Należało wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia skargi

Pojęcie dokumentacji kompletnej, o której mowa w art. 30c ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, obejmuje tylko materiały wymienione w tym przepisie. Oznacza to, że skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpoznania wywołuje tylko niezłożenie w całości (w komplecie) wszystkich dokumentów wymienionych w art. 30c ust. 2 tej ustawy. Inne braki skargi podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki sąd administracyjny pozostawił bez rozpoznania skargę przedsiębiorcy na rozstrzygnięcie zarządu województwa wydane w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. Zdaniem sądu złożona przez spółkę skarga była niekompletna. Z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (u.z.p.p.r.) wynika, że dołączona do skargi kompletna dokumentacja obejmuje wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. Oznacza to, że wniesiony środek odwoławczy (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) oraz informacja o sposobie jego rozpatrzenia mogą być złożone w kopiach, natomiast wniosek o dofinansowanie oraz informacja w przedmiocie oceny projektu powinny być złożone w oryginale. Tymczasem do skargi została załączona kserokopia wniosku o dofinansowanie lub też wydruk tego wniosku z pliku komputerowego (bez podpisu wnioskodawcy), a także kserokopia informacji organu w przedmiocie oceny wniosku, kserokopia środka odwoławczego oraz kserokopia informacji organu. Złożenie skargi niekompletnej skutkowało pozostawieniem jej bez rozpatrzenia. W skardze kasacyjnej przedsiębiorca podnosił m.in., że skarga do WSA obejmowała treść wniosku o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, treść wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej. Skoro WSA uznał, że postać tych dokumentów miała przybrać inną formę, to obowiązkiem sądu było wezwanie podmiotu działającego bez profesjonalnego pełnomocnika, aby usunął tego typu braki.

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną. Wyjaśnił, że pojęcie dokumentacji kompletnej, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. obejmuje tylko materiały wymienione w tym przepisie, co oznacza, że skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpoznania wywołuje tylko niezłożenie w całości (w komplecie) wszystkich dokumentów wymienionych w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Inne braki skargi podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 par. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd dodał, że niekompletność podstawowej dokumentacji z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. nie pozwala sądowi na jakąkolwiek, nawet wstępną, ocenę sprawy, a to zgodnie z wolą ustawodawcy uzasadnia pozostawienie skargi bez rozpatrzenia. Natomiast w sytuacji, kiedy w dyspozycji sądu są wszystkie dokumenty wymagane ustawą i są one kompletne, nie ma uzasadnienia dla pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Brak też uzasadnienia prawnego dla żądania, aby część dokumentów przedłożona była sądowi wyłącznie w oryginale. W szczególności wniosków takich nie należy wyciągać a contrario z tego, że zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. środki odwoławcze i informacja o ich rozpoznaniu mogą być składane w kopiach. Skoro przepis nie stanowi wprost, że inne dokumenty muszą być w oryginale pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia, to w myśl zasady, że istnienia obowiązków się nie domniemywa, uznać należy, iż obowiązek taki nie istnieje.

Sąd kasacyjny podkreślił, że dołączenie kompletnej dokumentacji w postaci kserokopii niepoświadczonych za zgodność jest brakiem formalnym, który może być uzupełniony. Sąd powinien wezwać do jego niezwłocznego uzupełnienia, które powinno nastąpić najpóźniej przed wydaniem rozstrzygnięcia. Wszystkie składane dokumenty mogą mieć formę kopii, a w razie ich nieuwierzytelnienia brak ten może być usunięty w toku postępowania sądowego. Kopie dokumentów pochodzące od strony, jak również pism organu kierowanych do strony, może uwierzytelnić sama strona ze wszystkimi prawnymi konsekwencjami rzetelności takiego oświadczenia.

dr Michał Kowalski

asystent sędziego NSA