Kto płaci podatek od pożyczki z zagranicy

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 101, poz. 649 z późn. zm., dalej: ustawa o PCC) opodatkowaniu podlegają wymienione w tym przepisie czynności cywilnoprawne, w tym m.in. umowy pożyczki, np. pożyczki pieniężnej. Wspomniana ustawa uzależnia jednak konieczność zapłaty podatku także od miejsca położenia rzeczy lub miejsca wykonania prawa majątkowego, będącego przedmiotem transakcji. Należy zauważyć, że nie jest do końca jednoznaczne, czy w przypadku pożyczki powinno się mówić o rzeczach (jako znakach pieniężnych, zgodnie ze stanowiskiem większości organów podatkowych), czy o prawach majątkowych (zgodnie ze stanowiskiem większości sądów administracyjnych). Wydaje się, że dominującą obecnie tendencją (potwierdzoną przez wyroki NSA) jest uznawanie, że istotą pożyczki jest przekazanie na rzecz pożyczkobiorcy prawa do odebrania określonej ilości pieniędzy, co stanowić będzie prawo majątkowe. Stanowisko takie znajduje oparcie w brzmieniu art. 720 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. nr 16, poz. 93 z późn. zm.), który odróżnia pieniądze od innych rzeczy określonych co do gatunku. Tym samym przyjmując, że przedmiotem umowy pożyczki jest prawo majątkowe, zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy o PCC, transakcja ta będzie podlegała opodatkowaniu, jeżeli prawo to zostanie wykonane na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.