Decyzja środowiskowa jest ważna sześć lat, od kiedy stała się ostateczna

Uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego Daje ona inwestorowi m.in. prawo do wystąpienia o udzielenie koncesji i pozwolenia na budowę. Decyzja środowiskowa nie jest jednak aktem, który stanowi podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji (por. postanowienie NSA z 1 lutego 2010 r., II OZ 35/10, Wspólnota 2010/8/26). W ramach prowadzonego postępowania w sprawie wydania tej decyzji inwestor oraz właściwy organ administracji muszą uzyskać odpowiedź na pytanie: czy ingerencja inwestycji w środowisko została zaplanowana w sposób optymalny i czy korzyści wynikające z jej realizacji rekompensują straty w środowisku, jakie zwykle są niemożliwe do uniknięcia.

Szczegółowy tryb wydania decyzji określa rozdział 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej ustawa).

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy, wymagana jest bądź w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięciem jest zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. To, czy rodzaj realizowanego przedsięwzięcia może znacząco oddziaływać na środowisko zawsze lub tylko potencjalnie, pozwala określić rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397).

Przepis art. 72 ust. 1 ustawy określa natomiast katalog decyzji, których wydanie jest uzależnione od przedłożenia wraz z wnioskiem uzyskanej wcześniej decyzji środowiskowej. Przykładem jest decyzja o pozwoleniu na budowę lub decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. Wydanie decyzji środowiskowej następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Decyzja ta wiąże organy wydające powyższe rozstrzygnięcie.

Decyzja środowiskowa nie jest wymagana przy zmianie tych decyzji, ale wyłącznie w sytuacji, gdy następuje ustalenie lub zmiana formy lub wielkości zabezpieczenia roszczeń mogących powstać wskutek wykonywania działalności objętej decyzją lub dotyczy zmiany danych wnioskodawcy. Tylko w takim przypadku dopuszczalne jest dokonanie zmiany pierwotnej decyzji środowiskowej, bez konieczności uzyskiwania nowej decyzji. Wydanie jej nie jest także konieczne m.in., jeśli zmiana dotyczy charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, bądź jeśli dotyczy zapewnienia warunków dla osób niepełnosprawnych. Decyzja ta jest zbędna, jeżeli te zmiany w zakresie wskazanym nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w pierwotnej i zmienianej decyzji.

Decyzję środowiskową dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy. Złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Termin ten może ulec wydłużeniu o 2 lata, jeżeli realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz jeżeli nie zmieniły się warunki określone w decyzji.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W przypadku gdy takich podmiotów jest więcej, mają one łączną legitymację do złożenia wniosku (np. konsorcja). Uczestnikiem postępowania nie jest jedynie osoba składająca wniosek. Jego strony należy ustalać na zasadach ogólnych, wynikających z art. 28 k.p.a., gdyż w odniesieniu do postępowania w przedmiocie decyzji środowiskowych brak jest szczególnych regulacji co do kręgu podmiotów uczestniczących w tym postępowaniu (wyrok WSA w Opolu z 17 maja 2010 r., II SA/Op 198/10, Lex nr 674328).

WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 9 lutego 2011 r. (II SA/Go 862/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśnił, że oprócz posiadaczy nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stronami w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej będą również inne osoby, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Ewentualne uciążliwości dla środowiska i oddziaływanie przedsięwzięć nie są zazwyczaj zależne od granic wynikających z prawa własności.

WSA wskazał, że pojęcie "działka sąsiednia" w postępowaniach inwestycyjnych musi być rozumiane szeroko, jako działka położona w pobliskim, okolicznym sąsiedztwie działki, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne i może ono obejmować zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki podlegającej zainwestowaniu (na której planowane jest przedsięwzięcie), jak i działki ościenne, np. oddzielone od danej działki drogą. O interesie prawnym właścicieli nie decyduje bowiem fakt, iż dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą, lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce. Zdaniem gorzowskiego sądu ustalenia w tym zakresie powinny być możliwe na podstawie dołączonej do wniosku mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy podanie, oraz obejmować obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. [Przykład 1]

Wyjątkowo postępowanie o wydanie decyzji może być wszczęte z urzędu. Jest tak wtedy, gdy dla przedsięwzięcia wymagana jest decyzja o zatwierdzeniu scalenia lub wymiany gruntu.

Wniosek składany przez podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia musi mieć wszystkie załączniki, które ustawodawca przewiduje dla danego przedsięwzięcia. Nie oznacza to jednak, że do każdego wniosku muszą być załączone te same załączniki. W przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej należy dołączyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. A w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia. Ponadto kartę taką załącza się, gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i kartę informacyjną przedsięwzięcia przedkłada się w trzech egzemplarzach, wraz z ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych.

