Nowe zasady zwrotu dla podmiotów zagranicznych

Od początku roku obowiązują nowe regulacje w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług naliczonego przy nabyciu towarów lub usług lub imporcie towarów przez uprawione podmioty zagraniczne z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz z państw trzecich. Rozporządzenie z 24 grudnia 2009 r. o zwrocie podatku od towarów i usług niektórym podmiotom związane jest z dostosowaniem polskich przepisów o VAT do Dyrektywy 2008/9/WE.

Zwrot podatku przysługuje podmiotowi uprawnionemu z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej lub podmiotowi uprawnionemu z państw trzecich, jeżeli spełnione są określone warunki.

Podmiot uprawniony musi być zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej, w państwie członkowskim siedziby lub podatnikiem podatku od podobnym charakterze w kraju siedziby, nie może być zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium kraju, jak również nie może dokonywać, w okresie za który występuje o zwrotu podatku, na terytorium kraju sprzedaży, za wyjątkiem dostawy i świadczenia usług wskazanych w przepisach rozporządzenia.

Zwrot podatku podmiotom uprawnionym z państw trzecich przysługuje na zasadzie wzajemności. Przepis ten nie ma zastosowania do podatników, którym przysługuje zwrot z tytułu pełnienia na terytorium kraju usług elektronicznych.

Ograniczony został okres uprawniający podatnika do występowania z wnioskami o zwrot podatku w odniesieniu do nabywanych towarów lub usług lub importowanych towarów na terytorium kraju. Okres ten nie może być krótszy niż 3 miesiące i nie dłuższy niż rok podatkowy. Można jednak wystąpić o zwrot za okres krótszy niż trzy miesiące, jeżeli dotyczy to końcówki roku.

Limitowana jest także wysokość kwoty wnioskowanego zwrotu:

● 400 euro - w przypadku gdy wniosek dotyczy okresu krótszego niż rok podatkowy, ale nie krótszego niż trzy miesiące;

● 50 euro - w przypadku gdy wniosek dotyczy całego roku podatkowego lub okresu krótszego niż ostatnie trzy miesiące tego roku.

Zwrot podatku dla podmiotu uprawnionego z państw członkowskich UE następuje na wniosek przekazany przez administrację podatkową państwa członkowskiego siedziby za pomocą środków komunikacji elektronicznej do naczelnika II Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście.

Wniosek powinien być złożony w języku polskim, nie później niż do 30 września roku następującego po roku podatkowym, którego wniosek dotyczy. Informacje, jakie powinien zawierać wniosek o zwrot podatku od towarów i usług oraz sposób opisu niektórych informacji, określa załącznik do rozporządzenia

Do wniosku należy dołączyć kopie faktury lub dokumentu celnego, w przypadku gdy podstawa opodatkowania podana w tych dokumentach jest równa lub większa niż równowartość w złotych kwoty 1 tys. euro, bądź podstawa opodatkowania podana w fakturze stwierdzającej nabycie paliwa jest równa lub większa niż równowartość w złotych kwoty 250 euro.

Odmienne zasady zwrotu dotyczą podmiotów uprawnionych z państw trzecich. Wniosek taki składa się na piśmie do naczelnika II Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście, nie później niż do 30 września roku następującego po roku podatkowym, którego wniosek dotyczy. Wzór wniosku został określony w załączniku do rozporządzenia.

Do wniosku dołącza się:

● oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku;

● oryginał zaświadczenia wskazujący, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby, wydany przez organ podatkowy w kraju siedziby tego podmiotu uprawnionego;

● dokument potwierdzający identyfikację na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, jeżeli zwrot podatku związany jest wyłącznie ze świadczeniem usług elektronicznych i podmiot uprawniony jest zidentyfikowany dla świadczenia usług elektronicznych poza terytorium kraju.

Podstawa prawna

Rozporządzenie ministra finansów z 24 grudnia 2009 r. o zwrocie podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. nr 224, poz. 1801). Weszło w życie 1 stycznia 2010 r.