Organ musi zbadać treść miejscowego planu zagospodarowania

Organ jest zobowiązany do przeprowadzenia własnej analizy zgodności planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Starosta zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu lekkiego masztu aluminiowego kratownicowego na dachu budynku Urzędu Gminy w W. - objętych zgłoszeniem K. P. Nałożył też na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę obiektu. Uznał, że działka, na której przewidziana jest inwestycja, znajduje się w granicach historycznego układu urbanistycznego W., ujętego w zasobie wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków. K. P. złożył odwołanie. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że planowana inwestycja jest przewidziana do realizacji w granicach historycznego układu urbanistycznego miejscowości W., podlegającego z tego tytułu ochronie konserwatorskiej. K. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

WSA uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), wykonanie robót budowlanych polegających na postawieniu lekkiego masztu aluminiowego kratownicowego na dachu budynku powinno być poprzedzone zgłoszeniem właściwemu organowi. Zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 2 tej ustawy właściwy organ może nałożyć, w drodze sprzeciwu, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Zdaniem sędziów ocena organu co do zaistnienia przesłanek z art. 30 ust. 7 pkt 2 prawa budowlanego była przedwczesna. Nie został zebrany wyczerpujący materiał i nie ustalono pełnego stanu faktycznego. Organ ograniczył się do rozstrzygania na podstawie materiału złożonego przez stronę oraz przez wojewódzkiego konserwatora zabytków (WKZ). Nie podjął jednak z urzędu dodatkowych, niezbędnych czynności wyjaśniających. Nie dokonał też własnej obiektywnej analizy materiału sprawy w świetle obowiązujących przepisów prawa. Organ nie przeprowadził analizy zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy W. Sędziowie zwrócili uwagę, że plan ten przewiduje on objęcie ochroną budynków znajdujących się w rynku oraz w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Prace zewnętrzne w tych budynkach podlegają uzgodnieniu z WKZ w zakresie rozbudowy, przebudowy i modernizacji bryły oraz modernizacji elewacji, z obowiązkiem uzgodnienia wszelkich zmian w zewnętrznej strukturze budynków. Zdaniem sędziów nie było zatem dowolności co do uzyskania takich uzgodnień. Zapis ten wprost zobowiązywał organ do ich uzyskania, a z pewnością do przeprowadzenia własnej analizy zgodności planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił też, że decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane ma charakter decyzji uznaniowej, jednak okoliczność ta nie zwalnia organu od wszechstronnej oceny materiału dowodowego zebranego z poszanowaniem podstawowych zasad procedury administracyjnej, ale zobowiązuje organ administracji do szczególnie skrupulatnego wykazania, iż jego ocena znajduje odzwierciedlenie w materiale sprawy.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 stycznia 2012 r., II SA/Łd 1123/11.

Ewelina Stępień

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2012/076/i02.2012.076.08800080a.802.jpg@RY2@

Kinga Cekiera, aplikantka radcowska Kancelarii Stopczyk & Mikulski

Rozstrzygnięcie WSA w Łodzi należy w pełni zaaprobować. W omawianym wyroku sąd zakwestionował postępowanie wyjaśniające nieprawidłowo przeprowadzone przez organy obu instancji. Zgodnie z art. 7 i art. 77 par. 1 kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), obowiązek podejmowania wszelkich kroków zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego spoczywa na organie administracji publicznej. W analizowanym stanie faktycznym istniały rozbieżności wynikające z materiału dowodowego co do jednego z parametrów planowanego obiektu budowlanego, tj. wysokości masztu. Organy obu instancji nie podjęły jednak próby wyjaśnienia tych rozbieżności - istotnych z punktu widzenia zasadności wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony. Poprzestały jedynie na przyjęciu rozwiązania niekorzystnego dla strony, co w rezultacie stało się podstawą do wydania decyzji odmownych. Ponadto organy obu instancji dowolnie przyjęły, iż planowane zamierzenie może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oparły się jednak w tej mierze jedynie na opinii Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, bez dokonania w tym przedmiocie własnych ustaleń. Nie zebrały one zatem w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego, oraz nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy. Uzasadniało to zatem uchylenie decyzji organów obu instancji.