Podatek od nieruchomości uchwala się z wyprzedzeniem

Mieszkańcy nie muszą płacić w danym roku wyższej daniny za grunty i budynki, jeśli uchwała rady gminy w sprawie podwyższenia stawek weszła w życie dopiero np. 11 stycznia. Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Wyrok dotyczył gminy, której radni przed końcem roku podatkowego podjęli uchwałę w sprawie podatku od nieruchomości. Weszła ona w życie po publikacji i stosownym vacatio legis 11 stycznia. Mieszkańcy płacili jednak podatek według wyższych stawek już od 1 stycznia.

Jeden z podatników złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Pełnomocnik gminy próbował podważyć jego prawo do takiego działania. Twierdził, że samo posiadanie statusu podatnika nie wystarcza do zaskarżenia uchwały, skoro mężczyzny nie objęły jej skutki. Podkreślał też, że art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.) nie definiuje zwrotu "podjęcie uchwały", tym samym nie wiadomo, czy konieczne jest także jej opublikowanie.

Kielecki WSA był innego zdania. Uznał, że podatnik miał pełne prawo do zaskarżenia uchwały. W związku z tym, że weszła ona w życie dopiero 11 stycznia, nowe stawki nie mogą obowiązywać w bieżącym roku. Zdaniem sądu skoro art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje "podjęcia uchwały", to należało się odwołać do konstytucji, a ta mówi wyraźnie, że warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie (art. 88 ust. 1 konstytucji). Nie można wprowadzać podatków w trybie pilnym i nie mogą one obowiązywać wstecz.

Podobnie orzekł NSA. Uznał, że finansowe skutki uchwały rady miasta nie mogą wyprzedzać jej ogłoszenia. Stwierdził również, że zgodnie z art. 101 ust. 1 i ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) fakt zamieszkiwania podatnika na terenie gminy stanowi wystarczający interes prawny do złożenia skargi na uchwałę.

Patrycja Dudek

patrycja.dudek@infor.pl

ORZECZNICTWO

Wyrok NSA z 13 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1677/12. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia