Tydzień z komentarzami

W trzeciej części komentarza omówione zostaną przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.), które formułują zasady ogólne administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Są to podstawowe (nadrzędne) reguły, które uznane zostały za takie przez ustawodawcę. Inaczej mówiąc, są to wiążące wytyczne dla organów administracyjnych. Przymus stwarza niebezpieczeństwo nadużywania władzy. Dlatego dokładne przestrzeganie obowiązujących przepisów przez administrację publiczną oraz właściwa ich interpretacja są szczególnie ważne w postępowaniu egzekucyjnym. Rolą tych reguł jest ochrona zobowiązanego przed niepotrzebnymi dolegliwościami. Ustawodawca, formułując określone normy, nadał im tylko nadrzędne znaczenie. Nie nazwał ich jednak. Lukę tę wypełniły doktryna i orzecznictwo. Dlatego niektóre z tych zasad są różnie nazywane. Oczywiście sposób ich określenia nie ma praktycznego znaczenia. W doktrynie wymienia się m.in. takie zasady, jak obligatoryjnego podejmowania egzekucji (art. 6 u.p.e.a.), legalności (art. 7 par. 1 u.p.e.a.), stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego (art. 7 par. 2 u.p.e.a.), niedopuszczalności stosowania środka egzekucyjnego, gdy odpadła podstawa prowadzonej egzekucji (art. 7 par. 3 u.p.e.a.), poszanowania minimum egzekucji (art. 8-10 u.p.e.a.) czy zagrożenia (art. 15 u.p.e.a.). Nieprzestrzeganie lub nieprawidłowe stosowanie zasad ogólnych może oznaczać rażące naruszenie przepisów, co w konsekwencji może powodować np. uchylenie postanowienia, na które złożono zażalenie lub uchylenie dokonanej czynności egzekucyjnej, zaskarżonej w trybie art. 54 u.p.e.a.