Lokale pomocnicze z preferencyjną stawką
Za części budynku zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielanych świadczeń zdrowotnych należy uznać nie tylko pomieszczenia, w których są wykonywane świadczenia, np. salę operacyjną, lecz także te, bez których tych świadczeń nie da się wykonywać - np. rejestrację, korytarz czy sanitariaty
Podmioty prowadzące działalność w zakresie świadczeń zdrowotnych ciągle mają problemy z opodatkowaniem pomieszczeń pomocniczych odpowiednią stawką podatku od nieruchomości. Problem dotyczy stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2011 r. Od nowego roku obowiązuje preferencyjna stawka podatku od nieruchomości dla pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności w zakresie świadczeń zdrowotnych. Dotyczy ona zarówno pomieszczeń głównych, jak i pomocniczych.
Jednak jak wynika z wyroku WSA w Rzeszowie (wyrok z 24 maja 2011 r., I SA/Rz 182/11, nieprawomocny), preferencyjną stawką podatku od nieruchomości można było opodatkować pomieszczenia pomocnicze również w stanie prawnym sprzed nowelizacji. W omawianej sprawie skarżącą była spółka świadcząca wyłącznie usługi zdrowotne w zakresie stomatologii, która nie prowadziła żadnej innej działalności. Zdaniem sądu w takiej sytuacji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia, aby do przedmiotów opodatkowania będących własnością skarżącej miała zastosowanie inna stawka niż stawka preferencyjna określona w przepisie art. 5 ust 1 pkt 2 lit. d) ustawy, a więc stawka określona dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności w zakresie świadczeń zdrowotnych.
Sąd, uzasadniając wyrok, przypomniał, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.) różnicuje stawki w zależności od tego, jak wykorzystany jest budynek lub jego części. Art. 5 pkt 2 lit. c) i d) przewiduje niższe stawki i wskazuje, że stawki te dotyczą budynków lub ich części na prowadzenie działalności w tym przepisie określonej.
Sąd wyjaśnił, na czym polega różnica między budynkami i ich częściami zajętymi na prowadzenie działalności a budynkami i ich częściami związanymi z prowadzoną działalnością. Zwrot "zajęte" jest pojęciem węższym niż zwrot "związane".
Sąd jednak nie skupił się wyłącznie na przepisach podatkowych, ale stwierdził, że konieczne jest też ustalenie, co należy rozumieć pod pojęciem "świadczenie zdrowotne". Zgodnie z art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywróceniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub zapisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. Ustawa określa również przykładowe świadczenia zdrowotne.
Sąd, odnosząc się do sytuacji skarżącej spółki, stwierdził, że poza udzielaniem świadczeń zdrowotnych nie świadczy ona innych, towarzyszących tym świadczeniom, usług. Dlatego zdaniem sądu za pomieszczenia zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielanych świadczeń zdrowotnych należy uznać także rejestrację, korytarze, sanitariaty. W ocenie sądu trudno sobie wyobrazić udzielanie świadczeń zdrowotnych przez skarżącą bez tych pomieszczeń.
Łukasz Zalewski
Art. 5 pkt 2 lit. c) i d) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu