Wnioskodawca nie może kwestionować zarządzenia burmistrza

Zarządzenie burmistrza o przeznaczeniu do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego nieruchomości stanowiącej własność gminy nie narusza interesu prawnego podmiotu ubiegającego się o nabycie tej nieruchomości w drodze bezprzetargowej na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Burmistrz, działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz uchwały rady miasta, wydał zarządzenie w sprawie przeznaczenia do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego nieruchomości stanowiącej własność gminy, składającej się z dwóch działek ewidencyjnych. Powyższe zarządzenie po uprzednim wezwaniu do zaprzestania naruszeń prawa zaskarżył przedsiębiorca, który wcześniej występował o nabycie części tej nieruchomości w drodze bezprzetargowej, w związku z możliwością poprawy warunków zagospodarowania należącej do niego nieruchomości. Wskazał, że nabycie nieruchomości pozwoli na racjonalne i konieczne (z punktu widzenia uwarunkowań lokalizacyjnych) wykorzystanie terenu do podniesienia standardu obsługi klientów jego placówki handlowo-usługowej poprzez rozbudowę parkingu.

WSA oddalił skargę przedsiębiorcy. W uzasadnieniu podał, że skarżący nie wykazał, aby w wyniku podjętego zarządzenia doszło do naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanym zarządzeniu unormowaniem a jego indywidualną sytuacją prawną wynikającą z przepisów prawa administracyjnego. Sąd I instancji stwierdził, że skarżącemu nie przysługuje jakiekolwiek prawo, czy to rzeczowe, czy też wynikające ze stosunku zobowiązaniowego do nieruchomości, której dotyczy zaskarżone zarządzenie. Z samego zaś faktu zainteresowania nabyciem nieruchomości od gminy lub z faktu sąsiadowania z nią nie można wyprowadzać wniosku o naruszeniu interesu prawnego. Podobnie możliwość pogorszenia warunków dostępu do nieruchomości skarżącego w przypadku sprzedaży działki innej osobie może wskazywać jedynie na istnienie interesu faktycznego po stronie skarżącego w zachowaniu aktualnej sytuacji własnościowej nieruchomości, której dotyczy zarządzenie. WSA zaznaczył, że uprawnienie wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, tak więc nawet ewentualna sprzeczność zarządzenia z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli zarządzenie to nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Od wyroku przedsiębiorca złożył skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw. Wskazał, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. NSA stwierdził, że sam fakt ubiegania się o nabycie przez skarżącego jednej z nieruchomości objętej kwestionowanym zarządzeniem (na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami) nie stanowi jakiegokolwiek uprawnienia prawnorzeczowego chronionego prawem materialnym, na które to uprawnienie mogłoby w jakikolwiek sposób oddziaływać zarządzenie burmistrza. Zamiarowi polepszenia warunków gospodarowania nieruchomością skarżącego za pomocą nieruchomości stanowiącej dotychczas własność gminy, ustawodawca nie przypisał nawet charakteru roszczenia o nabycie przez skarżącego nieruchomości gminy. Dlatego sąd I instancji zamiar ten ocenił prawidłowo, jako interes faktyczny skarżącego, nieznajdujący ochrony prawnomaterialnej i w konsekwencji nielegitymujący do skorzystania z uprawnienia żądania oceny zarządzenia burmistrza przez sąd administracyjny w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Szczepan Borowski

asystent sędziego NSA