Kolej zakładowa nie korzysta ze zwolnienia

Zwolnienie z podatku od nieruchomości od infrastruktury kolejowej nie obejmuje sytuacji, w których zarządca infrastruktury będącej jednocześnie przewoźnikiem, realizuje na danej linii również transport na własne wewnątrzzakładowe potrzeby.

Spółka złożyła do prezydenta miasta wniosek od o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2001 r. w kwocie ponad 135 tys. zł. We wniosku wskazała, że nadpłata spowodowana jest zastosowaniem przez nią przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.) zwalniającego od podatku od nieruchomości budowle kolejowe wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty.

Samorządowe kolegium odwoławcze rozpatrujące odwołanie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie prezydenta. Kolegium podniosło, że podstawą odmowy stwierdzenia nadpłaty była okoliczność, że budowle stanowiące przedmiot wniosku, były wykorzystywane również do innych celów niż "publiczny transport kolejowy". Rację ma prezydent miasta, że nie każdy transport osób bądź rzeczy, dokonywany na jakiejkolwiek linii kolejowej, w świetle brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy jest transportem wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.

Sprawa była już przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z 27 czerwca 2007 r. (I SA/Gl 28/07), oddalił skargę podatnika oraz przez Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w dniu 24 lutego 2009 r. (II FSK 8/08) uchylił ten wyrok w całości. W tedy NSA wskazał, że organy muszą wyjaśnić, czy spółka wykonywała oba rodzaje działalności (zarządzanie i wykonywanie przewozów) zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 10 ust. 6 i 7 ustawy z 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. nr 96, poz. 591 z późń. zm. - w stanie obowiązującym w 2001 r.) oraz czy brak organizacyjnego wyodrębnienia obu rodzajów działalności (zarządzanie, przewóz) przesądzał sam w sobie o tym, że zarządzane przez skarżącą spółkę budowle nie były wykorzystywane wyłącznie do publicznego transportu. Ponadto należało wyjaśnić, czy spółka korzystała z infrastruktury kolejowej na takich samych warunkach jak inni przewoźnicy, czy problem ten dotyczy wszystkich linii kolejowych, czy też części z nich, czy też w ogóle nie występują.

SKO uchyliło decyzję prezydenta, ale ten wydał ponowną. Po analizie stanu faktycznego organ uznał, że spółka nie spełniła przesłanka wyłączności, czyli sporne budowle kolejowe, a także zajęte pod nie grunty, nie były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Zdaniem organu podatkowego przewóz własnych pracowników należałoby traktować tak jak transport wewnątrzzakładowy własnych towarów. W tych ramach zauważono, że pociągi służbowe do przewozu pracowników jeździły regularnie. Ponadto budowle kolejowe spółki wykorzystywano przez nią do przewozu węgla do przeróbki.

Sprawa ponownie trafiła do sądów. Jednak najpierw WSA, a potem NSA oddaliły skargi spółki.

Sprawie nie wystąpiła druga przesłanka dotycząca "wyłącznego" wykorzystywania przedmiotowej infrastruktury na cele publicznego transportu kolejowego, która uzasadniałaby możliwość skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. NSA podkreślił, że słusznie uznano, że spółka wykorzystywała infrastrukturę na własne potrzeby gospodarcze, a dotyczyło to zarówno regularnych przewozów swoich pracowników jak i własnych towarów na swoje potrzeby gospodarcze.

z 4 września 2012 r., sygn. akt II FSK 2453/10, prawomocny

Oprac. Przemysław Molik