Jeżeli wniosek w przedmiocie uzyskania decyzji środowiskowej nie czyni zadość wymaganiom formalnym, w tym jeżeli do takiego wniosku nie zostaną dołączone wszystkie wymagane dokumenty lub nie spełniają one stawianych przed nimi wymagań formalnych, to organ właściwy do rozpoznania sprawy powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni. W wezwaniu tym musi wskazać, na czym te braki polegają, oraz pouczyć, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W takiej sytuacji powinien znajdować zastosowanie art. 64 par. 2 k.p.a. Przedwczesne natomiast byłoby wydawanie decyzji negatywnej, czy umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe (wyrok WSA w Warszawie z 4 sierpnia 2010 r., VIII SA/Wa 235/10, Lex nr 760231).

W przypadku gdy stron postępowania o wydanie decyzji środowiskowej jest więcej niż 20, organ ma możliwość zastosowania art. 49 k.p.a. Przepis ten stanowi, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.

Organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej jest określony przez przepisy ustawy w zależności od rodzaju przedsięwzięcia. Regionalny dyrektor ochrony środowiska jest właściwy m.in. w przypadku, gdy przedsięwzięcie może zawsze znacząco oddziaływać na środowisko dróg, linii kolejowych, napowietrznych linii elektroenergetycznych, instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych lub gazu a także sztucznych zbiorników wodnych, obiektów jądrowych albo składowisk odpadów promieniotwórczych. Organ ten jest właściwy także w przypadku, gdy inwestycja jest realizowana na terenach zamkniętych albo na obszarach morskich. Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje też decyzję środowiskową, gdy przedsięwzięcie polega na realizacji inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego albo budowli przeciwpowodziowych.

Gdy inwestycja dotyczy budowy obiektu energetyki jądrowej, decyzję wydaje generalny dyrektor ochrony środowiska. W razie scalania, wymiany lub podziału gruntów z urzędu taki akt wyda starosta. Natomiast w przypadku zmiany lasu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, na użytek rolny właściwy jest dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. W pozostałych sytuacjach decyzję wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania decyzji środowiskowych generalny dyrektor ochrony środowiska kieruje wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W tym przypadku organowi temu przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Wystąpienie może, ale nie musi, zawierać wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Może też zawierać inne elementy, jak chociażby wniosek o wznowienie postępowania, a nawet o uchylenie lub zmianę decyzji. Muszą być tu spełnione wszystkie przesłanki z kodeksu postępowania administracyjnego.

W przypadku gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji środowiskowej organ właściwy do jej wydania uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. A gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrek

torem urzędu morskiego. Uzgodnienie to następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu tym regionalny dyrektor ochrony środowiska uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji, a także przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Jeżeli przedsięwzięcie wymaga wydania np. decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, niezbędna jest opinia właściwego organu Inspekcji Sanitarnej. Zasady ustalania właściwości organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej szczegółowo określa art. 78 ustawy.

Organ, który wydaje decyzję środowiskową, musi wystąpić z wnioskiem o dokonanie uzgodnienia lub wydanie opinii. Do każdego z wniosków z osobna organ musi dołączyć komplet załączników określonych w art. 77 ust. 2 ustawy. Zarówno opinia, jak i uzgodnienie powinny być dokonane w terminie 30 dni od daty otrzymania wniosku przez organ opiniujący lub uzgadniający. Nie stosuje się do nich art. 106 k.p.a w zakresie terminu załatwienia sprawy, dopuszczalności zaskarżenia postanowienia w sprawie opinii lub uzgodnienia oraz dopuszczalności skargi na bezczynność organu.

Przed wydaniem decyzji właściwy organ zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym poprzez zgłaszanie uwag i wniosków. Ocena taka powinna zostać przeprowadzona w sytuacjach określonych w art. 59-60 ustawy, a więc w szczególności dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. [Przykład 2]

Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję środowiskową, biorąc pod uwagę wyniki:

● uzgodnień i opinii,

● postępowania z udziałem społeczeństwa;

● postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, a także

● ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Kolejną czynnością, jaką powinien podjąć organ wydający decyzję środowiskową, jest stwierdzenie zgodności lokalizacji inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jest to jednak czynność uzależniona od tego, czy taki plan został w ogóle uchwalony. Brak takiego planu zwalnia organ od tego obowiązku. Celem takiej regulacji jest zapewnienie spójności między lokalizacją realizowanej inwestycji a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W art. 80 ustawy ustawodawca wprowadza wyjątki od powyższego obowiązku. Chodzi o przypadki, gdy decyzja środowiskowa wydawana jest dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu, a także dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi oraz budowli przeciwpowodziowych.

Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji. Zgoda ta powinna poprzedzać wybór wariantu i powinna być zgodą uprzednią. Organ może zaproponować tylko jeden wariant. Nie jest dopuszczalne zaproponowanie dwóch lub więcej wariantów i pozostawienie wnioskodawcy tej kwestii do wyboru. Przedmiotem zgody może być tylko jeden wariant zaproponowany przez organ administracji. Brak zgody wnioskodawcy na zmianę wariantu powoduje, że organ odmawia zgody na realizację inwestycji.

Elementy decyzji środowiskowej wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 ust. 1 ustawy. Dzieli się je na elementy obligatoryjne, czyli takie, które zawsze muszą wystąpić w decyzji (np. określenie rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia, warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich) oraz elementy fakultatywne. Organ może bowiem np. nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin jej przedstawienia.

W analizie tej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji środowiskowej. Chodzi w szczególności o ustalenia dotyczące przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Jeżeli z analizy porealizacyjnej wynika, że dla przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, do analizy powinna być załączona poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym jest konieczne utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny.

Obligatoryjną częścią każdej decyzji środowiskowej, także w sprawie jej zmiany, jest charakterystyka przedsięwzięcia, którego dotyczy decyzja.

Decyzja środowiskowa musi mieć uzasadnienie. W przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w uzasadnieniu powinny się znaleźć informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Należy także podać informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:

● ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

● uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie właściwego organu Inspekcji Sanitarnej,

● wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Organ musi także uzasadnić stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia w ramach postępowania o wydanie np. decyzji o pozwoleniu na budowę czy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, muszą się w nim znaleźć informacje o uwarunkowaniach, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu właściwego organu Inspekcji Sanitarnej.

Burmistrz wydał decyzję środowiskową dla przedsięwzięcia polegającego na handlu materiałami budowlanymi oraz skupie złomu. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się m.in. na opinię sanitarną powiatowego inspektora sanitarnego o braku obowiązku sporządzenia dla projektowanej inwestycji raportu jej oddziaływania na środowisko. Właściciele pobliskiej nieruchomości wystąpili do burmistrza o wznowienie postępowania. Ich zdaniem powinni być oni powiadomieni o postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Inwestycja będzie bowiem dla nich bardzo uciążliwa z uwagi na położenie obu nieruchomości. Burmistrz odmówił i stwierdził, że nieruchomość nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Sprawa ostatecznie trafiła do sądu. Ten uznał rację właścicieli pobliskiej działki. Orzekł, że niewielka odległość działki skarżących od działki inwestorów nie pozwala z góry na przyjęcie, że to negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji nie wystąpi (wyrok WSA w Gliwicach z 28 stycznia 2010 r., II SA/Gl 945/2009, LexPolonica nr 2242503).

Wójt określił w decyzji środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie trzech elektrowni wiatrowych. Mieszkańcy gminy wnieśli odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu wskazali, że przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wójt nie wziął pod uwagę ponad 300 protestów i 90 wniosków złożonych przez mieszkańców gminy. Po negatywnym rozpatrzeniu odwołania zainteresowani wnieśli skargę do sądu. Ten uznał ją za nieuzasadnioną. Wskazał, że protesty i wnioski złożone w toku procedury planistycznej dotyczą innego postępowania i nie podlegają rozważaniu przez organ w postępowaniu dotyczącym decyzji środowiskowej. Wydając zaskarżoną decyzję wójt zobowiązany był wyłącznie do rozważenia zarzutów i wniosków wniesionych w tym postępowaniu, a takie nie zostały wniesione (wyrok WSA w Gdańsku z 3 listopada 2010 r., II SA/Gd 327/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję środowiskową. Dotyczy to także sytuacji, gdy dla danego przedsięwzięcia jest wymagane uzyskanie więcej niż jednej z decyzji, o których mowa w 72 ust. 1 ustawy, lub gdy wnioskodawca uzyskuje odrębnie decyzje dla poszczególnych etapów jego realizacji

● w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

● w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

● poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

● w przypadku przedsięwzięć dotyczących poszukiwania lub rozpoznawanie złóż kopalin lub ich wydobywania, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej oraz przedsięwzięć dotyczących urządzeń piętrzących I, II i III klasy budowli - mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

● dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jeżeli plan ten został uchwalony), albo informację o jego braku. Nie dotyczy to wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi oraz dla budowli przeciwpowodziowych;

● dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest generalnydyrektorochronyśrodowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszącej;

● wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

Leszek Jaworski

leszek.jaworski@infor.pl

Art. 71-87 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 z późn. zm.).