Jaki zastosować kurs waluty przy imporcie

ANDRZEJ CZAPCZUK

doradca podatkowy, właściciel biura rachunkowo-podatkowego

Według ogólnej zasady, która obowiązuje przy rozliczaniu VAT w przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego. Jednak zasada ta nie ma zastosowania do przeliczania kursów z tytułu importu. Przez import towarów zgodnie z ustawą z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, czyli np. z Chin do Polski.

Dla celów VAT, na podstawie art. 31a ust. 3 ustawy o VAT, przeliczenia na złote importowanych towarów dokonuje się zgodnie z przepisami celnymi, tj. według kursu wynikającego z dokumentu celnego, zastosowanego do przeliczania wartości celnej towaru. Należy zauważyć, że ponieważ podatek należny wykazany w zgłoszeniu celnym stanowi jednocześnie podatek naliczony, brak jest podstaw do odrębnego przeliczania dla celów VAT kwot związanych z importem towarów.

Co do zasady, kursami wymiany walut, stosowanymi w celu ustalania wartości celnej towarów, są bieżące kursy średnie, wyliczane i ogłaszane przez NBP w przedostatnią środę miesiąca i obowiązują one przez cały następny miesiąc.

Należy pamiętać, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów dla celów VAT jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.

Podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.

Natomiast dla celów podatku dochodowego i celów rachunkowych koszty poniesione w walutach obcych przelicza się według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Podobne uregulowanie znajduje się w art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Natomiast za koszt poniesiony uważa się koszt wynikający z otrzymanej faktury (rachunku) albo innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), a za dzień zapłaty – dzień uregulowania zobowiązań w jakiejkolwiek formie, w tym w wyniku potrącenia wierzytelności.

Za dzień poniesienia kosztu uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury lub rachunku, a w przypadku ich braku – dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu. Zatem dla celów podatku dochodowego przeliczenia kosztu na złote należy dokonać według kursu z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury importowej, a w przypadku braku faktury – z dnia poprzedzającego dzień wystawienia dokumentu SAD. Ten sam kurs należy również zastosować dla celów bilansowych (zob. interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 27 sierpnia 2008 r., nr IP-PB3-423-781/08-2/ER).