Świadczenie urlopowe nie zawsze jest kosztem podatkowym pracodawcy
Firmy mogą materialnie wesprzeć swoich pracowników w realizacji wakacyjnych planów poprzez wypłatę im świadczenia urlopowego. Jest to doskonała okazja, aby nie tylko podnieść morale zespołu, lecz także zoptymalizować koszty działalności przedsiębiorstwa. Konieczne jest jednak spełnienie ustawowych warunków
Polski ustawodawca w sposób ogólny za koszty uzyskania przychodu uznaje udokumentowane wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Aby wypłacane na rzecz pracownika świadczenie mogło być podatkowym kosztem, należy je odpowiednio udokumentować i wykazać powiązanie świadczenia z przychodami bądź prowadzoną działalnością gospodarczą. Kluczowym argumentem w tym zakresie jest to, że świadczenie urlopowe stanowi element polityki wynagrodzeń, która ma na celu utrzymanie zaangażowania pracowników w wykonywaniu obowiązków zawodowych, co w sposób pozytywny przekłada się na wydajność firmy.
Istotne jest także, aby wydatku tego rodzaju nie było w ustawowym katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania przychodu. Zarówno w przepisach ustawy o PIT, jak i ustawy o CIT znajduje się bowiem wiele wydatków, których ustawodawca nie pozwala zaliczyć do kosztów podatkowych. Wśród nich, stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o CIT (oraz odpowiednio art. 23 ust. 1 pkt 42 ustawy o PIT), są wydatki na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (ZFŚS). Jednak przytoczone przepisy zawierają wyjątek – otóż kosztem uzyskania przychodu są świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o ZFŚS.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.