Odwołany szef urzędu powinien wrócić na poprzednio zajmowane stanowisko

Pracownik zajmował stanowisko zastępcy naczelnika urzędu skarbowego. W kwietniu 2003 r. został powołany przez ministra finansów na stanowisko naczelnika tego urzędu z wynagrodzeniem 6,8 tys. zł. W lutym 2007 r. został odwołany i powierzono mu stanowisko komisarza skarbowego w tym urzędzie. Przez trzy miesiące otrzymywał wynagrodzenie przewidziane dla stanowiska naczelnika. Po tym okresie jego pensja zmniejszyła się do 3,8 tys. zł. W związku z reorganizacją, stanowisko komisarza skarbowego zostało zlikwidowane, a pracownikowi powierzono stanowisko z wynagrodzeniem 2,6 tys. zł miesięcznie.

Odwołał się od tej decyzji do sądu I instancji i zażądał przywrócenia warunków pracy i płacy. Sąd uznał, że pracownikowi wciąż należy się wynagrodzenie do kwoty przewidzianej dla naczelnika. Z kolei roszczenie o powierzenie mu stanowiska zastępcy naczelnika lub mianowanie go na kierownika działu nie może zostać uwzględnione, bo nie wystąpił o to wcześniej. Sąd I instancji ostatecznie nakazał urzędowi wypłacenie wyrównania pensji, ale nie przywrócił go na poprzednie stanowisko.

Pracownik odwołał się od wyroku do sądu II instancji. Ten podzielił ustalenie sądu I instancji i oddalił apelację. W związku z tym pracownik wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego (SN). Ze względu na wątpliwości pojawiające się w rozpoznawanej sprawie, SN zwrócił się z pytaniem prawnym do powiększonego składu siedmiu sędziów. Brzmiało ono: czy odwołanemu naczelnikowi urzędu skarbowego po przeniesieniu na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacji na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych przysługuje wynagrodzenie w wysokości takiej, jak otrzymywał na stanowisku naczelnika?

W podjętej uchwale SN orzekł, że do byłego naczelnika ma zastosowanie wyłącznie art. 111 ust. 2 ustawy z 2006 r. o służbie cywilnej. Zgodnie z nim, osoba odwołana z funkcji organu administracji państwowej (a takim było stanowisko naczelnika), która przed powołaniem na tę funkcję była urzędnikiem państwowym mianowanym, staje się pracownikiem służby cywilnej. Wtedy do takiej osoby stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 o pracownikach urzędów państwowych. Ten przewiduje, że osobie odwołanej z funkcji, która przed powołaniem na nią była urzędnikiem państwowym mianowanym, przysługuje prawo do mianowania na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem. SN uznał, że z chwilą odwołania urzędnik mianowany stał się pracownikiem służby cywilnej, który jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Oznacza to, że traci status pracownika mianowanego. Nie można wówczas stosować wobec niego art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Artur Radwan

Uchwała Sądu Najwyższego z 17 lutego 2010 r., sygn. akt I PZP 5/09.