Odwołującego się trzeba potraktować rzetelnie

Organ ma obowiązek zbadać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uzasadnić dopuszczalność wybudowania obiektu.

B.S. GbR złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku usługowego z częścią biurową. Do wniosku załączone zostało oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany oraz opinie, uzgodnienia i pozwolenia wymagane prawem. Prezydent miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B.S. GbR pozwolenia na budowę. Odwołanie wniosła K.W. (dalej skarżąca). Kobieta podniosła, że organ I instancji nie wyjaśnił charakteru działalności, jaką inwestor będzie prowadził w obiekcie, którego rozbudowy decyzja dotyczy, oraz jej oddziaływania na środowisko, otoczenie, w tym na nieruchomość skarżącej. Wojewoda wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na art. 35 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) stwierdził, iż właściwy w sprawie organ nie posiada prawnej możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. Organ może jedynie ocenić zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. K.W. kwestionując powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

WSA uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sędziowie wskazali, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego co do zasady roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli planu nie ma, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego oraz wykonanie i ewentualnie sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się odpowiednim aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Jeśli zostaną stwierdzone naruszenia w powyższym zakresie, organ zgodnie z 35 ust. 3 prawa budowlanego, po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego do usunięcia wskazanych nieprawidłowości, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Sąd zwrócił uwagę, że organ I instancji stwierdził zgodność z zapisami miejscowego planu, nie przedstawiając, jednak żadnej argumentacji z której by wynikało, na jakiej podstawie dokonał takiego ustalenia. W uzasadnieniu wskazał jedynie, że "inwestor w sposób precyzyjny określił, na czym polegać będzie planowana działalność". W związku z tym - zdaniem sądu - organy administracyjne nie odniosły projektowanego przedsięwzięcia do ustaleń obowiązującego planu miejscowego. Niezbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i brak argumentacji, która pozwalałaby przyjąć za dopuszczalne zgodnie z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wybudowanie obiektu objętego wnioskiem inwestora, narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów skarżącej. Takie działanie w oczywisty sposób narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa wynikającą z art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Nakłada ona bowiem na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli.

z 15 marca 2012 roku, sygn. akt IV SA/Po 1138/11.

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2012/113/i02.2012.113.08800080a.802.jpg@RY2@

Karolina Frańczak, prawnik w Kancelarii Stopczyk & Mikulski

Z aprobatą przyjąć należy wyrok wydany przez WSA w Poznaniu, zgodnie z którym niedopuszczalne jest, aby organ wydający decyzję stwierdził zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie przestawiając żadnej argumentacji, z której by wynikało, na jakiej podstawie powyższą przesłankę ustalił. Sąd zasadnie podkreślił również wagę przepisów nakazujących organom administracyjnym zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie tego materiału. Organ odwoławczy rozpoznaje bowiem sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie podane w odwołaniu żądania, wnioski i zarzuty stron oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Sąd stwierdził ponadto, iż uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej jej kontroli, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu przed sądem. W jego treści swój wyraz powinien znaleźć obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ w toku załatwiania sprawy. Strony mają bowiem prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, a co za tym idzie, obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem.

Oprac. Ewelina Stępień