Inwestor musi zgłosić inwestycję planowaną w miejscu publicznym

Jeśli miejsce, w którym zaplanowano do realizacji obiekt małej architektury, jest miejscem publicznym, to ten zamiar inwestycyjny jest objęty obowiązkiem zgłoszenia.

Spółka z o.o. (dalej skarżąca) zgłosiła staroście zamiar budowy obiektu małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, w szczególności: kultu religijnego (kapliczki, krzyże przydrożne, figury), posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej. Są nimi także obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki).

Organ nałożył na spółkę obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu. Stwierdził, że jego realizacja może wprowadzić ograniczenie lub uciążliwość dla terenów sąsiednich. Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Twierdziła, że organ błędnie zastosował art. 30 ust. 7 pkt 4 prawa budowlanego, gdyż skarżąca nie prowadzi żadnej działalności publicznej na terenie swoich nieruchomości. Spółka podkreśliła, że zgodnie z obowiązującymi przepisami nie ma obowiązku zgłoszenia zamiaru wykonania obiektu małej architektury na swoich nieruchomościach.

Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję starosty. W uzasadnieniu zaznaczył, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa obiektów małej architektury w miejscach publicznych. Wojewoda ocenił, że miejsce publiczne służy zaspokajaniu potrzeb użytkujących je osób m.in. w zakresie rekreacji, wypoczynku, komunikacji, edukacji, względnie korzysta z niego nieokreślona liczba ludzi. Najczęściej stanowi własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, jednak nie jest wykluczone, by było ono własnością innych podmiotów. Z załączonych do zgłoszenia map i rysunków wynika, że planowany przez spółkę obiekt małej architektury ma znajdować się w miejscu, które należy uznać za miejsce publiczne.

Spółka wniosła do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na tę decyzję i żądała jej uchylenia.

Wojewódzki sąd administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sędziów organy administracji, a zwłaszcza organ odwoławczy, wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Przede wszystkim prawidłowo ustalono, że miejsce, w którym spółka zamierza posadowić obiekt małej architektury, jest miejscem publicznym w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego. Już ze szkicu załączonego przez spółkę do zgłoszenia jasno wynika, że planowany obiekt ma zostać posadowiony w centralnym punkcie pasa ulicy, która ma status drogi publicznej (drogi gminnej). Nie ulega zaś wątpliwości - zdaniem sądu - że droga publiczna jest miejscem publicznym w przywołanym wyżej znaczeniu. Skoro miejsce, w którym spółka zaplanowała do realizacji obiekt małej architektury, jest miejscem publicznym, to trafnie organy administracji przyjęły, że ten zamiar inwestycyjny jest objęty obowiązkiem zgłoszenia na mocy art. 30 ust. 1 pkt 4 wyżej powołanej ustawy.

W konsekwencji organ I instancji był władny nałożyć na spółkę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Z tego powodu, że wykonanie zgłaszanego obiektu może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich - zwłaszcza dla użytkowników korzystających z ulicy. Inwestycja ta całkowicie zdezorganizowałaby na niej ruch.

opracowała Ewelina Stępień

z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 998/11.