Jaka stawka podatkowa dla ZOZ

Obniżoną stawką podatku od nieruchomości objęte zostaną wszystkie pomieszczenia w budynkach zakładów opieki zdrowotnej związane z prowadzoną przez nie działalnością w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Obecnie preferencyjna stawka podatku dotyczy wyłącznie pomieszczeń, w których świadczone są bezpośrednio usługi lecznicze. Nowelizację ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, która wprowadza zmiany w tym zakresie, Sejm uchwalił 24 września. Dla wszystkich zakładów opieki zdrowotnej, a zatem szpitali, sanatoriów, zakładów opiekuńczo-leczniczych, pielęgnacyjno-opiekuńczych, przychodni, ośrodków zdrowia, ambulatoriów, laboratoriów, itd., oznacza to niższe koszty z tytułu podatku od nieruchomości.

W obecnym stanie prawnym budynki lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych opodatkowane są stawką 4,16 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej budynku. Wynika to z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Preferencyjna stawka dla takich budynków obowiązuje od 2003 r. Początkowo stanowisko Ministerstwa Finansów dopuszczało stosowanie stawki obniżonej nie tylko do pomieszczeń (budynków) zajętych bezpośrednio na udzielanie świadczeń zdrowotnych, lecz także do innych, niezwiązanych z usługami medycznymi, ale niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej (por. pismo Ministerstwa Finansów z 11 lipca 2003 r., sygn. LK-1617/LP/03/MS).

Niestety w wyniku sądowych kontroli decyzji administracyjnych w sprawie stosowania obniżonej stawki podatku od nieruchomości ukształtowała się odmienna linia orzecznicza (por. m.in. orzeczenia NSA: z 6 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 870/05; z 20 lipca 2006 r., sygn. akt II FSK 1101/05; z 12 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1242/05; z 14 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 50/06; z 28 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 305/06; z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 420/06). Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych dla zastosowania stawki preferencyjnej musi zachodzić bezpośredni związek pomieszczenia budynku (jego części) z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Uwzględniając pogląd sądów w tej sprawie, resort finansów zweryfikował swoje stanowisko w piśmie z 3 października 2007 r. (sygn. PL-833-106/AP/07/663), tłumacząc, że interpretacje i wyjaśnienia ministra finansów nie mogą być sprzeczne z przeważającą linią orzeczniczą.

W rezultacie MF przesądziło, że dla zastosowania obniżonej stawki podatku od nieruchomości zachodzić musi związek bezpośredni pomieszczenia budynku lub jego części z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, co dotyczy np. gabinetów lekarskich i zabiegowych. Za pomieszczenia i budynki niespełniające tego warunku zakład opieki zdrowotnej zobowiązany jest zapłacić podatek od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jest to najwyższa stawka dotycząca budynków lub ich części i wynosi ona 20,51 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Ze względu na ogólnie sformułowane definicje świadczeń zdrowotnych (w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej, oraz ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych) oraz zróżnicowany charakter zakładów opieki zdrowotnej, przy ustalaniu, czy budynki lub ich części są zajęte na prowadzenie działalności w zakresie udzielania tych świadczeń, trzeba uwzględniać charakter świadczeń zdrowotnych oraz rodzaj zakładu, który ich udziela. Przykładowo w szpitalnych pokojach zajętych na bazę noclegową są udzielane jednocześnie świadczenia zdrowotne, natomiast w sanatorium będą to z reguły inne pomieszczenia. Pomieszczenie izby przyjęć często stanowi zarówno część administracyjną szpitala, jak i miejsce wstępnych badań.

Generalnie jednak organy podatkowe stoją na stanowisku, że z preferencji podatkowej nie korzystają pomieszczenia administracyjne, gospodarcze i socjalne, gastronomiczne i inne będące częścią zakładów opieki zdrowotnej, które nie są bezpośrednio przeznaczone do udzielania świadczeń zdrowotnych. Nie ma przy tym znaczenia, że utrzymywanie takich pomieszczeń jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej. Jak wspomniano, ograniczenie stosowania preferencyjnej stawki dotyczy również bazy noclegowej, jeżeli nie jest ona jednocześnie zajęta na udzielanie świadczeń zdrowotnych. Problem ten dotyka przede wszystkim sanatoria czy szpitale uzdrowiskowe dysponujące zwykle dużymi bazami noclegowymi, w których - w przeciwieństwie do szpitali - żadne świadczenia medyczne nie są wykonywane.

Ten stan rzeczy zmieni się od przyszłego roku. Sejm uchwalił już nowelizację ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dzięki której stawka preferencyjna będzie stosowana nie tylko do pomieszczeń budynku związanych bezpośrednio z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, lecz także do zajętych na cele administracyjne, gospodarcze, socjalne i inne. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) stawka podatku w wysokości 4,16 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej budynku będzie miała zastosowanie do wszystkich budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajętych przez podmioty udzielające te świadczenia.

Podkreślić należy, że rozszerzenie stosowania preferencyjnej stawki do wszelkich pomieszczeń zakładów opieki zdrowotnej dotyczy w równym stopniu wszystkich rodzajów zakładów. Określone one zostały w art. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Przepis ten wymienia m.in.: szpitale; zakłady opiekuńczo-leczniczy; zakłady pielęgnacyjno-opiekuńczy; sanatoria; prewentoria; inne niewymienione z nazwy zakłady przeznaczone dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych w odpowiednim stałym pomieszczeniu; przychodnie; ośrodki zdrowia; poradnie; pogotowie ratunkowe; laboratoria diagnostyczne, pracownie protetyki stomatologicznej i ortodoncji, zakłady rehabilitacji leczniczej.

Wszystkie te placówki obecnie mogą opłacać podatek od nieruchomości według niższej stawki tylko w stosunku do pomieszczeń zajętych bezpośrednio na wykonywanie świadczeń medycznych. Od 1 stycznia 2011 r. takiego rozróżnienia już nie będzie. Oznacza to, że całe budynki, łącznie z bazą noclegową, gastronomiczną, administracyjną i socjalną będą podlegały opodatkowani według jednolitej obniżonej stawki podatku od nieruchomości.

Zmiana przepisów podatkowych spowoduje przede wszystkim obniżenie kosztów prowadzenia działalności przez zakłady opieki zdrowotnej. Dla prawidłowego funkcjonowania tego typu placówek konieczne jest prowadzenie i utrzymanie pomieszczeń administracyjnych, gospodarczych, socjalnych, baz noclegowych i żywieniowych dla pacjentów. Planując koszty i wydatki, zakłady opieki zdrowotnej mogły uwzględniać w swoich planach finansowych obniżoną stawkę podatku od wszystkich nieruchomości związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

Wysokość podatku od nieruchomości od budynków:

● związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 20,51 zł,

● zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 4,16 zł.

Magdalena Majkowska

magdalena.majkowska@infor.pl

Ustawa o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uchwalona przez Sejm 24 września 2004 r.

Art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. 2 lit. b) i lit. d) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613).