Opodatkowanie nieruchomości w najnowszym orzecznictwie sądów

Tylko latarnie przy autostradach mogą być zwolnione

Jeżeli działalność gospodarcza spółki polega na eksploatacji autostrad płatnych, zlokalizowane w pasie drogowym budowle związane z prowadzeniem tej działalności są objęte zwolnieniem od podatku od nieruchomości. Jeżeli jednak budowle zlokalizowane w pasie drogowym związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych, to nie są zwolnione z podatku.

Spółka zwróciła się do wójta gminy z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, czy znajdujące się w pasach drogowych dróg publicznych budowle - latarnie oświetleniowe stanowiące własność spółki - podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czy też są od tego podatku zwolnione na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. Spółka oświadczyła, że prowadzi działalność gospodarczą, m.in. w zakresie zapewnienia oświetlenia ulic i dróg. Działalność jest prowadzona na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych z poszczególnymi gminami, które mają obowiązek zapewnienia oświetlenia dróg. Spółka posiada latarnie oświetleniowe (budowle), które umieszczone są w pasach drogowych dróg publicznych i wykorzystywane do ich oświetlenia.

Spór dotyczył rozstrzygnięcia, czy w stanie prawnym od 1 stycznia 2007 r. z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są wyłączone zlokalizowane w pasach drogowych dróg publicznych budowle w postaci lamp oświetleniowych.

Wojewódzki sąd administracyjny zgodził się ze spółką. W jego ocenie, nie ma wątpliwości, że słupy oświetleniowe są budowlami w rozumieniu ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), a ponadto są związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego. Sąd wyjaśnił, że słupy są urządzeniami technicznymi, a spółka świadcząc usługi oświetleniowe na rzecz gminy, działa jako przedsiębiorca, pobierając stosowne opłaty. Co więcej, gmina ma obowiązek zapewnienia oświetlenia na określonych odcinkach pasów drogowych leżących w jej obrębie, a słupy oświetleniowe służą przede wszystkim strategicznemu i wynikającemu wprost z przepisów prawa celowi, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa na drodze.

WSA orzekł więc, że skoro słup można zaliczyć do urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem, zabezpieczaniem i obsługą ruchu, to jest on zwolniony z podatku na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zwolnienie przysługuje, nawet jeśli budowla stanowi własność przedsiębiorcy, o ile znajduje się ona w obrębie gruntu zajętego pod pas drogowy drogi publicznej, który nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z powyższym przepisem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Wójt gminy nie zgodził się z wyrokiem WSA, a Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną.

NSA wyjaśnił, że od 1 stycznia 2007 r. zmieniła się sytuacja dotycząca opodatkowania pasów drogowych dróg publicznych. Do końca 2006 r. były one objęte zwolnieniem, o ile były związane z prowadzeniem, zabezpieczaniem i obsługą ruchu, ale od 2007 r. budowle takie zostały wyłączone z opodatkowania, o ile nie są związane z prowadzeniem działalności innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Sąd wyjaśnił, że od 1 stycznia 2007 r. z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie są wyłączone zlokalizowane w pasach drogowych dróg publicznych budowle w postaci słupów oświetleniowych, jeżeli są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Skoro zatem budowle w postaci latarni nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji autostrad płatnych, to podlegają one opodatkowaniu.

z 28 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1914/11, prawomocny

OPINIA EKSPERTA

@RY1@i02/2013/135/i02.2013.135.071000400.801.jpg@RY2@

Krzysztof Kołtun radca prawny, starszy konsultant w Dziale Nieruchomości MDDP Michalik Dłuska Dziedzic i Partnerzy

Stanowisko NSA stanowi potwierdzenie wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w treści obowiązującej od 1 stycznia 2007 r., zgodnie z którym podatkowi nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Do 2007 roku zwolnienie to dotyczyło pasów drogowych wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Wprowadzone zmiany były o tyle istotne, że ze zwolnienia o charakterze wyłącznie przedmiotowym, dotyczącym wszystkich podatników, stało się ono w istocie zwolnieniem podmiotowym dla podatników, których działalność jest związana z "eksploatacją autostrad płatnych". Tym samym doprowadzono do znacznego ograniczenia jego zakresu. Wyrok NSA potwierdza to ograniczenie. Jeżeli bowiem podatnik nie będzie prowadził działalności w zakresie eksploatacji autostrad płatnych, to nie będzie uprawiony do skorzystania ze zwolnienia. Uznając wyrok NSA za prawidłowy, należy się jednak zastanowić, czy przy okazji debaty na temat zmian w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie warto przyjrzeć się temu zwolnieniu pod kątem jego rozszerzenia. Wydaje się bowiem, że obecnie jest ono zdecydowanie zbyt zawężon e .

Posiadacz samoistny musi zapłacić należność

Unieważnienie umowy przenoszącej własność nieruchomości na spółkę nie zmienia faktu, że w latach 2006-2010 użytkowała ona nieruchomość. Była więc podatnikiem podatku od nieruchomości jako posiadacz samoistny.

Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 wraz z korektami deklaracji podatkowych za ten okres. Skarżąca dołączyła też kopię wyroku sądu okręgowego, na mocy którego stwierdzono nieważność umowy sprzedaży nieruchomości, od których spółka zapłaciła podatek od nieruchomości. Wójt gminy stwierdził nadpłatę, a decyzja stała się ostateczna. Nie zgodziło się z nią jednak samorządowe kolegium odwoławcze, które wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wójta. SKO uznało następnie, że decyzja jest nieważna, ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Spór w sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy po stwierdzeniu przez sąd okręgowy, że umowa sprzedaży nieruchomości była nieważna, spółka miała obowiązek płacić podatek od nieruchomości, czy też obowiązek taki ciążył na spadkobiercy tej nieruchomości. Organ podatkowy, czyli SKO (jest organem II instancji w sprawach podatku od nieruchomości), twierdził, że spółka była posiadaczem samoistnym nieruchomości i na niej ciążył obowiązek podatkowy. W rezultacie decyzja stwierdzająca nadpłatę rażąco naruszała przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka z kolei twierdziła, że jej działania opierały się na prawie własności. Skoro więc sąd okręgowy stwierdził nieważność umowy sprzedaży, na mocy której stała się właścicielem, to oznacza, że obowiązek podatkowy na niej nie ciążył. W rezultacie nie ma podstaw do stwierdzenia, że decyzja o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości rażąco narusza prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przyznał rację organowi podatkowemu. Sąd wyjaśnił najpierw, jak należy rozumieć rażące naruszenie prawa. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 1997 r. (sygn. akt III SA 1134/96), zgodnie z którym rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem, którego dotyczyła decyzja. Powołując się na definicję słownikową, sąd wyjaśnił, że "rażący" to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny". Chodzi więc o takie błędy w wykładni prawa, które powodują jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Innymi słowy, rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości.

WSA przyznał, że definicja podatnika budziła przed 2002 r. wątpliwości. Nie rozwiał ich również Trybunał Konstytucyjny (uchwała z 6 września 1995 r., sygn. akt W 20/94). Od 1 stycznia 2003 r. obowiązuje jednak przepis, który jasno określa, kto jest podatnikiem. Jest nim właściciel nieruchomości lub obiektu budowlanego, chyba że tymi rzeczami włada posiadacz samoistny. W takim przypadku obowiązek podatkowy będzie spoczywał na posiadaczu samoistnym, nawet jeśli znany jest właściciel.

Odnosząc się do sporu w omawianej sprawie, sąd stwierdził, że spółka nie kwestionuje, że w latach 2006-2010 nieruchomość była w jej posiadaniu, ponieważ została jej wydana w wyniku zawartej umowy przeniesienia własności. Unieważnienie umowy przeniesienia własności spowodowało, że spółka nie miała statusu właściciela nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że utraciła status posiadacza samoistnego. Mimo że nigdy nie była właścicielem nieruchomości, to na skutek jej wydania była posiadaczem samoistnym i władała nią jak właściciel. W związku z tym podatek od nieruchomości za lata 2006-2010 był należny od spółki z tytułu posiadania samoistnego nieruchomości.

z 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 126/13, nieprawomocny

OPINIA EKSPERTA

@RY1@i02/2013/135/i02.2013.135.071000400.802.jpg@RY2@

Ireneusz Krawczyk radca prawny, partner w Ożóg i Wspólnicy

Posiadaczem samoistnym jest osoba, która rzeczą faktycznie włada jak właściciel. Posiadanie samoistne jest stanem faktycznym, a nie stanem prawnym. W związku z tym, że stan faktyczny jest trudniej uchwytny niż stan prawny (np. własność), kwestie ustalenia podatnika podatku od nieruchomości powodują spory. Nie ma oczywiście żadnego problemu w przypadku, w którym własność i posiadanie należą do tej samej osoby. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ustanawia podatnikiem tego podatku także posiadacza samoistnego. Jednak rolą organu podatkowego jest wykazanie, że dane posiadanie ma charakter posiadania samoistnego, a nie zależnego. W przeciwnym wypadku podatkiem powinien być obciążony właściciel. Niestety organ podatkowy nie może zaangażować w sprawę ustalenia posiadania samoistnego sądu powszechnego (art. 199a Ordynacji podatkowej) gdyż sąd rozstrzyga o istnieniu stanu prawnego, a posiadanie jest stanem faktycznym.

Infrastruktura kolejowa korzysta z preferencji

Budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej oraz zajęte pod nie grunty są zwolnione z podatku, jeżeli podatnik spełni wymogi ustawy o transporcie kolejowym dotyczące zarządcy infrastruktury oraz ma obowiązek jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom.

Spółka zwróciła się o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2010. Wcześniej zadeklarowała do opodatkowania budowle infrastruktury telekomunikacyjnej w postaci kanalizacji technicznej oraz linii kablowych, które wykorzystuje w swojej działalności polegającej na obsłudze transportu kolejowego. Zdaniem spółki, w pierwotnych deklaracjach błędnie wykazała, że składniki infrastruktury podlegały opodatkowaniu. W jej ocenie były one zwolnione na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.). Zgodnie z nim zwalnia się od podatku budowle wchodzące w skład infrastruktury w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym.

Sąd wyjaśnił, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęć użytych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a. Należy więc się posiłkować przepisami ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 16, poz. 94 z późn. zm.). Wynika z nich m.in., jakie warunki musi spełnić podatnik, aby stać się zarządcą infrastruktury. Aby skorzystać ze zwolnienia, trzeba też wyjaśnić, czy podmiot ma obowiązek udostępniania infrastruktury licencjonowanym przewoźnikom i czy faktycznie je udostępnia. Sąd przyznał, że organy podatkowe dowiodły, że skarżąca spółka w latach 2007-2010 nie była zarządcą infrastruktury. Nie spełniła bowiem warunków wynikających z ustawy o transporcie kolejowym, a w szczególności nie miała autoryzacji i świadectwa bezpieczeństwa.

Sąd nie zgodził się ze spółką, która twierdziła, że mimo braku tych dokumentów jest zarządcą infrastruktury. Dodał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, udostępnianie infrastruktury polega na przydzielaniu przewoźnikowi trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej infrastruktury. Sformułowanie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - "jeżeli zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym" - dotyczy sytuacji, w której mamy do czynienia z istniejącymi zobowiązaniami zarządcy infrastruktury do udostępnienia budowli wchodzących w jej skład licencjonowanym przewoźnikom. Co więcej, przesłanka nabycia prawa do zwolnienia polegająca na obowiązku udostępnienia przez zarządcę licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu ma charakter faktyczny.

Sąd orzekł więc, że spółce nie przysługiwało zwolnienie.

z 22 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 332/13, nieprawomocny

OPINIA EKSPERTA

@RY1@i02/2013/135/i02.2013.135.071000400.803.jpg@RY2@

Jacek Pawlik doradca podatkowy, partner w GPSW

Sąd, a wcześniej organy podatkowe, słusznie stwierdzili, że w związku z nieposiadaniem przez podatnika autoryzacji bezpieczeństwa wydawanej przez Urząd Transportu Kolejowego nie spełniał on formalnego warunku uznania go za zarządcę infrastruktury kolejowej. Podatnik, co wykazały także organy podatkowe, nie spełniał drugiego warunku wymienionego w spornym przepisie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czyli obowiązku udostępniania infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom. Sąd słusznie uznał - wbrew twierdzeniom podatnika - że obowiązku udostępniania nie należy rozumieć w sposób abstrakcyjny (zarządca ma jedynie obowiązek pozostawania w gotowości do udostępniania budowli w każdym czasie licencjonowanym przewoźnikom kolejowym), gdyż taki pogląd prowadziłby w istocie do zwolnienia tych składników infrastruktury, które są udostępniane także innym podmiotom niż licencjonowani przewoźnicy kolejowi .

Względy techniczne pozwalają zmniejszyć daninę

Grunty, budynki i budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych, mogą być opodatkowane niższymi stawkami. Chodzi jednak o obiektywne i trwałe przeszkody, które nie zależą od podatnika, a które uniemożliwiają prowadzenie na nich działalności.

Prezydent miasta ustalił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2008 rok. Określając powierzchnię użytkową wszystkich budynków należących do spółki, nie znalazł podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki podatku do części budynków. Organ uznał jednak, że budynek biurowy oraz budynek hali głównej należy opodatkować stawką jak dla budynków pozostałych, ze względu na ich zły stan techniczny, uniemożliwiający prowadzenie działalności na ich terenie.

Spór dotyczył zastosowania stawek podatku od nieruchomości oraz uwzględnienia bądź pominięcia faktu, że część nieruchomości jest w złym stanie technicznym. Spółka podnosiła, że część budynków powinna być opodatkowana stawką właściwą dla budynków pozostałych, a nie dla działalności. Z kolei w przypadku budowli znajdujących się w złym stanie technicznym uważała, że w ogóle nie powinny być one opodatkowane. Jej zdaniem grunty pod budynkami lub budowlami nie powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu podstawy opodatkowania.

Sąd przyznał rację organom podatkowym. Stwierdził, że nie ma wątpliwości, że spółka jest przedsiębiorcą, a sam fakt posiadania przez nią gruntów, budynków lub budowli oznacza, że należy je opodatkować stawkami jak dla działalności. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy grunty, budynki lub budowle nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Chodzi jednak - jak wyjaśnił sąd - o obiektywne i trwałe przeszkody, które nie zależą od podatnika, a które uniemożliwiają prowadzenie działalności. Oznacza to, że przejściowe niewykorzystywanie przez spółkę nieruchomości służących do wykonywania działalności nie pozwala na obniżenie stawki podatku. Sąd dodał, że skarżąca nie wykazała w trakcie postępowania, że spornych obiektów nie da się wyremontować ze względów technicznych. Wskazała jedynie na względy ekonomiczne, ale one nie mogą być brane pod uwagę. Co więcej, spółka część budynków wyremontowała. Sporne nieruchomości też można wyremontować. Względy techniczne, na które powoływała się spółka, mają więc jedynie charakter przejściowy. Organy prawidłowo uznały, że budynki i budowle powinny być opodatkowane najwyższymi stawkami podatku. Prawidłowo też obniżyły stawkę podatku od części budynków w złym stanie technicznym, które zostały wyłączone z użytkowania.

OPINIA EKSPERTA

@RY1@i02/2013/135/i02.2013.135.071000400.804.jpg@RY2@

Piotr Augustyniak doradca podatkowy, partner w K&L Gates

Pojęcie "względy techniczne", o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należy łączyć tylko z obiektywnymi i trwałymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności. Trwały charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi, odnoszącymi się do przedmiotów opodatkowania. Nie mogą mieć też charakteru przejściowego. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością. Tymczasem podatnik nie wykazał, że remont obiektów jest niemożliwy z innych powodów niż ekonomiczne i w związku z tym sąd słusznie przyznał racje organom podatkowym.

Zajęcie na działalność decyduje o wyższej stawce

Stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej objęte są wszystkie budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, chyba że budynki te lub ich części są zajęte na prowadzenie działalności.

Spółka była właścicielem budynków, w których oprócz lokali mieszkalnych wyodrębniono samodzielne lokale użytkowe oraz garaże. Prezydent miasta wszczął postępowanie i ustalił, że spółka nieprawidłowo opodatkowała lokale użytkowe oraz garaże stawką podatku właściwą dla lokali mieszkalnych i gruntów pozostałych. Określił więc spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Spółka się z tym nie zgodziła.

Zdaniem prezydenta miasta, w przypadku wyodrębnienia lokali przedmiotem podatku od nieruchomości nie jest budynek jako całość, lecz poszczególne samodzielne lokale wraz z przypadającą im częścią wspólną. Organ podatkowy, powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.), stwierdził, że sam fakt, że spółka jest przedsiębiorcą, wystarcza, aby lokale użytkowe oraz garaże opodatkować według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności, a grunty, na których budynek jest posadowiony, według stawki dla gruntów związanych z działalnością.

Sąd wyjaśnił, że lokale użytkowe i garaże mogłyby być opodatkowane stawkami dla budynków mieszkalnych, jeśli nie zostały wyodrębnione jako oddzielne od lokali mieszkalnych nieruchomości. Sąd uzasadniał, że tylko faktyczne zajęcie budynku na prowadzenie działalności daje podstawę do zastosowania wyższej stawki. Sam fakt posiadania budynku przez przedsiębiorcę nie stanowi przesłanki do wyższego opodatkowania. Skargę kasacyjną od wyroku złożyło samorządowe kolegium odwoławcze (organ II instancji w sprawach podatku od nieruchomości).

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jednak skargę. Wyjaśnił, że zasadą jest, że opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności podlegają wszystkie budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, chyba że budynki te lub ich części są zajęte na prowadzenie działalności. A zatem to, że budynek jest w posiadaniu przedsiębiorcy, nie jest wystarczające dla zakwalifikowania go jako związanego z prowadzeniem działalności. Okoliczność ta nie uzasadnia więc opodatkowania stawką właściwą dla budynków związanych z działalnością. Zdaniem NSA dopiero stwierdzenie, że budynek mieszkalny (lub jego część) jest zajęty na prowadzenie działalności, uzasadnia zastosowanie stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością.

z 23 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1880/11, prawomocny

OPINIA EKSPERTA

@RY1@i02/2013/135/i02.2013.135.071000400.805.jpg@RY2@

Zbigniew Błaszczyk doradca podatkowy w Tax-US Podatki Doradztwo Zbigniew Błaszczyk

Wyrok słuszny, pokazuje dwa istotne aspekty sprawy. Pierwszy to braki w prawie, które przy nadmiernych regulacjach stają się nad wyraz widoczne: brak definicji związania z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Aspekt drugi: logika uzasadnienia orzeczenia powinna prowadzić do porządkującej zmiany prawa w tej części. Prowadzi to do wniosku, że kwalifikacja dopuszczalnej stawki podatkowej powinna odbywać się w zależności od sposobu wykorzystania, a nie statusu wykorzystującego daną nieruchomość. Innymi słowy, podatek powinien zależeć od celu, jakiemu służy grunt, budynek czy budowla, niezależnie, czy włada nią przedsiębiorca, czy inny podmiot.

Niezasadne jest opodatkowywanie podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli, które nie są użytkowane w ramach działalności gospodarczej, stawką dla tej działalności właściwą .

z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 108/13, nieprawomocny

Oprac. Łukasz Zalewski