Jaka jest odpowiedzialność podatkowa płatników

Pobór i odprowadzenie zaliczki

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, na którą został nałożony obowiązek obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie na rachunek urzędu skarbowego. Odpowiedzialność płatników uregulowana jest w ordynacji podatkowej w art. 26-32.

Zakres

Podstawową zasadą jest, że podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające z zobowiązań podatkowych należności. Nie ponosi natomiast odpowiedzialności za zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania w PIT, która wynika z zaliczek pobieranych przez płatników. Chodzi o przychody podatników uzyskiwane m.in. ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Zasada ta odnosi się więc do płatników będących przede wszystkim zakładami pracy.

Płatnik nie ponosi odpowiedzialności za każdy rodzaj zaliczki. Jego odpowiedzialność jest ograniczona do zaniżenia lub nieujawnienia podstawy opodatkowania. Jeśli więc płatnik zastosuje nieprawidłową stawkę podatku albo pomniejszy kwotę zaliczki o odliczenia od podatku (np. składki zdrowotne) w wyższej kwocie niż dopuszczalne limity, to przepis o odpowiedzialności płatnika nie ma zastosowania, ponieważ podstawa opodatkowania - dochód podatnika po odliczeniach - mogła zostać wykazana przed urzędem w prawidłowej wysokości.

Oprócz zaliczek, zgodnie z art. 30 ordynacji podatkowej, płatnik, który nie wykonał swoich obowiązków, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany, a niewpłacony. W takim przypadku płatnik odpowiada za nieuiszczone na rzecz Skarbu Państwa należności całym swoim majątkiem.

Aby określić odpowiedzialność podatkową płatnika, organ musi wszcząć postępowanie, w którym stwierdzi okoliczność, że podatek został przez płatnika niepobrany lub pobrany, ale niewpłacony. Do stwierdzenia odpowiedzialności płatnika konieczne jest wydanie decyzji, w której organ określi wysokość należności. Reguła te nie ma zastosowania, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika. W takich przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika. Decyzje te organ może wydać nie tylko w trakcie danego roku podatkowego, np. w trakcie płatności zaliczek na podatek dochodowy, ale również po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.

Konkretna należność

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 30 stycznia 2013 r. (sygn. akt I Sa/Wr 1110/12, nieprawomocny) orzekł, że w celu wydania decyzji o odpowiedzialności płatnika niezbędne jest określenie wysokości niepobranego lub niewpłaconego podatku (zaliczki na podatek) przypadającego na konkretnego podatnika. Tak orzekł sąd w sprawie firmy, którą dyrektor izby skarbowej uznał za odpowiedzialną za nieodprowadzony podatek w związku z umową bezpłatnego przewozu swoich pracowników do pracy.

Organ ustalił kwotę do zapłaty przez płatnika na podstawie umowy przewozu podpisanej przez firmę z firmą transportową. Zgodnie z umową dowóz pracowników był realizowany busem 18-osobowym (odpłatność za kurs 580 zł plus VAT) i busem 40-osobowym (odpłatność za kurs 1 tys. zł plus VAT). Koszty dojazdu pracowników w całości finansowane były przez zakład pracy. Według urzędu skarbowego pracownicy uzyskali przysporzenie majątkowe w postaci bezpłatnych dojazdów do pracy. Przychód z tego tytułu można, zdaniem organu, ustalić mimo braku ewidencji pracowników, którzy korzystali z darmowych dojazdów. Wobec tego nie zwalnia to płatnika z odpowiedzialności podatkowej za niepobrane w terminie zaliczki na podatek. Jako wartość nieodpłatnych świadczeń organ przyjął cenę zakupu usług przewozu pracowników ustaloną na podstawie faktur wystawionych przez firmę przewozową za poszczególne miesiące i po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne ustalił łączną wysokość niepobranych przez płatnika w danym miesiącu zaliczek na podatek dochodowy według stawki 18 proc.

W ocenie wrocławskiego sądu niedopuszczalne jest przyjęcie przez organ podatkowy zbiorowej wartości nieodpłatnych świadczeń wszystkich pracowników, bez zweryfikowania, które konkretnie osoby korzystały z bezpłatnego przewozu.

Możliwa egzekucja

Płatnicy zaliczek na podatek dochodowy (np. zakłady pracy) mogą nie wykonywać obowiązków związanych z odprowadzeniem podatku na rachunek urzędu skarbowego, a jednocześnie składać obowiązkową roczną deklarację. W ten sposób mogą określić ciążące na nich zobowiązanie. Jeśli organ nie zakwestionuje wysokości tego zobowiązania, to może wszcząć postępowanie egzekucyjne w zakresie wykazanej, ale niewpłaconej należności. W takiej sytuacji możliwe jest prowadzenie egzekucji tylko na podstawie złożonej deklaracji i nie ma konieczności prowadzenia dodatkowego postępowania podatkowego w tym zakresie. Takie wnioski wynikają z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 30 maja 2011 r. (sygn. akt I Sa/Gl 158/11, prawomocny).

Sprawa, którą zajął się sąd, dotyczyła deklaracji rocznej złożonej przez pracodawcę, wobec którego została ogłoszona upadłość i którego rozliczenia przejął syndyk. Z zeznania rocznego upadłego płatnika wynikało, że ciążyła na nim zaległość podatkowa wynikająca z deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy.

Wina podatnika

Sądy administracyjne wskazują również, że warunkiem uznania, iż niepobranie podatku obciąża płatnika, jest wcześniejsze wykluczenie winy podatnika. Tak orzekł m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 27 maja 2009 r. (sygn. akt I Sa/Ol 312/09, prawomocny). Dopiero gdy wina podatnika zostanie wykluczona, organ podatkowy może wydać decyzję określającą wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, ale niewpłaconego podatku, o której mowa w art. 30 par. 4 ordynacji podatkowej.

Sprawa, którą zajął się sąd, dotyczyła podatku od czynności cywilnoprawnych, który nie został pobrany przez notariusza w związku z transakcją sprzedaży działki gruntowej. Notariusz uznał, że nie ma obowiązku pobierać podatku, ponieważ zbycie gruntów należących do prywatnego majątku osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej nie powinno być opodatkowane VAT. Zatem wobec braku obowiązku zapłaty tego podatku, sprzedaż działek powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W związku jednak z tym, że w akcie notarialnym kupujący oświadczył, iż jest podatnikiem VAT, to tym samym ma zastosowanie zwolnienie z PCC (zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o PCC, t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 101, poz. 649 z późn. zm.). Sąd uchylił decyzje organów i nakazał im ocenić zagadnienie winy podatnika podatku od czynności cywilnoprawnych, m.in. w kontekście złożonego przez sprzedającego w dniu sporządzenia aktu notarialnego oświadczenia, że z tytułu sprzedaży działki jest traktowany jako podatnik VAT.

Prawo do zwrotu

Notariusze będący płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych niekiedy mogą pobrać podatek w wyższej wysokości niż wynikający z przepisów prawa. W takim przypadku mogą złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2012 r. (sygn. akt II FSK 289/11) organ rozpoznający ten wniosek musi poinformować o nim także podatnika. Jeśli tego nie zrobi, postępowanie jest prowadzone niezgodnie z prawem.

Sprawa dotyczyła skargi notariusza na postanowienie dyrektora izby skarbowej, który odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC). Chodziło o pobrany podatek od podwyższenia kapitału zakładowego spółki z o.o. w 2007 roku. Taka czynność skutkowała zmianą umowy spółki i zgodnie z przepisami ustawy o PCC notariusz pobrał podatek w wysokości 0,5 proc. od różnicy między poprzednią a podwyższoną wartością kapitału zakładowego. Pobrana kwota podatku wyniosła ponad 500 tys. zł.

Notariusz wystąpił z wnioskiem o nadpłatę podatku, ponieważ stwierdził, że wpłata podatku nastąpiła niezasadnie. Podkreślił, że polskie przepisy o PCC, którymi się kierował w dacie zawierania transakcji przez spółkę, były niezgodne z prawem wspólnotowym, w szczególności z dyrektywą Rady z 17 lipca 1969 r., nr 69/335/EW, dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału. Notariusz przytoczył orzeczenia sądów oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Organy podatkowe I i II instancji odmówiły wszczęcia postępowania, ponieważ uznały, że płatnikowi nie przysługuje w tej sprawie uprawnienie do złożenia wniosku o nadpłatę podatku, który zapłaciła spółka. Takie samo zdanie wyraził dyrektor izby skarbowej.

WSA w Szczecinie potwierdził, że notariusz jako płatnik w tej sprawie nie ma interesu prawnego. Sąd dodał, że płatnik nie poniósł ekonomicznego ciężaru podatku. Ponadto w innym postępowaniu, które zostało wszczęte na wniosek podatnika - spółki - naczelnik urzędu skarbowego stwierdził, że w sprawie nie doszło do nadpłaty podatku. NSA orzekł, że przepisy ordynacji podatkowej dopuszczają możliwość wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty przez płatnika, nawet wówczas, gdy doszło do uszczerbku majątkowego po stronie samego podatnika. Organ mógł odmówić wszczęcia postępowania wobec wniosku płatnika, ale jako podstawę prawną powinien wskazać inną przyczynę, tj. fakt wydania decyzji odmownej o stwierdzeniu nadpłaty wobec podatnika.

Sankcja karna

Oprócz odpowiedzialności podatkowej osoby wykonujące obowiązki płatnika mogą zostać dotknięte sankcją karną skarbową.

Przepisy ordynacji podatkowej nakładają na osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, będące płatnikami, obowiązek wyznaczenia osób, do których zadań należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot. Podmioty te muszą także zgłosić właściwemu miejscowo organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy tych osób. Takiego zgłoszenia należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej wpłaty, a w razie zmiany osoby wyznaczonej - w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono inną osobę.

Zgodnie z art. 77 kodeksu karnego skarbowego płatnik, który pobranego podatku nie wpłaca w terminie na rzecz właściwego organu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. Z kolei płatnik, który nie pobiera podatku albo pobiera go w kwocie niższej od należnej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. W 2013 roku stawka dzienna waha się w granicach od 53,34 zł do 21 336 zł. Oznacza to, że kara grzywny waha się w granicach od 533,40 do 15 361 920 zł.

WAŻNE

Postanowieniem z 21 lutego 2013 r. (sygn. akt I FSK 221/12) NSA skierował do Trybunału Sprawiedliwości UE pytanie prawne związane z tym, czy unijna dyrektywa regulująca wspólny system podatku od wartości dodanej dopuszcza rozliczenie VAT przez płatnika - komornika, który na etapie czynności egzekucyjnych dokonuje sprzedaży

Konieczność zwrotu przyznanego wynagrodzenia

Zgodnie z art. 28 ordynacji podatkowej płatnikom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu terminowego wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa. Z kolei na podstawie art. 28 par. 4 wspomnianego aktu prawnego rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa mogą ustalać wynagrodzenie dla płatników z tytułu poboru podatków stanowiących dochody budżetu gminy, powiatu lub województwa. Przez podatki należy rozumieć także zaliczki na podatek, do których odprowadzania zobowiązani są płatnicy. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o podatkach, to należy rozumieć przez to również zaliczki na podatki, raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach, a także opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe. W związku z tym wynagrodzenie przysługuje także za odprowadzane zaliczki.

Szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa, w relacji do kwoty pobranych podatków, oraz tryb pobrania wynagrodzenia określa rozporządzenie ministra finansów z 24 grudnia 2002 r. w sprawie wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa (Dz.U. z 2002 r. nr 240, poz. 2065). Zgodnie z tym aktem wykonawczym płatnikom przysługuje wynagrodzenie z tytułu terminowego wpłacania podatków wynoszące 0,3 proc. kwoty podatków pobranych przez płatników na rzecz budżetu państwa. Kwota należnego wynagrodzenia jest potrącana przez płatników samodzielnie z kwoty pobranych przez nich podatków. W deklaracji składanej do urzędu skarbowego płatnik powinien określić kwotę pobranego wynagrodzenia. Wynagrodzenie może pobrać na bieżąco za dany okres rozliczeniowy, albo rzadziej, np. co kwartał, albo dopiero na koniec roku. Wynagrodzenia dla płatników ustalane przez jednostki samorządowe zależą od decyzji tych organów.

