O rozstrzyganiu wątpliwości na korzyść podatnika

O CO TOCZYŁ SIĘ SPÓR

Spór dotyczył tego, czy podatniczka musi uiszczać opłatę targową w sytuacji, gdy prowadzi działalność gastronomiczną na terenie miejskiego targowiska. Wyrok jest jednak ważny z innego powodu - zastosowania po raz pierwszy przez NSA klauzuli, zgodnie z którą niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika (in dubio pro tributario).

Podatniczka uważała, że opłata targowa jest należna tylko w przypadku sprzedaży na targowisku. Skoro więc nie sprzedaje gotowych towarów, a jedynie serwuje potrawy, które przygotowuje na miejscu z zakupionych wcześniej półproduktów, to nie musi uiszczać opłaty. Jej działalność polega bowiem na świadczeniu usług, a do tego ustawa o podatkach i opłatach lokalnych się nie odnosi. Burmistrz miasta uważał natomiast, że działalność gastronomiczna mieści się w pojęciu sprzedaży. Chodzi nie tylko o wymianę towarów za pieniądze, ale też o takie czynności jak oferowanie towaru, eksponowanie go, reklamowanie, prowadzenie negocjacji. Sprzedażą jest więc już sama gotowość jej dokonania, która przejawia się chociażby w zajęciu miejsca na targowisku, a to wystarcza, żeby pobrać opłatę targową.

ROZSTRZYGNIĘCIE

NSA wskazał, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje definicji sprzedaży, mimo że powołuje się na ten termin przy okazji opłaty targowej. Z kolei definicje słownikowe, na które powoływała się zarówno kobieta, jak i organ, nie pozwalają jednoznacznie określić, czym dokładnie jest sprzedaż. Skoro nie można było wyprowadzić jednolitego wyjaśnienia, jaki jest zakres tego terminu, to należało zastosować zasadę in dubio pro tributario. Nie można z góry wywodzić negatywnego rozstrzygnięcia dla podatnika, skoro ustawodawca nie sprecyzował zakresu pojęcia sprzedaży i nie określił jednoznacznie przedmiotu opodatkowania na gruncie ustawy.

PODSUMOWANIE

Z zasadą in dubio pro tributario (art. 2a ordynacji podatkowej) podatnicy wiązali wielkie nadzieje. W praktyce okazało się, że nie jest ona stosowana przez organy podatkowe i sądy zbyt często. Przepisy można bowiem interpretować za pomocą kilku dostępnych metod wykładni. Zwykle one mają pierwszeństwo przed stosowaniem zasady in dubio. Wyrok NSA daje jednak nadzieję, że zasada nie pozostanie pustym przepisem. Zwróćmy też uwagę, że powołał się na nią również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15. Wywiódł ją jednak bezpośrednio z konstytucji, a nie z ordynacji podatkowej.

@RY1@i02/2018/005/i02.2018.005.071001000.801.jpg@RY2@