej (np. interpretacji przepisów prawa).

Termin do wniesienia środka zaskarżenia na decyzję komisji orzekającej biegnie od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia

ewa.matyszewska@infor.pl