Organ nie uzgodni decyzji sam ze sobą

Gdy sprawę prowadzi ten sam organ, który jednocześnie jest uprawniony do uzgodnienia decyzji, to ustalenia tego organu nie przybierają formy postanowienia. Powinny one stanowić część orzeczenia kończącego postępowanie.

Inwestor T.Z. wystąpił do prezydenta Łodzi o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego z parkingiem podziemnym oraz usługami. W trakcie postępowania prezydent zwrócił się do dyrektora zarządu dróg i transportu, działającego w jego imieniu, o uzgodnienie projektu decyzji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.). Dyrektor postanowił odmówić prezydentowi uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor na to postanowienie dyrektora złożył zażalenie do samorządowego kolegium odwoławczego (SKO). Ten utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie. Inwestor złożył skargę do łódzkiego sądu administracyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że jeżeli jeden organ łączy w sobie kompetencje do wydania decyzji w sprawie i uzgodnienia jej projektu, to uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a. nie jest wymagane. Sąd przyznał rację inwestorowi i uchylił rozstrzygnięcia obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną SKO.

Obowiązek uzgodnienia z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Związane z tym uzgodnieniem kwestie proceduralne rozstrzyga art. 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowiący, że uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Istotny problem powstaje wówczas, gdy zarówno do wydania głównej decyzji, jak i uzgodnienia jest właściwy ten sam organ albo gdy do uzgodnienia jest właściwy organ służbowo podporządkowany organowi prowadzącemu postępowanie główne. W takiej sytuacji nie powstaje obowiązek uzgodnienia decyzji. Zdaniem NSA w rozpoznawanej sprawie prezydent Łodzi powinien był rozważyć, jako zarządca drogi przylegającej do terenu inwestycji, czy lokowanie tam wnioskowanej przez T.Z. budowy jest zgodne z prawem, w tym z przepisami dotyczącymi dróg publicznych. Fakt, iż odmowę uzgodnienia tej decyzji wydał organ podległy prezydentowi, jest o tyle bez znaczenia, iż uzgodnienie takie było zbędne, a stanowisko tego organu należy uznać za stanowisko samego prezydenta Łodzi. Istotne dla wyniku postępowania są również przyczyny braku uzgodnienia decyzji. Odmowa uzgodnienia została umotywowana tym, że teren zamierzonej inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego województwa został przeznaczony pod budowę drogi publicznej i wobec tego niemożliwe jest sytuowanie w pasie tej drogi stałej zabudowy. Plan zagospodarowania przestrzennego województwa jest aktem planowania i nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Organy rozpoznające sprawę nie ustosunkowały się do twierdzeń inwestora, iż powodem odmowy uzgodnienia decyzji mogłaby być sprzeczność planowanej inwestycji z obowiązującym prawem, w tym ustaleniami planów miejscowych, a nie z zapisami uchwał organów samorządowych niebędących aktami prawa.

z 4 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1608/12

Opracował Leszek Jaworski