NSA o zgodności planu miejscowego ze studium

Rada Miasta Krakowa 20 października 2010 r. podjęła uchwałę nr CXIV/1540/10 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" w Krakowie. Spółka z o.o. Spółka komandytowa zakwestionowała w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie niektóre jej zapisy. Zarzuciła radzie, że uchwalony plan miejscowy narusza ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Krakowa z 16 kwietnia 2003 r. nr XII/87/03) w stosunku do terenów oznaczonych w planie miejscowym (część graficzna) symbolem 4U.

WSA podzielił pogląd wyrażony przez skarżącą spółkę, że w obszarze oznaczonym w planie jako 4U (na fragmentach rysunku planu oraz w jego części tekstowej) występuje sprzeczność z ustaleniami studium. Zgodnie bowiem z zapisami studium te fragmenty obszarów objętych zaskarżonym planem ujęte były w terenach oznaczonych jako MW - tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności z głównymi funkcjami określonymi m.in. jako zabudowa mieszkalna i mieszkalno-usługowa o wysokiej intensywności. Zaskarżony plan obszar ten oznacza jako 4U - tereny zabudowy usługowej o charakterze komercyjnym. Już sama nazwa obszaru (odmienna niż zapisy studium) wskazywałaby na brak zgodności ustaleń planu w stosunku do zapisów studium. Dlatego sąd I instancji stwierdził nieważność zakwestionowanych przez spółkę zapisów planu miejscowego.

Skargę kasacyjną wniósł prezydent Krakowa. Zarzucił WSA, że dokonał on oceny zgodności miejscowego planu jedynie z częścią studium, a nie jak nakazuje art. 15 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) z całością zapisów studium. Wyrok sądu I instancji zaskarżyła także spółka, która zarzuciła WSA, że nie stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa w części graficznej obejmującej obszar 2ZŁ i 3ZŁ.

NSA uznał zarzuty prezydenta Krakowa za zasadne. Dlatego uchylił część wyroku WSA w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Natomiast skargę spółki oddalił.

Słusznie zarzucono WSA w Krakowie, że oparł on wyrok na części, a nie na całości akt sprawy. Ponadto nie uwzględnił wszystkich zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W efekcie sąd I instancji uznał, że ustalenia planu miejscowego zostały dokonane z naruszeniem obowiązku zachowania zgodności ustaleń planu z zapisami studium, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy w tej części. Z całości zapisów studium wynika, że wyznaczenie terenu zabudowy usługowej o charakterze komercyjnym (4U) zgodne jest z jego ustaleniami dla terenów, dla których jako główny kierunek zagospodarowania wskazuje tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności MW. Sąd I instancji zobowiązany był dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania organu planistycznego w toku całej procedury uchwałodawczej. W związku z tym należy uznać, że obowiązek rozpatrzenia sprawy sprowadzał się m.in. do zbadania zgodności postanowień planu miejscowego z ustaleniami studium. Badanie legalności planu miejscowego nie polega na ocenie tej zgodności jedynie co do części studium, która odnosi się do głównych funkcji danego terenu. Powinno zostać dokonane także przez porównanie pozostałych zapisów studium. Dopiero łączne ustalenie zgodności postanowień planu z ustaleniami studium w wyżej wskazanym zakresie decyduje o zachowaniu wymogu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że WSA zbadał zapisy studium pod kątem zachowania zgodności jego postanowień z ustaleniami planu dla terenu zabudowy usługowej o charakterze komercyjnym 4U. Przy czym sąd wziął pod uwagę jedynie część zapisów studium w odniesieniu do terenów, dla których wskazano w studium jako główne funkcje zagospodarowania przeważającą funkcję mieszkaniową wysokiej intensywności MW.

Studium jest dokumentem ustalającym kierunki zagospodarowania, a ustalenia planu powinny je uszczegóławiać. Wbrew stanowisku sądu I instancji Rada Miasta Krakowa, ustalając w planie teren 4U (na obszarze opisanym w studium jako MW), tej zasady nie naruszyła. Przyjmując swoje stanowisko dotyczące terenu 4U, sąd nie wziął pod uwagę bardzo istotnej okoliczności. Otóż teren oznaczony w studium MW, w którego ramach w planie ustalono przeznaczenie terenu 4U, jest wielokrotnie większy niż teren 4U. Już choćby z tego względu należy opowiedzieć się za dopuszczalnością ustalenia w planie na tak dużym terenie pod budownictwo wielorodzinne, że jego część (obszaru o pow. 2,91 ha) będzie przeznaczona pod zabudowę usługową o charakterze komercyjnym. Nie biorąc pod uwagę proporcji tych terenów i uznając przeznaczenia terenu pod zabudowę usługową o charakterze komercyjnym za niezgodnego z prawem, sąd I instancji wszedł w kompetencje organu planistycznego wynikające z przysługującego mu władztwa planistycznego. Za zgodnością planu co do przeznaczenia terenu 4U ze studium przemawia również to, że teren, dla którego w studium ustalono kierunek zagospodarowania pod tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej o wysokiej intensywności MW, należy do kategorii terenów o bardzo zróżnicowanych funkcjach. Nie można kategorii o zróżnicowanych funkcjach wskazanych w studium redukować do nazwy danej kategorii terenu i jedynie w tożsamości nazw upatrywać zgodności postanowień planu z zapisami studium.

@RY1@i02/2014/131/i02.2014.131.088001200.802.jpg@RY2@

Linia orzecznicza

Oprac. Leszek Jaworski