Przy podatku od nieruchomości wiążąca jest ewidencja gruntów

Lokalny organ podatkowy ustalając wysokość daniny, nie może opierać się tylko na informacji od podatnika. Niemal zawsze jest związany zapisami ewidencji gruntów i budynków.

Spór, który trafił do Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczył decyzji burmistrza dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości. Jeden ze spornych budynków wpisany był do rejestru zabytków. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.) takie nieruchomości są zwolnione z podatku pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Ponieważ właściciel budynku nie spełnił tego wymogu, co potwierdzało stanowisko wojewódzkiego konserwatora zabytków, burmistrz nie zastosował zwolnienia. W efekcie podatnik miał uiścić daninę od budynku mieszkalnego o pow. 54 mkw., budynków pozostałych o pow. 40 mkw. oraz gruntów o pow. 888 mkw.

Właściciel zabytku nie zgodził się z tą decyzją. Argumentował, że budynek jest zwolniony z podatku, ponieważ jest na liście zabytków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów podatkowych, ale z innych względów, niż chciał podatnik. Stwierdził, że dane zawarte w ewidencji gruntów są sprzeczne z tymi, które posłużyły do określenia podstawy opodatkowania.

Skargę kasacyjną do NSA złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ podatkowy II instancji). Wyjaśniło, że burmistrz ustalił powierzchnię użytkową spornych budynków na podstawie danych wynikających z informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonych przez podatnika. Organ uznał też, że w opisanej sytuacji nie było podstaw, by odwoływać się do ewidencji gruntów i budynków.

NSA nie zgodził się z takim podejściem. Utrzymał w mocy rozstrzygnięcie WSA. Dodatkowo wyjaśnił zakres mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków. Wskazał, że organ podatkowy nie może samodzielnie określać danych dotyczących nieruchomości, lecz powinien korzystać z odpowiednich zapisów ewidencji. Oznacza to - zdaniem NSA - że o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatku od nieruchomości (a więc, czy jest to np. budynek mieszkalny, czy usługowy - przyp.red.), nie decyduje sposób jego rzeczywistego wykorzystania, ale jego funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Odstąpić od tej zasady można jedynie w specyficznych przypadkach (np. własność nieruchomości należy w pierwszej kolejności uwzględniać na podstawie działu drugiego księgi wieczystej, a nie zapisów ewidencji). A zatem, dopóki dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także położonych na nich budynków nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, to są wiążące dla organu podatkowego. Z wyroku wynika więc, że organ podatkowy nie mógł przyjąć jako podstawy danych z informacji, które nie zgadzały się z ewidencją. Wyrok jest prawomocny.

0,74 zł wynosi stawka maksymalna podatku od 1 mkw. powierzchni użytkowych budynków mieszkalnych

Łukasz Zalewski

 lukasz.zalewski@infor.pl

ORZECZNICTWO

Wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia