Wezwania do udzielenia informacji nie można skarżyć do sądu

Wezwanie przedsiębiorcy przez prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do udzielenia informacji na podstawie art. 6 ustawy - Prawo telekomunikacyjne nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jako takie nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, działając na podstawie art. 6 ustawy z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. nr 171, poz. 1800 ze zm.), wezwał jedną ze spółek telekomunikacyjnych do udzielenia informacji w zakresie wskazanym w załączonym do wezwania formularzu. Organ podkreślił, że niewypełnienie obowiązku udzielenia informacji w zakresie przedstawionym w wezwaniu, zgodnie z art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, podlega sankcji w postaci kary pieniężnej. Spółka wezwała prezesa UKE do usunięcia naruszenia prawa poprzez odstąpienie od wezwania pod rygorem nałożenia kary, wskazując, że żądanie prezesa UKE nie znajduje podstaw w przepisach ustawy - Prawo telekomunikacyjne, zatem nie powinna być ona obciążana obowiązkiem przedstawienia informacji. Ponadto przedsiębiorca podkreślał, że organ nie podał w kwestionowanym wezwaniu prawnie dopuszczalnego celu, w jakim domagał się przedstawienia informacji dotyczących zagadnień podniesionych w wezwaniu. W odpowiedzi na wezwanie spółki organ stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.

Wojewódzki sąd administracyjny, odrzucając skargę przedsiębiorcy, wskazał, że wezwania organu do udzielenia informacji nie można zakwalifikować do aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 par. 2 pkt 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji wyjaśnił, że na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, pod warunkiem że akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. W rozpatrywanej sprawie podstawę prawną wydanego przez prezesa UKE wezwania stanowił art. 6 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, na podstawie którego organ administracji może wezwać określony podmiot do udzielenia informacji o realizowaniu przez niego obowiązków nałożonych ustawą lub decyzją prezesa UKE. Przedsiębiorca telekomunikacyjny lub podmiot, który uzyskał rezerwację częstotliwości, zasobów orbitalnych lub przydział numeracji, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 4, jest zaś obowiązany do przekazania informacji o realizowaniu przez niego obowiązków nałożonych ustawą lub decyzją prezesa UKE. W ocenie sądu wezwanie to nie stanowiło zatem władczego aktu działania administracji, który zmierzałby do wywołania konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, w stosunku do określonego adresata.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi kasacyjnej wniesionej przez przedsiębiorcę. Sąd kasacyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie prezes UKE wystosował do przedsiębiorcy pismo wzywające do udzielenia informacji. Sporne wezwanie zostało wydane na podstawie art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może wezwać określony podmiot do udzielenia informacji o realizowaniu przez niego obowiązków nałożonych ustawą lub decyzją prezesa UKE, a przedsiębiorca telekomunikacyjny lub podmiot, który uzyskał rezerwację częstotliwości, zasobów orbitalnych lub przydział numeracji z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 4, jest obowiązany odpowiedzieć na to wezwanie i przekazać wymaganą informację.

Nieustosunkowanie się do wspomnianego wezwania będzie rodziło, w myśl art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy, skutek prawny polegający na wszczęciu postępowania w sprawie i nałożeniu na podmiot uchybiający temu obowiązkowi kary pieniężnej w decyzji administracyjnej.

NSA podzielił przy tym pogląd sądu I instancji, zgodnie z którym skierowanie pisma w formie wezwania do wykonania obowiązku określonego na załączonym formularzu nie stanowiło aktu, o którym mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w istocie nie spowodowało ono określonych i konkretnych skutków w sytuacji prawnej spółki.

asystent sędziego NSA

W świetle art. 6 prawa telekomunikacyjnego przedsiębiorca telekomunikacyjny lub podmiot, który uzyskał pozwolenie radiowe, rezerwację częstotliwości, zasobów orbitalnych lub przydział numeracji, obowiązany jest do przekazywania na żądanie Prezesa UKE informacji niezbędnych do wykonywania jego uprawnień i obowiązków. Przepis ten ponadto wskazuje, że wspomniane żądanie powinno być proporcjonalne do celu, jakiemu ma służyć, a także wymienia jego elementy składowe. Jednym z jego elementów jest pouczenie o zagrożeniu karą, o której mowa w art. 209 Prawa telekomunikacyjnego. To, że wezwanie, o którym mowa w art. 6 ustawy, nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie pozbawia adresata takiego wezwania ochrony przed sądem administracyjnym. Przedsiębiorca jest bowiem zobowiązany do przekazania tylko tych informacji, które służą organowi do realizacji jego kompetencji określonych w ustawie. W sytuacji gdy wezwanie dotyczyłoby udzielenia informacji wykraczających poza wspomniany zakres, przedsiębiorca mógłby kwestionować tę okoliczność w postępowaniu dotyczącym nałożenia wspomnianej kary za niewypełnienie obowiązku udzielenia informacji lub dostarczenia dokumentów przewidzianych ustawą (zob. też wyrok NSA z 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 749/09).