Podkreślić trzeba, że ustawodawca, mając na względzie obciążenie pewnymi obowiązkami podmiotu prywatnego, przewidział możliwość pobrania przez płatnika wynagrodzenia z tytułu jego funkcji rozliczeniowej. Ustawowe wynagrodzenie ma pokrywać koszty płatnika, np. pracodawcy czy spółki wypłacającej dywidendy.

Potrącanie wynagrodzenia nie jest jednak obowiązkiem, ale prawem płatnika. Płatnik może też zrezygnować z przysługującego mu wynagrodzenia przez odstąpienie od potrącenia należnej mu kwoty.

Na podstawie wskazanego rozporządzenia, w przypadku gdy płatnik, który pobrał podatek nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, ma obowiązek zwrócić nienależne wynagrodzenie na rachunek właściwego urzędu skarbowego wraz z odsetkami za zwłokę.

W przypadku gdy płatnik pobierze podatek niezgodnie z przepisami prawa, będzie musiał zwrócić potrąconą kwotę wynagrodzenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 grudnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 1336/11) orzekł, że płatnik odpowiada za błędne rozliczenie nie tylko jeśli wynika ono z nieprawidłowego zastosowania polskich ustaw podatkowych, ale również ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, w tym i Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W rozpatrywanej przez NSA sprawie spółka pobrała CIT od wypłaconych holenderskiej osobie prawnej dywidend i pobrała za to wynagrodzenie. Okazało się, że podatek ten został odprowadzony niesłusznie, ponieważ wypłacona przez spółkę należność jest zwolniona z podatku.

Prawa do wynagrodzenia nie daje też płatnikowi podatek wpłacony po terminie. Taki podatek staje się bowiem zaległością podatkową i jej zapłata nie daje płatnikowi możliwości potrącenia wynagrodzenia.

Prawo do wynagrodzenia istnieje jednak w sytuacji terminowej wpłaty częściowej. Przepisy odnoszące się do wynagrodzeń płatników nie uzależniają wynagrodzenia od terminowej wpłaty całości należności na rzecz urzędu skarbowego.

0,3 proc. kwoty pobranego podatku wynosi wynagrodzenie płatnika

Wpis stosunkowy

W sprawach skarg do sądów administracyjnych na decyzje o odpowiedzialności płatników należy uiścić wpis stosunkowy, ponieważ decyzja orzekająca o odpowiedzialności płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku oraz określająca kwotę należności wiąże się w sposób bezpośredni z należnością pieniężną (postanowienie NSA z 5 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1997/09).

OBOWIĄZKI PŁATNIKÓW

W podatku dochodowym od osób prawnych (CIT)

● Opłacają podatnicy w terminie do 20. każdego miesiąca za miesiąc poprzedni na rachunek właściwego urzędu skarbowego (w przypadku wyboru kwartalnych wpłat zaliczek, wpłaca się je do 20. dnia każdego miesiąca następującego po kwartale, za który jest wpłacana zaliczka. Obowiązek ten mają zarówno rezydenci, jak i nierezydenci od dochodów osiąganych w Polsce. Zaliczki wpłaca się w wysokości różnicy między podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące (poprzednie kwartały).

● W imieniu podatkowej grupy kapitałowej zaliczki oblicza i wpłaca spółka ją reprezentująca, wskazana w umowie o utworzeniu tej grupy.

● Jest pobierany od dochodów (przychodów) osiągniętych przez podatnika z tytułu dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych. Natomiast w przypadku podatników niemających siedziby na terytorium Polski, także w zakresie wypłat należności z tytułu odsetek, należności licencyjnych, świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze. Płatnicy mają obowiązek przekazać ten podatek na rachunek urzędu skarbowego w terminie do 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zryczałtowany podatek lub w którym powstał dochód.

● W przypadku wypłat na rzecz podatników mających siedzibę lub zarząd na terytorium Polski płatnicy składają deklaracje CIT-7 w terminie do 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek, oraz roczne deklaracje CIT-6R i CIT-6AR w terminie do końca pierwszego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym powstał obowiązek zapłaty podatku.

