Gminny plan uwzględnia ochronę zabytków

Gdy trzeba chronić dziedzictwo kulturowe i zabytki, rada gminy musi określić obiekty i tereny chronione ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustala też nakazy, zakazy,dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu gruntów.

Rada Miejska w Szczytnie 26 czerwca 2008 r. podjęła uchwałę nr XXVII/248/2009 w sprawie uchwalenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta Szczytno. W trakcie procedury uzgadniania projektu z warmińsko-mazurskim wojewódzkim konserwatorem zabytków w Olsztynie ustalono zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. M.G., właścicielka lokalu położonego w budynku objętym planem, wniosła skargę na jego par. 8 ust. 1. Zapis ten określał, że cały obszar opracowania planu leży w strefie A pełnej ochrony konserwatorskiej. Rozwiązania architektoniczne i projekty budowlane należy uzgadniać z wojewódzkim konserwatorem zabytków (WKZ), a na roboty budowlane trzeba uzyskiwać pozwolenie WKZ zgodnie z przepisami odrębnymi. Zdaniem skarżącej, z prawa budowlanego nie wynika obowiązek uzgadniania projektów budowlanych ani też konieczność uzyskiwania z WKZ pozwolenia. WSA w Olsztynie oddalił skargę.

Rada miejska w Szczytnie zobowiązana była w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Taki obowiązek wynika z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. nr 647 ze zm.). Stosownie zaś do par. 4 pkt 4 rozporządzenia ministra infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego (Dz.U. nr 164, poz. 1587), ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej powinny zawierać określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami planu miejscowego. Powinny więc określać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów. Wskazać także należy na art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 z późn. zm.). Zgodnie z nim, jedną z form ochrony zabytków są ustalenia zawarte w planie. Ustala się w nim m.in. strefy ochrony konserwatorskiej. Obejmują one obszary, na których obowiązują określone ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków.

Skarżąca zarzuca, że kwestionowany zapis wprowadza nakazy i obowiązki, których nie przewiduje ustawa z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej: p.b.).

W ocenie sądu zarzut ten jest niezasadny. W art. 2 ust. 2 pkt 3 p.b. zawarta została bowiem zasada, mówiąca, że regulacja ta nie narusza przepisów m.in. ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ta zaś określa w art. 39 ust. 1, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym lub obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, by przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskać pozwolenia na prowadzenie tych robót. Musi je wydać właściwy wojewódzki konserwator zabytków.

w Olsztynie z 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 1228/13

Opracował Leszek Jaworski