Dzierżawa portu nie prowadzi do utraty prawa do preferencji

Przekazanie budowli oraz zajętych pod nie gruntów przez podmiot zarządzający portem, na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o odpłatne korzystanie z infrastruktury portowej, nie prowadzi do utraty przez ten podmiot zwolnienia z podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej oraz zajętych pod nie gruntów.

Spółka zadeklarowała w 2005 roku do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty budynki oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kwota zobowiązania wynikająca z deklaracji wynosiła ponad 8 mln zł. Jednocześnie w złożonej deklaracji spółka wykazała budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury dostępu do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty - zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem zwolnione z podatku są budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty.

Z kolei na podstawie art. 2 pkt 4 i 5 ustawy o portach i przystaniach morskich (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 110, poz. 969 z późn. zm.) przez infrastrukturę portową rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań. Zaś przez infrastrukturę zapewniającą dostęp do portów lub przystani morskich rozumie się prowadzące do portu lub przystani morskiej oraz położone w granicach portu lub przystani morskiej tory wodne, wraz ze związanymi z ich funkcjonowaniem obiektami, urządzeniami i instalacjami.

Prezydent miasta podwyższył spółce zobowiązanie do ponad 12 mln zł, ponieważ uznał, że spółka w sposób nieuprawniony skorzystała ze zwolnienia podatkowego. Wyjaśnił, że spółka nie ma prawa do zwolnienia, ponieważ przekazała sporne obiekty w posiadanie zależne i w konsekwencji sporne obiekty utraciły ogólnodostępny charakter. Wobec tego nie stanowiły budowli infrastruktury portowej w rozumieniu ustawy i nie podlegały zwolnieniu. Samorządowe kolegium odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorstwa nie zmieniło rozstrzygnięcia prezydenta co do istoty.

Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który podzielił pogląd organów podatkowych. Sprawa trafiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił rozstrzygnięcie sądu I instancji.

Według NSA zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma charakter zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego, a nie tylko przedmiotowego. Ponadto trzeba uwzględnić art. 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, które łącznie tworzą normę prawną, wprowadzającą zwolnienie podatkowe. Tym samym nie można nie dostrzegać, że zwolnienie odnosi się wprost do podmiotów zarządzających portem. Jest o nim mowa zarówno w art. 2 pkt 4, jak i w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach. Gdyby przyjąć, tak jak chce organ, że zwolnienie nie ma zastosowania, w przypadku gdy infrastruktura portowa zostanie wynajęta, wydzierżawiona innym podmiotom niż podmiot zarządzający portem, to wtedy ze zwolnienia nie mógłby korzystać żaden podmiot. Oddanie przez podmioty zarządzające infrastruktury portów w najem lub dzierżawę prowadzi do zwiększenia ich możliwości finansowych. Ma to działanie stymulujące w celu realizacji ich zadań ustawowych, a więc przede wszystkim budowę, rozbudowę, utrzymanie i modernizację tej infrastruktury, a także służy rozwojowi portu.

z 12 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 678/13, prawomocny.

Oprac. Przemysław Molik