Wysokość nałożonej kary zależy od okoliczności danego przypadku

Podstawę do nałożenia kary pieniężnej stanowi fakt stwierdzenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 209 ust. 1 pkt 6 prawa telekomunikacyjnego (w rozpoznawanej sprawie to niewykonywanie postanowień zawartej umowy o połączeniu sieci) - bez względu na późniejsze usunięcie tych naruszeń.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z kwietnia 2008 r. nałożył na Telefonię Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 500 tys. zł za niewypełnienie określonych w umowie o współpracy warunków zapewnienia innej Telefonii SA dostępu telekomunikacyjnego. Od tej decyzji odwołanie wniosła Telefonia Sp. z o.o. Sąd okręgowy oddalił odwołanie. Uznał, że powódka obowiązana była wykonywać umowę zgodnie z jej treścią. Ewentualne pomyłki w określeniu stawek za połączenia na numery niegeograficzne w sieci Telefonii SA nie uzasadniały uchylenia się od wykonywania obowiązków umownych. W ramach ryzyka gospodarczego mieści się staranność w kalkulowaniu cen i opłat za oferowane produkty, a skutki błędów w tym zakresie obciążają przedsiębiorcę, który cenę oferował lub zaakceptował. Niewykonywanie umowy naruszało zasady konkurencji, godziło w wiarygodność przedsiębiorcy komunikacyjnego Telefonii SA Wymierzona kara stanowi zaledwie 0,21 proc. jej ustawowego maksymalnego wymiaru. Od wyroku apelację wniosła powódka.

Sąd apelacyjny oddalił apelację. W związku z zawartą w listopadzie 2006 r. umową o współpracy w zakresie połączenia sieci i zasadach rozliczeń Telefonia SA w piśmie z marca 2007 r. wystąpiła do powódki o otwarcie dla jej abonentów dostępu do usług audiotekstowych i usług sieci inteligentnej, świadczonych w sieci Telefonii SA w przedstawionych w tym piśmie zakresach numeracji. Do lutego 2008 r. powódka nie otworzyła ruchu do numerów z zakresu numeracji 0-80x, na podstawie których świadczone są w sieci Telefonii SA usługi sieci inteligentnej, w tym usługi audiotekstowe. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości fakt niewykonania przez powódkę (do powyższej daty) postanowień łączącej ją z Telefonią SA w zakresie świadczenia usług dostępu telekomunikacyjnego poprzez niewykonywanie połączeń do numerów niegeograficznych usług audiotekstowych i sieci inteligentnej, świadczonych w sieci Telefonii SA Uchybienie obowiązkowi zapewnienia Telefonii SA dostępu telekomunikacyjnego na warunkach określonych w umowie uzasadniało nałożenie na powódkę kary pieniężnej, przewidzianej w art. 209 ust. 1 pkt 6 prawa telekomunikacyjnego. Sąd okręgowy dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu, zasadnie przyjmując, że działania powódki wypełniły znamiona czynu sankcjonowanego tą normą prawną.

Trafnie argumentuje pozwany, że jeżeli powódka dążyła do zmiany stawek ustalonych w umowie, to do czasu ich renegocjacji i zawarcia stosownego aneksu do umowy bądź upływu okresu wypowiedzenia zobowiązana była do realizacji zawartej umowy zgodnie z jej dotychczasowymi postanowieniami. Podstawę do nałożenia kary pieniężnej stanowi bowiem fakt stwierdzenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 209 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego (w rozpoznawanej sprawie to niewykonywanie postanowień zawartej umowy o połączeniu sieci) - bez względu na późniejsze usunięcie tych naruszeń. Dla oceny ciążących na powódce obowiązków wynikających z umowy zawartej z Telefonią SA, dotyczących otwarcia ruchu przez Telefonię Sp. z o.o. do numerów z zakresu numeracji 0-80x, bez znaczenia jest okoliczność czy w sieci Telefonii SA świadczone są usługi w oparciu o ten właśnie zakres numeracji.

W sytuacji gdy powódka odmówiła Telefonii SA realizacji zawartej umowy o połączeniu sieci, Telefonia SA pozbawiona została możliwości oferowania ww. usług w okresie od marca 2007 do lutego 2008 r. Nie można zgodzić się z zaprezentowaną przez powódkę argumentacją, że nieotwarcie przez Telefonię Sp. z o.o. ruchu do numerów z zakresu numeracji 0-80x nie może być kwalifikowane jako niewykonywanie umowy i tym samym zaliczane do zakresu naruszeń, implikującego nałożenie kary pieniężnej.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 210 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej bez należytego uwzględnienia ustawowych przesłanek wymiaru kary. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i motywów zaskarżonego wyroku wynika, że zarówno prezes UKE, jak i sąd okręgowy, ustalając wysokość kary pieniężnej w granicach określonych w 210 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego brali pod uwagę dyrektywy wymiaru kary, ustalone w ust. 2 art. 210. Przy ustalaniu kary uwzględnione zostały możliwości finansowe powódki, jej dotychczasowa działalność i zakres dokonanego naruszenia w aspekcie czasu jego trwania. Prezes UKE wyraźnie wskazał, że wziął pod uwagę okoliczność, że powódka nie była jeszcze karana za uchybienia obowiązkom wynikającym z umowy międzyoperatorskiej, a sąd okręgowy uznał, że wcześniejsze kary nałożone nieprawomocnymi decyzjami w istocie nie miały wpływu na wymiar kary w niniejszym postępowaniu. W ocenie sądu apelacyjnego wymierzona kara spełnia funkcję represyjną, prewencyjną oraz dyscyplinującą i nie zachodzą podstawy do jej zmniejszenia.

sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie

Stosownie do art. 209 ust. 1 pkt 6 prawa telekomunikacyjnego karze pieniężnej podlega ten, kto nie wypełnia warunków zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego oraz rozliczeń z tego tytułu, określonych w decyzji lub w umowie. Kara taka zostaje wymierzona decyzją prezesa UKE i zasadniczo nie może przekraczać 3 proc. przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. Nie może też nie uwzględniać zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu oraz jego możliwości finansowych (art. 210 ust. 1 i 2 prawa telekomunikacyjnego). Tak więc kara pieniężna na gruncie przywołanego aktu prawnego co do zasady ma charakter obligatoryjny, ale co do wysokości - już jest uznaniowa. Jej wielkość w każdym konkretnym przypadku wynika z oceny określonych okoliczności.