Organ nie musi ustalać okresu zawieszenia postępowania

Organ, zawieszając postępowanie podziałowe, nie ma obowiązku ustalać, na ile miesięcy zawiesza postępowanie, gdyż taki obowiązek nie wynika z ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Spółka akcyjna złożyła do zarządu geodezji i katastru miejskiego wniosek o wydanie postanowienia opiniującego pozytywnie wstępny projekt podziału działek. Następnie prezydent miasta zawiesił postępowanie do czasu uchwalenia planu miejscowego. Wskazał, że okres zawieszenia nie może być dłuższy niż sześć miesięcy oraz że nieruchomości, których dotyczy postępowanie, położone są na terenie objętym uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spółka złożyła odwołanie. Samorządowe kolegium odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie. Wskazało, że w gestii organu pozostaje wyznaczenie okresu zawieszenia postępowania. Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego złożył prokurator okręgowy, który wskazał, że przepis art. 94 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 z późn. zm.) nie pozostawia swobody w określeniu długości okresu zawieszenia postępowania podziałowego. Organ, stwierdzając wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 94, nie ma innej możliwości, niż zawiesić postępowanie, a okres tego zawieszenia jest uwarunkowany długością procesu uchwalania planu z jednym ograniczeniem, t.j. nie może być on dłuższy niż sześć miesięcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga jest uzasadniona. Co do zasady, warunkiem podziału jest zgodność z planem. Wynika to z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z uwagi na to, że nieruchomość położona jest na obszarze, dla którego w dacie orzekania przez organy nie obowiązywał plan miejscowy, rozstrzygnięcie wniosku mogło nastąpić w trybie określonym w art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten przewiduje, że warunkiem dopuszczalności dokonania podziału nieruchomości położonej na obszarze pozbawionym planu jest zgodność planowanego podziału z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i z przepisami odrębnymi. Jest to zasadniczy warunek dopuszczalności podziału. Jeśli wniosek został złożony po upływie sześciu miesięcy od dnia podjęcia uchwały przez gminę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, postępowanie w sprawie podziału nieruchomości zawiesza się do czasu uchwalenia planu, nie dłużej jednak niż na okres sześciu miesięcy, licząc od dnia złożenia wniosku o podział. Przepis ten nie daje organowi prowadzącemu postępowanie swobody w podjęciu rozstrzygnięcia i zobowiązuje do zawieszenia postępowania oraz nie pozostawia organowi jakiejkolwiek swobody w zawieszeniu postępowania. Maksymalnie zawieszenie postępowania może wynosić sześć miesięcy, ale może trwać krócej, o ile plan miejscowy wejdzie w życie. Organ nie ma przy tym obowiązku ustalać, na ile miesięcy zawiesza postępowanie, gdyż nie wynika to z powołanego przepisu.

oprac. Ewelina Stępień

@RY1@i02/2011/154/i02.2011.154.207.008a.001.jpg@RY2@

Anna Roberts adwokat, Kancelaria Radcy Prawnego Małgorzaty Sobol

Rozstrzygnięcie w sposób jednoznaczny wskazuje, że art. 94 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozostawia organowi żadnej swobody w określeniu długości okresu zawieszenia postępowania podziałowego. Dodatkowo potwierdziło, że zawieszenie postępowania w sytuacji złożenia wniosku o podział nieruchomości po upływie sześciu miesięcy od uchwalenia przez gminę uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest obligatoryjne. Niezależnie od zgłaszanych przez strony postępowania wątpliwości, WSA przesądził, że art. 94 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie daje organowi prowadzącemu postępowanie swobody w podjęciu rozstrzygnięcia i obliguje do zawieszenia postępowania. Sąd uznał, że kategoryczne sformułowanie przepisu powołanego powyżej art. 94 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie daje organowi prawa odstąpienia od zawieszenia postępowania podziałowego, nawet przy istnieniu realnej możliwości przewidzenia, że w przedmiotowych warunkach w ciągu sześciu miesięcy raczej nie dojdzie do uchwalenia planu miejscowego.