● W przypadku wypłat na rzecz podatników niemających siedziby lub zarządu na terytorium Polski płatnicy składają do urzędu skarbowego deklarację CIT-10Z w terminie do końca pierwszego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym powstał obowiązek zapłaty podatku. Dla podatników nierezydentów, płatnicy przekazują informację IFT-2 - w terminie 14 dni od dnia złożenia przez podatnika pisemnego wniosku oraz informację IFT-2R - w terminie do końca 3. miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym dokonano wypłat lub do dnia zaprzestania przez płatnika działalności przed upływem tego terminu. Druki te przekazują również do urzędu skarbowego właściwego w sprawie opodatkowania osób zagranicznych.

W podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT)

● Wpłata pobranych zaliczek na podatek dochodowy na rachunek właściwego urzędu skarbowego od dokonanych w miesiącu poprzednim m.in.:

- wypłat z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, stypendiów, emerytur i rent krajowych i zagranicznych,

- wypłat należności i świadczeń osobom mającym miejsce zamieszkania na terytorium Polski z tytułu m.in. osobiście wykonywanej przez te osoby działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych; z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy-zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

- wypłat należności z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw,

- wypłat należności osobom zatrudnionym w gospodarstwie domowym na podstawie umowy aktywizacyjnej.

Płatnikami zaliczek na podatek od wyżej wymienionych przychodów są m.in. osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane ,,zakładami pracy", organy rentowe są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki miesięczne od wypłacanych bezpośrednio przez te organy emerytur i rent, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne, które dokonują wypłaty emerytur i rent z zagranicy - od wypłacanych przez nie emerytur i rent, jednostki organizacyjne uczelni, placówki naukowe, zakłady pracy oraz inne jednostki organizacyjne - od wypłacanych przez nie stypendiów.

● Płatnicy mają obowiązek przesłać do urzędu skarbowego roczną deklarację PIT-4R, do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym. W deklaracji tej płatnik deklaruje kwoty pobranych zaliczek na podatek dochodowy.

● Dla podatników, którym płatnicy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, płatnicy sporządzają informację PIT-11 o dochodach podatników i przesyłają ją do podatnika oraz do urzędu skarbowego do końca lutego.

● Dla podatników, którym płatnik na podstawie oświadczenia podatników dokonuje za nich rocznego obliczenia podatku, płatnicy sporządzają i przesyłają do podatników oraz urzędów skarbowych informację PIT-40/PIT-40A.

● Płatnicy wpłacają podatek do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zryczałtowany podatek od należności osób zagranicznych, dywidend, odsetek, wygranych w konkursach i grach, świadczeń otrzymywanych przez emerytów i rencistów - wypłacanych na rzecz osób fizycznych. Z tytułu tych wypłat przesyłają roczną deklarację PIT-8AR, do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym.

● W przypadku wypłat na rzecz osób zagranicznych płatnicy sporządzają i przesyłają informacje IFT-1/IFT-1R (do dnia zaprzestania działalności, lub na wniosek podatnika - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku) oraz IFT-3/IFT-3R (do końca miesiąca następującego po zakończeniu roku podatkowego podmiotu wypłacającego albo w razie zaprzestania działalności przed końcem lutego roku następującego po roku podatkowym - do dnia zaprzestania działalności lub na wniosek faktycznego lub pośredniego odbiorcy - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku).

Przekazanie informacji o przychodach, od których płatnik nie pobrał podatku

PIT-8C - informacje przekazywane podatnikowi i urzędowi skarbowemu właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatnika podlegającego ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu - urzędowi skarbowemu właściwemu w sprawach opodatkowania osób zagranicznych o: wypłaconym stypendium, o wysokości przychodów z tytułu dokonywanych wypłat należności lub świadczeń stanowiących tzw. przychody z innych źródeł oraz o przychodach z kapitałów pieniężnych.

Płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych (np. umowa sprzedaży) dokonywanych w formie aktu notarialnego są notariusze. Mają oni obowiązek uzależnić dokonanie czynności cywilnoprawnej od uprzedniego zapłacenia podatku.

Notariusze są płatnikami podatku od darowizny dokonanej w formie aktu notarialnego albo zawartej w tej formie umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności lub ugody w tym przedmiocie. Mają obowiązek prowadzić rejestr podatku.

Oprac. Przemysław Molik

Podstawa prawna

Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Ustawa z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 186 z późn. zm.). Ustawa z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. 2009 r. nr 93, poz. 768 z późn. zm.). Ustawa z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 101, poz. 649 z późn. zm.)