Deportowani mają prawo do pomocy

Deportowani do pracy przymusowej na okres co najmniej sześciu miesięcy, bez względu na miejsce pobytu, będą mogli się ubiegać o świadczenia pieniężne. Z takiego rozwiązania skorzystają osoby, którym wcześniej, także na podstawie postępowania sądowego, odmówiono prawa do świadczenia tylko dlatego, że zostały one wywiezione na roboty przymusowe do obozów pracy III Rzeszy i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich znajdujących się w granicach Polski sprzed 1 września 1939 roku.

Trybunał Konstytucyjny 16 grudnia 2009 r. uznał za niezgodny z ustawą zasadniczą art. 2 pkt 2 ustawy z 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (K 49/07). Sędziowie uznali, że niezgodność z ustawą zasadniczą dotyczy wyłącznie zakresu, w jakim zaskarżony przepis pomija przesłankę wywiezienia do pracy przymusowej w granicach przedwojennego państwa polskiego. W praktyce więc wszystkie osoby, którym odmówiono świadczenia ze względu na to, że zostali wywiezieni z miejsca zamieszkania na tereny znajdujące się w granicach przedwojennej Polski będące pod obcą okupacją, mają prawo do zadośćuczynienia.

Jednak aby ZUS mógł przyznać takie świadczenie konieczna była nowelizacja ustawy. Osoby uprawnione już mogą składać takie wnioski do organu rentowego.

bozena.wiktorowska@infor.pl

Art. 1 - 2 ustawy z 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. nr 72 poz. 380). Weszło w życie 20 kwietnia 2011 r.