Jakich procedur należy dopełnić, by zgodnie z prawem zainstalować reklamę

Nie zawsze, bo istotne jest to, w jakiej formie i w jaki sposób, a także gdzie ma być umieszczona reklama. Artykuł art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego stanowi, że obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę - poza pewnymi wyjątkami - nie dotyczy robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzeń reklamowych oraz tablic reklamowych, ale w takim wypadku trzeba zgłosić staroście zamiar wykonania takich robót. Dotyczy to także reklam umieszczanych na budynkach z wyjątkiem budynków wpisanych do rejestru zabytków, w przypadku których pozwolenie na budowę jest konieczne.

Odnośnie do instalacji reklam trwale z gruntem związanych trudno dać jednoznaczną odpowiedź, czy potrzebne jest pozwolenie na budowę, czy wystarczy tylko zgłoszenie zamiaru wykonania robót staroście. Nawet w orzecznictwie istnieją co do tego rozbieżności. Według pierwszej koncepcji - w takim wypadku nie będzie wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, gdyż zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego nie jest uzależnione od tego, czy urządzenia reklamowe są wkopane w ziemię (trwale związane z gruntem), czy ustawione na konstrukcji naziemnej (wyrok WSA w Warszawie z 20 sierpnia 2008 r., VII SA/Wa 1009/08). Według drugiej koncepcji zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy jedynie reklam, które nie są trwale związane z gruntem (wyrok NSA w Warszawie z 10 marca 2008 r., II OSK 186/07).

Występujące rozbieżności dotyczące tej kwestii, w szczególności brak jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych, może być źródłem odmiennych rozstrzygnięć w tym względzie organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Decyzja o pozwoleniu na budowę dla inwestycji realizowanej na obiekcie wpisanym do rejestru zabytków może być wydana tylko po uprzednim uzyskaniu przez inwestora pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Takie pozwolenie nie jest jednak konieczne gdy tablice lub urządzenia reklamowe są instalowane na obiektach niewpisanych do rejestru zabytków, a jedynie objętych ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przepisy nie zawierają uregulowań określających dopuszczalną wielkość reklam i miejsc, w których mogą być one umieszczane na budynkach. Jedyne ograniczenie zawiera rozporządzenie w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Przewiduje ono, że na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia i nośniki reklamowe, pod warunkiem że nie ograniczają one oświetlenia dziennego mieszkań. Możliwe jest więc umieszczanie urządzeń i nośników reklamowych na ścianach budynków, na których nie ma żadnych okien, bądź na oknach, które należą do klatek schodowych. Ponadto zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem dopuszczone jest umieszczanie reklam na czas prowadzenia robót budowlanych dotyczących elewacji budynku nawet w przypadku, gdyby miało to wpływ na ograniczenie oświetlenia dziennego mieszkań.

Ograniczenia dotyczące reklam na elewacjach budynków mieszkalnych dotyczą urządzeń i nośników reklamowych zainstalowanych po 19 grudnia 2009 r., czyli po dniu wejścia w życie nowych przepisów. Do urządzeń i nośników reklamowych zainstalowanych przed tym dniem, przez okres 18 miesięcy od tego dnia znajdą zastosowanie przepisy obowiązujące przed 19 grudnia 2009 r.

Ustawienie tablicy reklamowej w pasie drogowym zgodnie z ustawą o drogach publicznych wymaga zgody zarządcy drogi, wydawanej w formie decyzji administracyjnej. Inwestor, który występuje o uzyskanie zgody na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy, musi złożyć do zarządcy drogi dwa wnioski. Pierwszy - dotyczący wydania zgody na zlokalizowanie obiektu niezwiązanego z potrzebami ruchu drogowego bądź zarządzania drogami w pasie drogowym. Drugi - dotyczący zgody na zajęcie pasa drogowego na umieszczenie w nim takiego obiektu. Elementy, jakie powinny znaleźć się w tym ostatnim wniosku, wskazuje rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie określenia warunków udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Należą do nich m.in. dane podmiotu starającego się o uzyskanie zgody na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenie reklamy, powierzchnia reklamy oraz planowany okres zajęcia pasa drogowego.

Ustawa o drogach publicznych określa natomiast minimalne odległości od zewnętrznej krawędzi drogi, w jakich mogą być umieszczone reklamy. Zależą one od tego, czy mamy do czynienia z terenem zabudowanym, czy terenem niezabudowanym oraz kategorią drogi, przy której ma być instalowana reklama (np. odległość ta wynosi, co najmniej 10 metrów na terenie zabudowanym oraz 25 metrów poza terenem zabudowanym - w przypadku dróg krajowych). W szczególnie uzasadnionych przypadkach przy drogach ogólnodostępnych (drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne), możliwe jest zainstalowanie reklamy, w odległości mniejszej niż określona w ustawie o drogach publicznych, przy czym jedynie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywaniem robót budowlanych. Ten wyjątek nie znajdzie jednak zastosowania w odniesieniu do reklam instalowanych poza terenem zabudowanym (obszar oznaczony tablicami drogowymi - o symbolu D42 i D43).

Tak, ustawa o drogach publicznych przewiduje miejsca, w których w ogóle nie jest dozwolone stawianie reklam. Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 5 tej ustawy zakazane jest umieszczanie reklam w pasie drogowym poza obszarami zabudowanymi, z wyjątkiem parkingów. Ograniczenie w umieszczaniu reklam wynika także z rozporządzenia ministra transportu i gospodarki morskiej z 26 lutego 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi i ich usytuowania. Zgodnie z par. 42 ust. 2 tego rozporządzenia zabronione jest umieszczanie reklam na wiaduktach kolejowych w pasie drogowym.

Powiatowy inspektor nadzoru budowlanego może nakazać mu rozbiórkę reklamy lub urządzenia reklamowego. Jest to jednak rozwiązanie ostateczne. Jeśli instalacja reklamy jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów w taki sposób, że nie jest możliwe doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem, inwestor może starać się o legalizację takiej samowoli budowlanej.

Należy podkreślić, iż samowola budowlana pociąga za sobą również odpowiedzialność karną inwestora. Zgodnie z art. 90 prawa budowlanego wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia grozi sankcją w postaci grzywny, a nawet kary ograniczenia albo pozbawienia wolności do lat dwóch.

@RY1@i02/2010/032/i02.2010.032.087.0003.001.jpg@RY2@

Fot.. Archiwum

Marcin Jasiński, radca prawny w Kancelarii Gide Loyrette Nouel, specjalista prawa nieruchomości

radca prawny w Kancelarii Gide Loyrette Nouel, specjalista prawa nieruchomości

Ustawa z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. z 1999 r. nr 74, poz. 836 ze zm.).

Ustawa z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.).

Rozporządzenie Rady Ministrów z 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. z 2004 r. nr 140, poz. 1481).

Rozporządzenie ministra transportu i gospodarki morskiej z 26 lutego 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi i ich usytuowanie (Dz.U. z 1996 r. nr 33, poz. 144 ze zm.).