Wnioskodawca musi wykazać, że lokalizacja jest uzasadniona

Umieszczanie reklam w pasie drogowym dopuszczalne jest w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zasadą jest bowiem ochrona pasa drogowego. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż proponowana przez niego lokalizacja reklamy jest szczególnie uzasadniona.

Spółka wystąpiła do Miejskiego Zarządu Dróg o wydanie zezwolenia na zajęcie pasów drogowych przez umieszczenie na słupach oświetlenia ulicznego reklam. Prezydent miasta nie uwzględnił tego wniosku, a jego decyzja została utrzymana w mocy przez SKO. Organ odwoławczy stwierdził, że zezwolenie na lokalizację reklam w pasie drogowym może nastąpić w szczególnie uzasadnionych wypadkach i działanie takie jest wyjątkiem, a nie regułą. Wniosek o zezwolenie na zajęcia pasa drogowego rozpatrywany jest pod kątem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ wskazał, że wnioskowane reklamy znajdują się w obrębie skrzyżowania ruchliwych ulic i nie służą koncentracji kierowców. WSA uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że ustawodawca na zasadzie wyjątku dopuścił możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej - art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych (dalej u.d.p.). Zadaniem organu w niniejszej sprawie było przeprowadzenie szczegółowego postępowania wyjaśniającego i ocena, czy indywidualne okoliczności tej sprawy pozwalają na zastosowanie art. 39 ust. 3 u.d.p., tj. na odstąpienie od zakazu sytuowania w pasie drogowym obiektów i urządzeń z drogą niezwiązanych. Decyzja wydawana na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. ma charakter uznania administracyjnego. Decydowanie w ramach uznania administracyjnego oznacza możliwość załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem strony postępowania, chyba że pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym. Powyższy wyrok zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

NSA uznał za uzasadniony zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego, t.j.: art. 39 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.. Zdaniem NSA niesłuszne jest stanowisko sądu I instancji, że decyzja zarządcy drogi wymagała szczegółowego postępowania dowodowego na okoliczność, czy konkretne reklamy, w konkretnym miejscu rzeczywiście zagrażają bezpieczeństwu ruchu. Nie ma bowiem potrzeby w każdej sprawie dotyczącej wniosku o umieszczenie reklamy w obrębie skrzyżowania prowadzenia przez organ szczegółowego postępowania dowodowego celem wykazania, że umieszczenie reklamy na konkretnym skrzyżowaniu zagrozi bezpieczeństwu drogowemu. Przeciwnie, to wnioskodawca musi dowieść, że jego reklama wyjątkowo tej ogólnej zasadzie nie uchybi, a umieszczenie reklamy właśnie na skrzyżowaniu jest z konkretnych powodów szczególnie uzasadnione. Z uwagi na powyższe NSA uchylił zaskarżony wyrok oraz działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., oddalił skargę.

Szczepan Borowski

asystent sędziego NSA