Rodzina nie płaci za stwierdzenie zgonu

Obowiązujące przepisy dokładnie określają, w jaki sposób dokonuje się stwierdzenia zgonu oraz kto ma prawo to robić i jakie musi posiadać uprawnienia. Przede wszystkim, zgodnie z ustawą o cmentarzach i chowaniu zmarłych, zwłoki osób zmarłych lub zabitych w miejscach publicznych przed ich pochowaniem przewozi się do zakładu medycyny sądowej lub do najbliższego szpitalnego prosektorium w celu ustalenia przyczyny zgonu. Organizowanie tego przewozu należy do zadań powiatu. Ich koszt, a także stwierdzenie i wystawienie świadectwa zgonu nie mogą obciążać rodziny zmarłego.

Rozporządzenie w sprawie stwierdzenia zgonu i jego przyczyny określa szczegółowo zarówno katalog osób, które mogą to robić, kwestię wynagrodzenia za te czynności oraz zwrotu kosztów przejazdu. Wystawienie karty zgonu dokonuje lekarz, który ostatni w okresie 30 dni przed dniem śmierci chorego udzielał mu świadczeń lekarskich. Nie dotyczy to sytuacji, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie przestępstwa jako przyczyny zgonu. Wówczas kartę zgonu wystawia lekarz dokonujący - na zlecenie sądu lub prokuratora - oględzin zwłok lub ich sekcji. W sytuacji, gdy nie ma lekarza, który jako ostatni na 30 dni przed dniem zgonu udzielał choremu świadczeń lekarskich lub mieszka w odległości większej niż 4 km od miejsca, gdzie znajdują się zwłoki, albo też z innych uzasadnionych przyczyn nie może dokonać oględzin zwłok w ciągu 12 godzin od wezwania, kartę zgonu wystawia:

● lekarz, który stwierdził zgon, będąc wezwanym do nieszczęśliwego wypadku lub nagłego zachorowania,

● lekarz lub starszy felczer albo felczer zatrudniony w przychodni lub ośrodku zdrowia i sprawujący opiekę nad rejonem, w którym znajdują się zwłoki,

● położna wiejska, jeżeli najbliższa przychodnia lub ośrodek zdrowia jest oddalony o 4 km, a na terenie gromady nastąpił zgon noworodka będącego pod jej opieką przed upływem siedmiu dni życia.

Wydatki związane z wynagrodzeniem i kosztami przejazdu osób uprawnionych do stwierdzenia zgonu pokrywane są przez powiaty. Nie przysługuje ono osobom uprawnionym do stwierdzenia zgonu w czasie wykonywania pracy w zakładzie opieki zdrowotnej oraz w przypadku, gdy lekarz dokonuje oględzin i sekcji zwłok na zlecenie sądu lub prokuratora.

Jak wyjaśnia resort zdrowia, w omawianych kwestiach nie ma zastosowania ustawa o ratownictwie medycznym.

Art. 11 ust. 2, art. 13 ustawy z 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2000 r. nr 23, poz. 295 z późn. zm.).

Par. 2 ust. 1-3, par. 3, par. 9 rozporządzenia ministra zdrowia i opieki społecznej z 3 sierpnia 1961 r. w sprawie stwierdzenia zgonu i jego przyczyny (Dz.U. nr 39, poz. 202).

Art. 11 ustawy z 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. nr 191, poz. 1040 z późn. zm.).